Το χρώμα του… κλίματος

Το χρώμα του… κλίματος

Το νέο αυτό εχθρικό δεδομένο, το κλίμα και η επιθετική αλλαγή του, μετρώντας πλέον θύματα και μάλιστα δίπλα μας, έρχεται να πάρει την θέση του ανάμεσα στα μεγάλα και σοβαρά δομικά ζητήματα ενός κόσμου ακραία ανταγωνιστικού , άδικου και βαθύτατα απάνθρωπου και παράλληλα την φυσική του θέση στα μεγάλα κοινωνικά και λαϊκά αιτήματα της εποχής μας .

Στα μεγάλα και κρίσιμα ζητήματα των καιρών, από οποιαδήποτε ιδεολογική ή πολιτική πλευρά προσπαθήσεις να τα προσεγγίσεις ή να ερμηνεύσεις την ιστορική τους πορεία, τις αιτίες που τα δημιούργησαν και τους υπαίτιους που τα προκάλεσαν αλλά και εκείνους που αντιστάθηκαν, ένα κοινό και αρκετά κοντά στην πραγματικότητα συμπέρασμα θα ήταν, ότι προφανώς και δεν αντιμετωπίστηκαν, τουλάχιστον αποτελεσματικά.

Περίπου 20 χρόνια, από το 2000, στον νέο αιώνα και την νέα χιλιετία, η ανθρωπότητα σε κάθε σημείο του πλανήτη συνεχίζει να βιώνει “μάστιγες” ή “συμπτώματα” που μπορεί να έχουν εξελιχθεί στην πάροδο του χρόνου, δεν “εγκατέλειψαν” όμως τα βασικά τους χαρακτηριστικά, ούτε και τις τραγικές τους συνέπειες. Ανεξαρτήτως. εποχής αλλά και πολλών άλλων, η ανισότητα, ο πόλεμος, η αδικία, η φτώχεια, ο φασισμός, η ανεργία, η εξαθλίωση, η εκμετάλλευση, η πείνα και τόσα άλλα, συνεχίζουν να στοιχειώνουν στην κυριολεξία συγκεκριμένα σύνολα του παγκόσμιου πληθυσμού, να βασανίζουν λαούς και κοινωνίες, να επιστρέφουν τον δείκτη της χρονικής εξέλιξης, σε μεσαιωνικών διαστάσεων οπισθοδρομήσεις.

Η έστω (για την εξυπηρέτηση του κειμένου) θεωρητική, παρά την αναμφίβολη ιστορική τεκμηρίωση, μετωπική σύγκρουση αδικημένων και εκμεταλλευτών, προϋποθέτει και σήμερα, ακριβώς όπως σε χαρακτηριστικές στιγμής στην παγκόσμια ιστορία, ένα “ορατό” πεδίο αντιπαράθεσης, ένα ρεαλιστικό “γήπεδο” μάχης, με παρατεταγμένους τους “στρατούς” των αντιπάλων. Και είτε η… μάχη αυτή γίνεται στο καφενείο ενός χωριού με τα εκατέρωθεν επιχειρήματα να ανάβουν πιο συχνά και από την καύτρα του τσιγάρου, είτε σε πραγματικό χρόνο με πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα, ο εχθρός είναι πάντα εκεί, μπροστά και σε παράταξη, έτοιμος να νικήσει ή  να ηττηθεί, πάντως, εκεί!

Μόλις 30-χοντρικά- χρόνια πριν το μέσο του αιώνα μας, ένας άλλος εχθρός, αρκετά νέος, είναι πλέον παρόν και μάλιστα εντελώς απειλητικός, χωρίς όμως να φαίνεται πως είναι και… “εκεί”, στο ορατό δηλαδή “πεδίο” μιας πραγματικής αντιπαράθεσης, όπως προσδιορίστηκε προηγουμένως. Ο εχθρός αυτός, τελευταίο και σύγχρονο “δημιούργημα” των ίδιων αιτιών και υπαιτίων που προκάλεσαν αυτά που ποτέ δεν λύθηκαν σύμφωνα με την παραπάνω αφήγηση, αν και γεννήθηκε στην ίδια γη, έρχεται με τις πιο επιθετικές διαθέσεις και “πέφτει” από τον… ουρανό. Και το χειρότερο μετρά ήδη θύματα σε ολόκληρο τον πλανήτη εδώ και κάποια χρόνια, πολύ πιθανόν σε αναλογική κλίμακα και στην , μετά την τραγική απώλεια και την φονική καταστροφή πριν λίγες ώρες στην Χαλκιδική.

