Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Αφροδίτη Θεοπεφτάτου και τα τρία κακά της… εκλογικής τους μοίρας

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Αφροδίτη Θεοπεφτάτου και τα τρία κακά της… εκλογικής τους μοίρας

Η ανήκει στα πρόσωπα, που παρά τις υποχωρήσεις, ελιγμούς ή «κωλοτούμπες» του στη διάρκεια της τετραετούς διακυβέρνησης της χώρας, όπως δείχνουν τα αποτελέσματα, έχει κρατήσει ένα μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας και ένα ακόμη μεγαλύτερο του  σεβασμού προς το πρόσωπό της. Πολλοί είναι αυτοί, σύντροφοι αλλά και αντίπαλοι, που τη σέβονται ως πρόσωπο, και αυτό το παραδέχονται δημόσια.

Πριν από τέσσερα χρόνια, είχε καταφέρει έναν πραγματικό άθλο (και ρεκόρ) στο νησί, να εκλεγεί δηλαδή για τέταρτη φορά (δύο φορές το 2012 και δύο το 2105) βουλευτής, σπάζοντας μάλιστα το 2012, την παράδοση που ήθελε τους Κεφαλονίτες να… «μυρίζονται» το πρώτο κόμμα πανελλαδικά και να εκλέγουν βουλευτή από αυτό. Έτσι κι εμείς, την ίδια εποχή, είχαμε δημοσιεύσει σε κολάζ την «Αναδυόμενη Αφροδίτη» που «ξαναβγήκε», παρότι η άλλαζε τους υποψήφιους σαν τα πουκάμισα για να την αντιμετωπίσει.

Ακόμη και φέτος, κάνοντας έναν, ουσιαστικά, μηδαμινό προεκλογικό αγώνα (στα τουΙτς είχαμε αναρωτηθεί χαρακτηριστικά για το αν είναι εξαφανισμένη επειδή δίνει πανελλήνιες) κατάφερε να  συγκεντρώσει έναν αρκετά μεγάλο αριθμό σταυρών, που όμως δεν έφτασαν για να της δώσουν, για μία ακόμη φορά τη βουλευτική έδρα.

Τι όμως έφταιξε;

α) Η υπογραφή του μνημονίου

Η ίδια η μέχρι χθες βουλευτής, παραδέχτηκε (προς τιμήν της) σε συνέντευξη που παραχώρησε στα Κεφαλονίτικα Νέα, ότι αν της λέγαμε το 2014, και παρά την σφοδρή αντιμνημονιακή ρητορική, τόσο της ίδιας, όσο και του ΣΥΡΙΖΑ, «ότι σε ένα χρόνο θα ψήφιζε μνημόνια», δεν θα μας πίστευε.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πολλών άλλων πρώην… αντιμνημονιακών κομμάτων, είναι το πρόβλημα δεν είναι μόνο στο τι ψήφισαν, αλλά κυρίως στο τι έλεγαν πριν ψηφίσουν αυτό που ψήφισαν. Τα μνημόνια μέχρι σήμερα έχουν… «καθαρίσει» αρκετές κυβερνήσεις όμως δεν είναι αλήθεια ότι, όποιος ψηφίζει μνημόνια, χάνει.

Όσοι στήριξαν από την αρχή την ίδια την δανειακή σύμβαση (γιατί αυτό ήταν τα μνημόνια) ή παραδέχτηκαν το αναπόδραστο της επιλογής της, δεν έχασαν απαραίτητα. Ο Άδωνις Γεωργιάδης που δήλωσε ότι θα ψήφιζε και από μόνος του, τα μέτρα (με χέρια και με πόδια) δεν έχασε, κέρδισε. Είναι αυτή τη στιγμή το Νο2 ή Νο3 της Νέας Δημοκρατίας, σαρώνει εδώ και χρόνια σε σταυρούς, και αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα της λαϊκής σουρεαλιστικής Δεξιάς.

Από την άλλη, Παπανδρέου, Σαμαράς, Βενιζέλος και πρόσφατα ο Τσίπρας στάλθηκαν στο «πυρ το εξώτερον» όχι μόνο γιατί ψήφισαν τα μνημόνια αλλά γιατί πριν τα ψηφίσουν έκαναν τους επαναστάτες.

