Μια χαραμάδα για κάποιον… “επόμενο” Αύγουστο.

Μια χαραμάδα για κάποιον… “επόμενο” Αύγουστο.

Καλές διακοπές και Καλές ανταμώσεις.

Αισίως και ομολογουμένως με μεγάλη συναισθηματική φόρτιση, ολοκληρώνει για άλλη μια χρονιά η στήλη αυτή το διάβα της την φετινή περίοδο. Και πως θα γινόταν διαφορετικά, όταν μόλις σε λίγα 24ωρα ένα ζωντανό αντι-εξορυκτικό συναυλιακό πανηγύρι στην Σάμη θα κορυφώσει, τουλάχιστον καλλιτεχνικά, θέσεις και απόψεις που αρκετά συχνά, πιθανόν και κουραστικά, αναπτύχθηκαν σε αυτήν εδώ την στήλη.

Προφανώς, οι τελευταίες αυτές Αντινομίες της περιόδου που κάπου εδώ ολοκληρώνεται, δεν θα διεκδικήσουν τίτλους αντικειμενικότητας. Οι στήλες γνώμης, άλλωστε, εξ ορισμού δεν αποτελούν απόδειξη ίσων αποστάσεων, καθώς πραγματικά γεγονότα, κρίσεις και δημόσια τεκταινόμενα, φιλτράρονται από προσωπικές απόψεις ή και… κωλύματα. Πόσο μάλλον σήμερα λοιπόν, που κλείνοντας την χρονιά, χαλαρώνουν ακόμη περισσότερο ρίχνοντας την φετινή αυλαία.

Συγκριτικά με την περσινή περίοδο, όλα φαίνονται διαφορετικά. Ένα τελείως αλλαγμένο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, το νησί μας, η Κεφαλονιά, με νέα διοικητική διάρθρωση και νέα πρόσωπα στα δημοτικά αξιώματα, η δημόσια ζωή τείνει προς μια “κανονικότητα”, που όσο και αν είναι για κάποιους θεμιτή ή για άλλους μισητή, όλοι θα συμφωνήσουν ότι η συνολική εικόνα κάθε άλλο παρά θυμίζει το περασμένο καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι που με τον τραγικό θάνατο και όσα συνέβησαν στο Μάτι πολλοί θα θέλουν να ξεχάσουν, κάποιοι ήδη το έκαναν, εκτός φυσικά από τους συγγενείς και τους φίλους των ανθρώπων εκείνων που χάθηκαν τόσο άδικα, τόσο τραγικά και τόσο… εξαιτίας τεράστιων λαθών, για τα οποία κάποια στιγμή κάποιοι θα έπρεπε να κριθούν και όχι μόνο πολιτικά.

Στην φετινή αυτή “ανακατεύθυνση”, ένα σταθερό σημείο μέτρησης της συλλογικής μας ρότας, είναι αυτές εδώ, οι δικές μας δηλαδή, τοπικές κοινωνίες. Ξεκινώντας από την αρχή της… δεδηλωμένης, η πρόσφατη έκφραση της πολιτικής βούλησης στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη, σίγουρα σε έναν άλλο χρόνο και όχι στο φετινό καλοκαιρινό αποχαιρετιστήριο της στήλης, θα σήκωνε πολύ κουβέντα. Το προσπερνάμε όμως, για να σταθούμε σε αυτήν την μικρή αλλά παράλληλα και φωτεινή χαραμάδα που άνοιξε στον λαό μας, τους Θιακοκεφαλλονίτες, μια κατά τα άλλα μαύρη “απειλή”.

Σχεδόν 7 μήνες τώρα και με… φόρα από την Ιθάκη, κάτοικοι των νησιών μας, παραμέρισαν τις όποιες διαφορές, εγκατέλειψαν δοκιμασμένες συνταγές ανάθεσης ή και παραίτησης, ένωσαν τις φωνές τους με τα χαμόγελα των παιδιών τους, ενημερώθηκαν από μόνοι τους για αυτό που πλησιάζει, ευαισθητοποιήθηκαν με καθαρά δική τους πρωτοβουλία, συσπειρώθηκαν με ταχύτατες διαδικασίες και αρκετά συχνά πρωτόγνωρες βάση και την ιστορική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών και αμυνόμενοι σε μια βάρβαρη λεηλασία που πλησιάζει ξεσηκώθηκαν, διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμά τους εκτός από παρόν να έχουν και μέλλον.

