Σε μιαν ανάσα*

Σε μιαν ανάσα*

Σχεδόν 25 χρόνια το ίδιο τρένο. Το ίδιο απόμακρο σφύριγμα, ο ίδιος μελαγχολικός σταθμός. Μια σημαία ξεπεσμένη από την ορμή του αέρα, ένα παγκάκι ξηλωμένο, σχισμένες εφημερίδες να ταξιδεύουν με αφετηρία έναν παραγεμισμένο κάδο. Δυο αλλαξιές ρούχα, τίποτα επίσημο, μοναδική συντροφιά μια μυρωδιά από φρεσκοτυπωμένες σελίδες, ένας αυτοσχέδιος χάρτης γεωγραφίας με μια “τρύπα” στη μέση, ίσως το όνομά του να ήταν η αιτία.

Στην δίπλα ακριβώς θέση, ένας Σουλτάνος από την Βαβυλώνα πιάνει μια φωναχτή κουβέντα με τον γλυκό αντίλαλο από λόγια που καυστικά εξαπολύουν γοητευτικά τερατάκια τσέπης. Στο μπράτσο της δερμάτινης θέσης ένα στριμωγμένο-σαν στρείδι– γουόκμαν να ιδρώνει το χέρι, μια βραχνά κρυστάλλινη φωνή να παίρνει την θέση της καρδιακής αορτής, στέλνοντας ζωή στις πρόωρα πεθαμένες μνήμες.  Για να τις ξαναπνίξει σε μια στιγμούλα μοιραία που κουβαλάει στα αμπάρια του ένας μικρός Τιτανικός.

Σε μιαν ανάσα τόσο χρόνια πόσα πράγματα μπορεί κάποιος να φυλάει; Πόσες εικόνες από τα νιάτα του που πέφτουν πάνω του σαν σταγόνες ιδρωμένες, σαν το νερό στο σώμα μωρού που το ΄πλυνε η μάνα του. Πόσα βλέμματα-νυστέρια επικίνδυνα, πόσες θάλασσες ερωμένες, ατελείωτα βουνά από σκόνη, πόσοι ματαιωμένοι Νοέμβρηδες, αναρίθμητα ασημένια φεγγάρια. Δεν πάει να ήταν όλα ψέμα, εκείνος τα ‘λέγε αγάπη. Κι αν πάλι στο ημίφως έλαμπαν ως αλήθεια, στις αυταπάτες ενός τρελού, μιλούσε με αποδείξεις.

Ο Νότος έφευγε μακριά. Στο παράθυρο ζωές που δεν έζησαν, αγώνες που δεν δόθηκαν. Σαν ξοφλημένος αγωνιστής που το παίζεις τώρα δικαστής. Στο ίδιο βαγόνι, μια βασίλισσα της σιωπής, ψυχή βαθιά, πεθαίνει για σένα και μετά σε σκοτώνει. Με ένα βλέμμα ή χωρίς. Σε γλυτώνει από οικεία και ξένα. Σου μιλά: -Έλα ψυχούλα μου, μην πάει ο νους στο κακό, με το βαμβάκι θα σφαχτούμε. Όλοι αμαρτωλοί, είμαστε, από το ίδιο καζάνι. Χάσαμε και χαθήκαμε, στης ψυχής το μεγάλο λιβάδι.

Το τρένο σταματά. Ενδιάμεσος σταθμός η νύχτα. Ένας γάτος Τούρκος πηδά από το παράθυρο και τρέχει στο σκοτάδι, να αλητέψει όλη την νύχτα. Πέφτει ένα φως, κόκκινο βαθύ, στον νέο τόπο κι από όσα έχεις ζήσει, ζητάς πιο πολλά. Βγαίνεις, περπατάς λίγα μέτρα. Ξαναγυρίζεις στο ίδιο σημείο. Χαμογελάς. Δεν μας θέλει η ζωή, μα την θέλουμε εμείς.  Δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να σας πω. Τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν. Φωνάξτε το ρε, για να μην πείτε κάποτε πως δεν το ξεστόμισα ο δειλός. Ρίξτε παυσίλυπο στην ψυχή, λάδι στη φωτιά και δακρύστε γι αυτούς μόνο που έχουν έναν δικό τους αλλιώτικο νόμο. Γι αυτούς που με τα μαχαίρια τους θεραπεύουν πληγές, με ένα μόνο τραγούδι. Έστω για μιαν ανάσα, ακόμη και για τόσο λίγο…

για την αντιγραφή

από ένα ταξίδι που ξεκίνησε με φίλους κάπου εκεί το 1994 

 

φωτό: i-rafina

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0