Αλλά όπως είχε πει και ένας γνωστός ξένος δημοσιογράφος, στον Βενιζέλο χρειάστηκαν 3 μέρες να καταλάβει ότι δεν τον παίρνει να κάνει τον «ήρωα», στον Σαμαρά χρειάστηκε ένας μήνας (μην ξεχνάμε τι έλεγε πριν κυβερνήσει και γιατί διέγραψε τη Ντόρα) και στον Τσίπρα 6 μήνες. Δεν ισχυριζόμαστε ότι τα μνημόνια καλώς υπεγράφησαν αλλά, όπως και να το κάνουμε, αυτές οι «κωλοτούμπες» που έκαναν όλοι οι σούπερ-ήρωες της ελληνικής πολιτικής σκηνής, στοιχίζουν πολύ σε αξιοπιστία. Κι όπως γράψαμε πιο πάνω, η αξιοπιστία ήταν (και σε ένα βαθμό παραμένει) το ισχυρό χαρτί της Θεοπεφτάτου.

Πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούν ως αντεπιχείρημα ότι «ο λαός τους στήριξε το φθινόπωρο του 2015». Σωστά, όμως αυτό είναι η μισή αλήθεια. Πράγματι τους στήριξε, όταν κατάλαβε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (έτσι όπως τά ‘καναν), και προτίμησε κάποιον που θα εφαρμόσει τα μέτρα με ένα στοιχειώδες ανθρώπινο πρόσωπο. Επίσης, ο ίδιος κόσμος ήταν ζαλισμένος από τις κωλοτούμπες όλων των προηγούμενων ηγετών του. Ποιον να στήριζε; Τη αντιμνημονιακή Νέα Δημοκρατία των Ζαππείων και του μέιλ Χαρδούβελη ή τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ του «όχι» που έγινε «ναι».

Όμως, όπως αποδείχτηκε, ο λαός την είχε φυλαγμένη, και με την πρώτη ευκαιρία έδειξε ότι… «δεν ξεχνάει», μεν, «τι σημαίνει Δεξιά» (δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη λείπει από το λεξιλόγιο της… φιλελεύθερης παράταξης), αλλά δεν ξεχνάει, δε, τι σημαίνει και «κωλοτούμπα». Υπέγραψε Αλέξη, αν το πιστεύεις, το καταραμένο το μνημόνιο, αλλά μην μας πρήζεις πρώτα ότι είσαι ο γιος του Άρη Βελουχιώτη. Και μην κλαις κάθε 5η του Ιούλη, Μπέτη…

β) Το γενικότερο κλίμα

Ο (ακόμα για δύο μήνες) αντιπεριφερειάρχης Κεφαλονιάς, Παναγής Δρακουλόγκωνας, απέδωσε την ήττα της ΑΝΑΣΑ στις περιφερειακές εκλογές, στο γενικότερο πολιτικό κλίμα. Και σε μεγάλο βαθμό είχε δίκιο. Στην Κεφαλονιά αλλά και στα Ιόνια Νησιά έγιναν πράγματα από τον Θόδωρο Γαλιατσάτο και την παρέα του, συνεπικουρούμενα από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύθηκε το τουριστικό προϊόν, «ενώθηκαν» με στρατηγική τα νησιά, ακτοπλοϊκά, τουριστικά και πολιτιστικά, φτιάχνοντας ένα καινούργιο μπραντ, και όλα αυτά, λίγο ως πολύ, μαζί με την γενικότερη αύξηση του τουρισμού συνέβαλαν στο να μην μείνουν οι Κεφαλονίτες στο έλεος των μνημονιακών μέτρων, όπως συνέβη σε άλλες περιοχές. Υπάρχει ακόμη λίγο οικονομικό «λίπος» που κατά τους καλοκαιρινούς μήνες αυξάνει, έστω και αν το φθινόπωρο συνήθως εξανεμίζεται με το που σκάνε οι πρώτοι φόροι. Υπάρχουν προβλήματα αλλά όχι απελπισία, τουλάχιστον όχι τέτοια, όπως υπάρχει σε άλλες περιοχές.

Παρ’ όλα αυτά, και παρότι υπάρχουν προβλήματα στην , στην Παιδεία, στην αποκατάσταση των ζημιών από τους σεισμούς, ο κόσμος προτίμησε την κ. Κράτσα απ’ τον κ. Γαλιατσάτο και τον κ. Καππάτο από την κ. Θεοπεφτατου, ενώ λίγοι θα πιστέψουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα επόμενα χρόνια θα έκανε λιγότερα από τη Νέα Δημοκρατία, τουλάχιστον τοπικά. Τα δημοσιονομικά δείχνουν (έστω και προσωρινά) να στρώνουν, οι προσλήψεις σε και Παιδεία έχουν ήδη δρομολογηθεί, και, είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον, η κατάσταση θα μπορούσε να βελτιωθεί.

Όμως, αυτό το γενικότερο εκλογικό κλίμα που δημιουργήθηκε πανελλαδικά (μετά την απίστευτη γκάφα του ΣΥΡΙΖΑ με τις ευρωεκλογές-δημοψήφισμα), ήταν τελικά μη αντιστρέψιμο, και τόσο ο μυστακοφόρος περιφερειάρχης μας έχασε από μία «λαίδη» (έτσι απαξιωτικά την αποκαλούν ορισμένα στελέχη της παράταξής του), όσο και η… βετεράνος, πλέον, βουλευτής Κεφαλονιάς και Ιθάκης υπέστη την ήττα από τρεις… πρωτάρηδες της πολιτικής. Πλήρωσε δηλαδή, την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, χάνοντας την έδρα, όχι τόσο από τον Παναγή Καππάτο, αλλά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Αλέξη Τσίπρα και τις παρέες τους.

γ) Η επικοινωνία

Συχνά οι πολιτικοί «φορτώνουν» στην επικοινωνία τα… τρία κακά της εκλογικής τους μοίρας, μη θέλοντας να αναλάβουν την ευθύνη για όσα έκαναν ή δεν έκαναν. Όλοι το ξέρουν αυτό και συνήθως τέτοιους είδους ισχυρισμοί προκαλούν μειδίαμα ή και τρανταχτά γέλια.

Όμως, στην περίπτωση της Αφροδίτης Θεοπεφτάτου, για γέλια (ή για κλάματα) ήταν η επικοινωνιακή της πρακτική.

Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό στην προβολή του έργου της τοπικά, με αποτέλεσμα εδώ και χρόνια, οι αντίπαλοί της να χρησιμοποιούν ένα και μοναδικό επιχείρημα: «Τίμια, πλην ανύπαρκτη».

Κι ενώ τον πρώτο καιρό, η ίδια είχε καθιερώσει μία μηνιαία επαφή με τους δημοσιογράφους, στη συνέχεια, η συνήθεια αυτή αραίωσε, και γρήγορα εξαφανίστηκε.

Εκτός από αυτό όμως, η ενημέρωση που είχαν τα τοπικά μέσα για: τον τεράστιο αγώνα που έκανε για το μεταφορικό ισοδύναμο (μία από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν άμεσα την Κεφαλονιά), τη γραμμή Πάτρας – Σάμης για την οποία χρειάστηκε τεράστιος κόπος και πολλά ραντεβού, τον οποίο καρπώθηκε μόνο η δημοτική αρχή της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης (παρότι ο Στανίτσας έλεγε «πόσο βοήθησε η Αφροδίτη»), τη διάσπαση των Δήμων, την εξίσωση μέτρων για την ενίσχυση της νησιωτικότητας ανάμεσα στα «ριγμένα» Ιόνια Νησιά και αυτά του Αιγαίου, αλλά και τη μεγάλη βοήθεια που έδωσε σε Περιφέρεια και Δήμο, για έργα και θέματα που δεν ήταν άμεσα της αρμοδιότητάς της, παρά την αρνητική, όπως την χαρακτήρισε, στάση του Μεγάρου, η ενημέρωση λοιπόν αυτή, ήταν από ανύπαρκτη έως τραγικά ελλιπής.

Πρόσφατα, η Ελένη Χιόνη είπε στην κ. Θεοπεφτάτου (σε συνέντευξη στο Κίτρινο) ότι μόνοι τους οι δημοσιογράφοι, ψάχνουν (στη Διαύγεια, σε κεντρικά μέσα κ.α.) να βρουν τι έκανε για το νησί η βουλευτής του. Και το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι βρίσκουν!

Η ίδια, απαντώντας σε σχετική ερώτηση που της θέσαμε, αλλά και στην ίδια ερώτηση της Ελένης Χιόνη είπε ότι «δεν είναι του χαρακτήρα της να προβάλει τον εαυτό της». Εδώ όμως δεν μιλάμε για την προσωπική της προβολή αλλά για τα όσα αφορούν στο νησί, βάσει των οποίων κρίνεται και η ίδια.

Για μήνες λαμβάναμε μόνο κάποια τυπικά δελτία τύπου, συνήθως με νομοσχέδια που πέρναγε ο ΣΥΡΙΖΑ ή κεντρικές ανακοινώσεις, ενώ πάλι η Ελένη Χιόνη στο kefaloniapress.gr αναγκάστηκε να δημιουργήσει η ίδια μια λίστα με τα εκατομμύρια που ήρθαν στην Κεφαλονιά, για διάφορα έργα, επί της θητείας της.

