Η κρίση (δεν) άργησε μια μέρα.

Η κρίση (δεν) άργησε μια μέρα.

Ως πολιτικά βολική ταμπέλα αναπαραγωγής κενών πολιτικών, η κανονικότητα, όσο φανταχτερή κι αν δείχνει στα γνωστά επιλεκτικά και επιλεγμένα δελτία ειδήσεων, δεν μπορεί να αναφέρεται στα χιλιάδες θύματα μιας βαθιάς κρίσης, αυτής που έθαψε στο σκληρό μουντό μπετόν ανθρώπινες ζωές και προοπτικές.

Σαν, όντως, να μην πέρασε μια μέρα, η αντιδραστική και πολύ πιθανόν εκδικητική εκδοχή της “κανονικότητας”, επιστρέφει και μάλιστα σε κανονική τροχιά μετά την αναγκαστική ραστώνη του καλοκαιριού. Και είναι ο Σεπτέμβρης εκείνος, που σαν πρώτος από τους άτυχους μήνες, καλείται να φορτωθεί τα βάρη μιας κυβερνητικής εναλλαγής, τέτοιας που με έπαρση υπόσχεται να επιστρέψει τον δείκτη της κοινωνικής αυτοματοποίησης σε εποχές πολύ πριν την εκτίναξη της οικονομικής κρίσης.

Κι ενώ οι αριθμοί και τα μεγέθη της πρωτοφανούς, για σύγχρονες αυτοαποκαλούμενες δυτικές κοινωνίες, ανθρωπιστικής κρίσης παραμένουν για να υπογραμμίζουν ότι τα μνημόνια και τα αποτελέσματά τους ήταν, είναι και προφανώς θα είναι πάντα εδώ, το μεγάλο ερωτηματικό που δημιουργείται είναι, τι ακριβώς απέγιναν οι μεγάλες εκείνες ομάδες, τάξεις, μάζες ανθρώπων που στο πετσί τους γράφτηκε ακόμη μια μαύρη σελίδα ταπεινωτικής εκμετάλλευσης για να μην πούμε, εκδίωξης.

Τίποτα απολύτως, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί και να έχει δίκιο. Η τροχιά… κανονικότητας, άλλωστε, ως μη μετρήσιμο πολιτικά και κοινωνικά μέγεθος, παράγει μια πρωτοφανή ασφάλεια για εκείνο το πολιτικό προσωπικό που το εξυπηρετεί μια τέτοια διατύπωση, ένα τέτοιο ανούσιο και εντελώς επιφανειακό θεώρημα. Ως πολιτικά βολική ταμπέλα αναπαραγωγής κενών πολιτικών, η κανονικότητα, όσο φανταχτερή κι αν δείχνει στα γνωστά επιλεκτικά και επιλεγμένα δελτία ειδήσεων, δεν μπορεί να αναφέρεται στα χιλιάδες θύματα μιας βαθιάς κρίσης, αυτής που έθαψε στο σκληρό μουντό μπετόν ανθρώπινες ζωές και προοπτικές, ολόκληρες γενιές, την μια μετά την άλλη. Όπως και ολόκληρες τάξεις.

Πολύ πιο απλά, σε αυτές τις νέες μοντέρνες επανα-διατυπώσεις ενός γκρίζου νεο-φιλελευθερισμού που ήρθε να αντικαταστήσει έναν αμέσως προηγούμενο με ροζ αποχρώσεις, κοινωνικά, παραγωγικά και ανθρώπινα περιθώρια, δεν αποτελούν κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα, δεν καταγράφονται, δεν ενδιαφέρουν στην επίσημη καταγραφή αναφορικών δεδομένων, είναι εκτός σφαίρας…. υπολογισμού. Έτσι, η “κανονικότητα” που απαιτεί ένα πρώτο στάδιο λήθης, απομόνωσης και περιθωριοποίησης, περνά στην επόμενη φάση του “νοικοκυρέματος” της ζωής των αναστατωμένων και με αίσθηση ανασφάλειας πολιτών (όπου και η κύρια δεξαμενή ψήφων για τους “κανονιστές”), για να μπορέσει σε έναν κρίσιμο πολιτικά χρόνο να παρουσιάσει σε… κανονική προβολή ένα χαμογελαστό πρόσωπο ηρεμίας, ασφάλειας και καθωσπρεπισμού, φιλήσυχων και “νοικοκυραίων”, κατά προτίμηση τηλεθεατών. Μέχρι φυσικά να έρθει και για εκείνους η σειρά, όταν-κάτι πολύ πιθανό- η πόρτα μιας νέας ύφεσης ή γεωπολιτικής ανατάραξης χτυπήσει.

Πραγματικά λοιπόν, η φθινοπωρινή… κανονικότητα που μόλις ξεκίνησε να εφαρμόζεται πότε επικοινωνιακά επιδέξια και πότε ατσούμπαλα, δίνει έναν κουφό τόνο… ανοχής. Και μια εικόνα, σε γενικό πλάνο φυσικά, ότι η κρίση που όντως βιώσαμε δεν είναι εδώ, αλλά ότι από κάπου αλλού πέρασε και έσπειρε την καταστροφή. Αν κοιτάξουμε, όμως, λίγο πιο βαθιά ή για την ακρίβεια κάπου πιο… δίπλα μας και πάντως όχι στις οθόνες της τηλεόρασης, η κρίση δεν άργησε ούτε μια μέρα. Παραμένει εδώ, κρατιέται πάνω στα κορμιά ανθρώπων που αδυνατούν να νιώσουν, να αντιληφθούν και να ζήσουν την “κανονικότητα” και καιροφυλακτεί για εκείνους που έλκονται με τα επιφανειακά αφηγήματα περί ασφάλειας και ομαλότητας.

Στις συνθήκες αυτές, η νέα επέλαση μιας επιθετικής για τους πολλούς επιδείνωσης των οικονομικών και κοινωνικών μεγεθών, δεν είναι ακριβώς θέμα της… φθινοπωρινής εποχής, ίσως είναι πρόωρο κάτι τέτοιο, αλλά σίγουρα θέμα χρόνου. Το ζήτημα είναι να αντιληφθούμε όλοι μας ότι η κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τις πολιτικές “κανονικότητας” που την δημιούργησαν και την επιτάχυναν, αλλά για να νικηθεί χρειάζεται αγώνας και μάλιστα μετωπικός. Κι ακριβώς σαν την “αγάπη που άργησε μια μέρα”, το συγκλονιστικό βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου, έχοντας ήδη πληρώσει και μάλιστα ακριβά το τίμημα, οφείλουμε να προσπαθήσουμε κόντρα στην κανονικότητα των δικών μας καιρών, να αναπνεύσουμε ελεύθερα και επίμονα.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: