κράτα μόνο τον τρελό σου

κρατάμε μόνο τον τρελό μας και συνεχίζουμε. πεισματικά πάμε από γωνία σε γωνία. αδυνατούμε να πάμε ευθεία ή πίσω ή να μείνουμε ακίνητοι περιμένοντας τον ένστολο αξιωματικό να κάνει την επίθεσή του. κρατάμε για μας μόνο ένα άτι παλαβό και ξυπνάμε κάθε πρωί με πίκρα στον ουρανίσκο και βλέμμα στο χθες ή στο μακρινό αύριο.

ο νους μας στο χτες. στο χτες που κάθε χρόνο που περνάει γίνεται όλο και πιο μακρινό. στους σεπτέμβρηδες που σημάδεψαν τα μυαλά μας και μας όρκισαν αιώνιους εχθρούς του φασισμού.

το δύο χιλιάδες δεκατρία δολοφονήθηκε υπό συνθήκες και από άτομα που όλοι πια γνωρίζουν ο . η ανθρωποκτονία του βρίσκεται στο στάδιο της επ’ ακροατηρίῳ ποινικής διερεύνησης, σε μία δίκη που αποτελεί σίγουρα τη δίκη της δεκαετίας, για κάποιους δε από εμάς τη δίκη του αιώνα. η πρώτη είδηση στα κανάλια ήταν ότι τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο.

το δύο χιλιάδες δέκα οχτώ δολοφονείται σε κοινή θέα στο κέντρο του κέντρου της χώρας σας ο , με μία ταυτόχρονη επί μήνες προσπάθεια να παρουσιαστεί από τα κυρίαρχα μέσα ο δολοφονηθείς ακτιβιστής ως πρεζάκι φέρον μαχαίρι που απείλησε να κλέψει να τραυματίσει να σκοτώσει να κάνει κακό. με μία προσπάθεια δηλαδή να γίνει το άσπρο μαύρο και να συνεχιστεί η ζωή μας μέσα στο γκρι.

 

 

αυτό το κείμενο δεν είναι ένα κείμενο in memoriam κανενός. όταν ήμουν μικρή και πρωτοσυνάντησα το μυστήριο του θανάτου διάβασα σε ένα από τα εκατοντάδες βιβλία που καταβρόχθιζα χωρίς καν να ξέρω το γιατί ότι κάποιος πεθαίνει μόνον όταν ξεχαστεί. και για κάποιον λόγο αυτή η φράση παρηγόρησε κάπως το παιδικό μου μυαλό και έμεινε αποτυπωμένη εκεί για δεκαετίες. πεθαίνεις μόνο άμα ξεχαστείς.

αυτό το κειμενάκι δεν είναι εις μνήμην κανενός. αυτό το κείμενο γράφεται ένα πρωί δευτέρας γεμάτο οργή και λύσσα για κείνους που σκοτώθηκαν γιατί ήταν αντιφασίστες, γιατί ήταν ομοφυλόφιλοι, γιατί είχαν γλώσσα και μιλούσαν κόντρα στο μαύρο των καιρών, γιατί τραγούδησαν, φωτογραφήθηκαν, αντέδρασαν, φώναξαν, γιατί τόλμησαν και έζησαν σε μέρες που για ζωή λογιζόταν το να πληρώνεις εμπρόθεσμα τη δεη.

και μεις είμαστε ακόμα δω Παύλο. και μεις έτυχε να υπάρχουμε ακόμα Ζακ. και θα μιλάμε για σας όσο έχουμε ακόμα γλώσσα και φωνή. δεν θα σας θυμόμαστε μόνο τους σεπτέμβρηδες. θα μιλάμε για σας στα καφενεία, στα παιδιά μας, στους περαστικούς από τα κείμενά μας, στους φίλους και κυρίως στους εχθρούς μας. με κλοπιμαίο νόμιμο ένα άλογο τρελό που πάει από γωνία σε γωνία αλλά καλπάζει όταν οι αξιωματικοί κοιτάνε πώς να προστατέψουν το εμπόριο πρέζας στην πλατεία εξαρχείων. κόντρα στην κανονικότητα του θανάτου θα στέλνουμε μηνύματα συνθηματικά σε όλη τη σκακιέρα. γιατί το παιχνίδι ακόμα παίζεται. κι ο βασιλιάς ήταν ανέκαθεν γυμνός.

γιατί βλέπεις ο δρόμος είναι δρόμος και τον ανοίγεις μονάχα περπατώντας.-

ελένη αθανασοπούλου

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0