Δεν έχει σημασία αν ένα μέσο αντιπολιτεύεται τη βουλευτή ή είναι φιλικό. Η αλήθεια, πότε από το ένα μέσο, πότε από το άλλο και πότε συνδυαστικά, θα βγει στην επιφάνεια. Όταν όμως κάνεις κάτι γι’ αυτό.

Ούτε, επίσης ξέρουμε, εάν το πρόβλημα ανήκει στο εδώ γραφείο της, στο γραφείο της στην Αθήνα, στον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ, αν κάποιος την υπονόμευσε συστηματικά ή αν φταίει η έμφυτη συστολή της. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι το έργο που θα έπρεπε να κρίνει ο λαός της Κεφαλονιάς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν έφτανε προς τα τοπικά μέσα. Και όταν έφτανε, αυτό συχνά γινόταν με τρόπο ερασιτεχνικό, που δυσκόλευε, παρά διευκόλυνε τους δημοσιογράφους. Και για όλα αυτά, η τελική ευθύνη είναι δική της.

Αν είχε κρατήσει την τακτική επικοινωνία με τα μέσα που η ίδια είχε ξεκινήσει στην αρχή, έστω και για μισή ώρα την εβδομάδα τα πράγματα πιστεύουμε ότι θα ήταν τελείως διαφορετικά ακόμη και για το εκλογικό της αποτέλεσμα. Και το πρόβλημα αυτό το επιβεβαιώνουν ακόμη και σύντροφοί της στο κόμμα με τους οποίους μιλήσαμε, και μάλιστα πριν τις εκλογές.

Από το ένα άκρο στο άλλο

Είναι αλήθεια ότι έχουμε χορτάσει από τα «καραγκιοζιλίκια» των πολιτικών που ενημερώνουν (συχνά μόνο φιλικά μέσα, οι ανόητοι) με λεπτομέρεια και φωτογραφίες ακόμη και για το πότε βήξανε (για να μην πω τίποτε χειρότερο). Όμως αυτό, από το να υπάρχει συστηματική έλλειψη πληροφόρησης για αυτά που αποδεδειγμένα έγιναν, έχει τεράστια διαφορά. Η βουλευτής, όσο ήταν στην Αθήνα έτρεχε από υπουργείο σε υπουργείο για να λύσει τα προβλήματα της Κεφαλονιάς, άλλοτε επιτυχώς (βλέπε γραμμή Πάτρας – Σάμης) και άλλοτε ανεπιτυχώς (βλέπε την τελευταία τροπολογία για τα δασικά που δεν πέρασε για αστείους λόγους), αυτό μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε από το ρεπορτάζ. Επίσης όταν βρισκόταν στην Κεφαλονιά, δεν παρέλειπε να συναντάται με παραγωγικούς φορείς, με απλούς κατοίκους, με στελέχη του Δήμου και της Περιφέρειας. Δεν λέμε ότι τα έκανε όλα σωστά, ούτε αυτό γινόταν πάντα. Αλλά γινόταν.

Όλο αυτό όμως, ειδικά για λιγότερο «βαριά» θέματα, σπάνια μπήκε σε ένα απλό δελτίο τύπου για να ενημερωθούν, τόσο τα τοπικά μέσα, όσο και οι Κεφαλονίτες. Η ίδια, μπορεί η μόνη σχέση που έχει με το… «μπαλκόνι» να είναι ότι μπορεί να σχεδιάσει σωστά μια κάτοψή του (ως μηχανικός), όμως το δελτίο τύπου ή η μίνι συνέντευξη τύπου δεν είναι «μπαλκόνι». Δε χρειάζεται να είσαι ο Ανδρέας Παπανδρέου για να συντάξουν οι συνεργάτες σου ένα απλό και κατανοητό κείμενο, ώστε να διευκολυνθούν οι δημοσιογράφοι. Κι όλα αυτά, ενώ θα πρέπει να καταγράψουμε ότι, όποτε σηκώσαμε το τηλέφωνο να την πάρουμε (και το κάναμε συχνά αυτό) ποτέ δεν άφησε την κλήση αναπάντητη, είτε αμέσως είτε μετά από λίγη ώρα. Όμως αυτό δεν έφτανε…

Με όλα αυτά, η βουλευτής κατέληξε να είναι «ανύπαρκτη», «άφαντη» για τους εκλογικούς της αντιπάλους αλλά και για πολλούς Κεφαλονίτες, και να δίνει προεκλογικό αγώνα, χωρίς το βασικότερο στοιχείο που θα έπρεπε να κρίνουν οι κάτοικοι, που είναι το έργο της, όσο καλό ή κακό κι αν ήταν αυτό.

Λ.Αθανασίου / Κεφαλονίτικα Νέα

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0