Για πρώτη φορά τόσο έντονα και δυναμικά, δεδομένα έως τώρα χαρίσματα φυσικής ομορφιάς μπήκαν στην ατζέντα της συλλογικής κινητοποίησης, λέξεις, έννοιες και… πραγματικότητες εξαιρετικής μοναδικότητας μπολιάστηκαν με ξεχασμένες όσο και παραδοσιακές ιδιότητες του λαού μας, απέκτησαν διαστάσεις.. αναβίωσης και στην πορεία εγρήγορσης κοινωνικών “γονιδίων” που για χρόνια είχαμε ξεχάσει ότι κάποτε διαθέταμε.

Κι ήρθε η στιγμή, που μια κοινωνία σε αρκετά μεγάλη συσπείρωση, κλήθηκε να αγωνιστεί όχι πλέον με εκείνον τον μεγάλο και σπουδαίο ανθρώπινο αγώνα επιβίωσης κόντρα στα συχνά λυσσαλέα φαινόμενα της φύσης, όπως ο σεισμός, αλλά υπερασπιζόμενη ακριβώς τα φυσικά φαινόμενα σπάνιας ομορφιάς, το απέραντο βαθύ χρώμα του Ιονίου, τα μεγάλα βάθη του και γιατί όχι την έντονη σεισμικότητα του.

Στην αγωνία του αυτή για το εξορυκτικό έγκλημα που πλησιάζει πλέον σε απόσταση… Αυγούστων, προφανώς, έναν σημαντικό ρόλο έπαιξαν και κάποια… ιδιοτελή κίνητρα. Δικαιολογημένα όμως. Γιατί σε αυτά εδώ τα νερά, η αξία της ιδιοκτησίας, το μικρό κέρδος μιας οικογενειακής τουριστικής επιχείρησης, η προσδοκία για ζωή και δημιουργία χτίστηκαν πάνω στα συντρίμμια μιας ή και περισσότερων ανελέητων καταστροφών και “ανοικοδομήθηκαν” με τον ιδρώτα και το μεροκάματο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, ανθρώπων που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν ή να παραμείνουν για να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους, οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Και αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, αυτός εδώ ο λαός, σήμερα μπορεί να μην φοβάται τα μεγάλα αυτά φυσικά κουνήματα, υπολογίζει όμως και μάλιστα με τρόπο συχνά απροσδιόριστο την φύση που τα γεννά. Και αυτήν την φύση, δεν διανοείται να την αγνοήσει, ούτε να την εγκαταλείψει έρμαιο στα συμφέροντα κάποιων ελάχιστων πετρελαιάδων.

Αυτός εδώ ο λαός όμως, έχει και κάτι ακόμη που τον χαρακτηρίζει. Έχει μια έμφυτη κλίση στις τέχνες, την μουσική, την ποίηση. Έχει τα τραγούδια του, τους ρυθμούς του, το μουσικό του μέτρημα, την κίνηση του χορού του. Και ξέρει να σαρκάζει και να σαρκάζεται, να πλάθει ιστορίες, να ανοίγει τις δικές του χαραμάδες. Και αυτήν την φετινή χαραμάδα, μια χαραμάδα όχι στον “Τελευταίο Αύγουστο” αλλά στους πολλούς ερχόμενους, του δίνεται η ευκαιρία αυτήν την Δευτέρα 29 Ιουλίου στην Σάμη να χορέψει και να τραγουδήσει. Και να ευχηθεί από τώρα και για τους παντοτινούς Αυγούστους… Καλές διακοπές και Καλές ανταμώσεις.

29 Ιουλίου στην Σάμη, αντί για εισιτήριο, ας δώσουμε μια υπόσχεση: ΟΧΙ στις εξορύξεις, ΟΧΙ στην καταστροφή.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0