αν μία κόρη έχετε, κρατήστε την αθώα*

αυτή είναι μια ιστορία χωρίς νόημα. κάπως σαν τις μεθαυριανές εκλογές δηλαδή. αυτή είναι μια ιστορία για έναν γάτο που βγήκε τσάρκα στην κοινωνία προ μερικών ετών και δήλωσε εξ ευωνύμων γαμβρός. και η κοινωνία του χάρισε τις κόρες της. την ψήφο, την πλατεία, την ελπίδα, την δημοκρατία, την ανάσα. κι αυτός τεκνοποίησε με όλες τους. με την ψήφο γέννησε την αποχή. με την πλατεία τα κούφια λόγια. με την ελπίδα την λεπίδα. με την δημοκρατία την σοσιαλδημοκρατία. μόνο με την ανάσα δεν τεκνοποίησε λόγω τεχνικών προβλημάτων με τις ωοθήκες της, οι οποίες έπαθαν άσθμα και αποσύρθηκαν κάπου σε ένα σκονισμένο ράφι με κάτι γελοία ποιήματα, μαρξιστικές αναλύσεις και τραγούδια που δύσκολα θα ξαναβγούν από τα χείλη.

αυτή είναι μια ιστορία κλεμμένη. κάπως σαν τις ζωές μας δηλαδή. αυτή είναι μια ιστορία για ένα μάτσο αρχόντους που δεν σταμάτησαν ποτέ να έχουν την εξουσία στις τσέπες τους. που άφησαν το γάτο να γεμίσει τα ιδρύματα με μπασταρδεμένες σοσιαλδημοκρατικές ιδεολογίες κι ύστερα αποφάσισαν να ξαναπάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. αυτή είναι μια ιστορία για τον εθνικό μας κορμό που ετοιμάζεται να ξεχυθεί στους δρόμους και να υποστηρίξει έναν νέο γάτο, από τζάκι αυτός, που υπόσχεται τη λύση σε όλα τα προβλήματα με πιότερο πνιγμό. ασφυκτιάς ψηφοφόρε; ο νέος γάτος σου έχει τη λύση. πέθανε να τελειώνουμε.

αυτή είναι μια ιστορία αφιερωμένη στους αστείους, στους ρομαντικούς, σ’ αυτούς που περιμαζεύουν τις άστεγες γάτες σπίτι τους, σ’ αυτούς που ξαναδιαβάζουν τα βιβλία στα σκονισμένα ράφια και κοιμούνται με ένα βάρος στο στήθος. όχι γιατί την κυριακή κρίνεται τάχα η ζωή τους, αλλά γιατί ξέρουν πως τα ήδη ομορφοδιπλωμένα μέσα στους φακέλους ψηφοδέλτια που ετοιμάζονται να πέσουν στην κάλπη σε δυο μέρες ανακηρύσσοντας έναν κάποιο γάτο για άρχοντά τους είναι μια όμορφη αυταπάτη.

αλλά οι όμορφες αυταπάτες όμορφα καίγονται. αυτή λοιπόν είναι μια ιστορία γεμάτη νόημα, που μιλάει για την ιδέα της μη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. για αυτήν την ρημάδα την ιδέα που περιμένει να κυλήσει ορμητικά στους δρόμους και στα πεζοδρόμια όπως ο ήλιος του ιουλίου στον κάμπο της θεσσαλίας και να πνίξει τη μαύρη λαίλαπα που επελαύνει και σαρώνει ζωές και ιδεολογίες.

άλλωστε, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και στα αδιέξοδα δεν υπάρχει δημοκρατία. υπάρχουμε όμως εμείς. και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε, κεραμιδόγατοι πάνω στις στέγες των σπιτιών σας, ακόμα κι όταν τα κεραμίδια στάζουν.

α, κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε, στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε (σεξιστικόν).

 

ελένη αθανασοπούλου

 

*στίχος από το τραγούδι ο μαύρος γάτος, σε στίχους του θανάση παπακωνσταντίνου, μουσική και ερμηνεία του βασίλη παπακωνσταντίνου

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0