Η δραματική κλιματική αλλαγή, η άμεση και υπολογίσιμη απειλή να βρεθούμε μόλις σε λίγες δεκαετίες σε συνθήκες κανονικής ερήμωσης, αλλά και μια γενικότερη περιβαλλοντική λεηλασία και καταστροφή, είναι ένα νέο, εξίσου βάρβαρο, μέγεθος στην κοινωνική και όχι μόνο εξέλιξη, που διατηρεί τα ίδια χαρακτηριστικά με παραδοσιακές μάστιγες και παράλληλα εμφανίζει και τα πρώτα δικά της… πολιτικά συμπτώματα. Αποτέλεσμα της βίαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης, της βαρβαρότητας του παγκόσμιου κεφαλαίου που στον βωμό του χρήματος και των κερδών θυσιάζει με την ίδια ευκολία ανθρώπους και περιβάλλον, ταυτόχρονα, για πολλά χρόνια, δεν υιοθετήθηκε επίσημα ως τέτοιο από τις ιδεολογικές, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που τάσσονται παραδοσιακά και ιστορικά κατά του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης. Όσο κι αν στην ιστορική αυτή πορεία, αρκετές φορές έγινε “κάποιου είδους” αναφορά στην καταστροφή του περιβάλλοντος, όχι κύριας αιχμής όμως.

Το νέο αυτό εχθρικό δεδομένο, το κλίμα και η επιθετική αλλαγή του,  αλλά και άλλες περιβαλλοντικές επιδεινώσεις, μετρώντας πλέον και ανθρώπινα θύματα, έρχεται να πάρει την θέση του ανάμεσα στα μεγάλα και σοβαρά δομικά ζητήματα ενός κόσμου ακραία ανταγωνιστικού, άδικου και βαθύτατα απάνθρωπου και παράλληλα την φυσική του θέση στα μεγάλα κοινωνικά και λαϊκά αιτήματα της εποχής μας . Και αυτό αποδεικνύεται και… αντίστροφα, καθώς ήδη δυνάμεις μεμονωμένες, μικρές μειοψηφίες που φλέρταραν όλο αυτό το διάστημα με φασιστικές και νεοναζιστικές ακρότητες και φανατισμούς, έσπευσαν να μιλήσουν για fake απειλές, ψευδοπροφήτες και όλες αυτές τις φωτογραφικές γελοιότητες, δυστυχώς και στα δικά μας νερά.

Προφανώς, για ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων, οι νέες αυτές απειλές με περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν στα πλαίσια μιας απολύτως υποκριτικής ευρωπαϊκής και εγχώριας πολιτικής, εκείνης δηλαδή που ευνοεί πολιτικά και λειτουργικά την ανάπτυξη ενός επιθετικού μοντέλου “κερδοφόρας ανάπτυξης”, με την αστεία πλευρά των ψηφισμάτων για τα πλαστικά καλαμάκια και ταυτόχρονα της πλήρους στήριξης των εξορύξεων σε όλο και πιο διευρυμένες χωρικές περιοχές. Ούτε στα πλαίσια μιας νέας κυβέρνησης που ακριβώς όπως η προηγούμενη θα υπογράψει και θα προωθήσει την εξάπλωση της εξορυκτικής βαρβαρότητας στην μισή Ελλάδα. Ούτε φυσικά μιας Περιφέρειας όπως η Π.Ι.Ν που αγνόησε μέχρι σήμερα το αίτημα χιλιάδων κατοίκων της Κεφαλονιάς και τις Ιθάκης και όχι μόνο, ανέχτηκε με… όρους το εξορυκτικό έγκλημα που πλησιάζει, υποσχέθηκε θεματική συνεδρίαση για το καυτό ζήτημα των νησιών μας και δεν το έπραξε μέχρι σήμερα και παράλληλα διοργανώνει και πραγματοποιεί διαβούλευση για την… κλιματική αλλαγή.

Αντιθέτως, την ύστατη αυτή στιγμή, το χρώμα του κλίματος, ακριβώς σαν το χρώμα του χρήματος, μαύρο στην όψη και την βαρβαρότητα του, επιτάσσει μια δική μας αλλαγή, πέρα από τα στερεότυπα μιας συνηθισμένης διαδικασίας. Μιας αλλαγής που θα σμίξει τα χρώματα του αγώνα με τα χρώματα της φύσης και της ζωής, που θα συνθέσει πολλές μικρές διαφοροποιήσεις και ιδιαιτερότητες στην προσπάθεια μιας ανθρώπινης δίκαιης επιβίωσης. Και στα νησιά μας, στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη, τα χρώματα αυτά έχουν ήδη κάνει την δική τους μικρή εξέγερση και γι αυτό, μπορούμε να είμαστε -λίγο πιο- περήφανοι. Αρκεί να το συνεχίσουμε.

* * η Ματούλα Ζαμάνη στις 29 Ιουλίου στη Σάμη προσφέρει το ταλέντο της αφιλοκερδώς σε μια συναυλία της Ανοιχτής Συνέλευσης Κεφαλονιάς-Ιθάκης ενάντια στην εξόρυξη υδρογονανθράκων, για ένα Ιόνιο ελεύθερο, καθαρό από το μαύρο των εξορύξεων και παντοτινό.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0