18 χρόνια από τον θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη θυμόμαστε το αντιδικτατορικό “ραντεβού” τους με τον Μίκη Θεοδωράκη

18 χρόνια από τον θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη θυμόμαστε το αντιδικτατορικό “ραντεβού” τους με τον Μίκη Θεοδωράκη

Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 2001, ανήμερα της εορτής του Σταυρού, όταν ο μεγάλος λαϊκός μας ερμηνευτής χτυπημένος από την σκληρή μάχη του με τον καρκίνο έπαψε να Υπάρχει ακριβώς στα 70 του χρόνια, περνώντας στο πάνθεον των μεγάλων προσωπικοτήτων του λαϊκού μας τραγουδιού.

Μπορεί να πέρασαν 18 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ο μεγάλος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής έκλεινε για πάντα τα μάτια του, η φωνή του όμως και η συνολική παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι, παραμένει αξέχαστη και αναλλοίωτη στην λαϊκή μνήμη.

Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 2001, ανήμερα της εορτής του Σταυρού, όταν ο μεγάλος λαϊκός μας ερμηνευτής χτυπημένος από την σκληρή μάχη του με τον καρκίνο έπαψε να Υπάρχει ακριβώς στα 70 του χρόνια, περνώντας στο Πάνθεον των μεγάλων προσωπικοτήτων του λαϊκού μας τραγουδιού. Η ταφή του έγινε στο Νεκροταφείο της Ελευσίνας, πλάι στον τάφο της μητέρας του Γεσθημανής, σύμφωνα με την δική του επιθυμία, ενώ η κηδεία του εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο λαϊκό προσκύνημα  από χιλιάδες ανθρώπους που μεγάλωσαν και έζησαν στα πέρατα του κόσμου, τραγουδώντας τα τραγούδια του και ανατριχιάζοντας στο άκουσμα της φωνής του.

Οι επιτυχίες του Στέλιου Καζαντζίδη, μεγάλες και πολυτραγουδισμένες. Τραγούδια που αγαπήθηκαν σαν θεοί και που έκρυψαν μέσα τους το αχ ενός ολόκληρου λαού που μεγάλωσε μέσα στα προβλήματα, την ξενιτιά, τις διώξεις και τον πόνο. Σήμερα, με την πικρή αφορμή της μνήμης των 18 ετών από τον θάνατό του, θα σταθούμε στο σημερινό Τραγούδι του Σαββάτου, σε μια δισκογραφική δουλειά που έμεινε σχεδόν στα αζήτητα αλλά που με έντονα λαϊκό ήχο  αποδίδει στο ευρύ κοινό όλα εκείνα που συνέβησαν κατά την διάρκεια της Χούντας και πιο ειδικά με τα όσα διαδραματίστηκαν στην ματωμένη εξέγερση του Πολυτεχνείου. Και μάλιστα, μια δισκογραφική δουλειά με την βαριά υπογραφή του Μίκη Θεοδωράκη.  Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Ο Καζαντζίδης, πετυχημένος ήδη και λατρεμένος στην συνείδηση κυρίως της φτωχολογιάς, ακριβώς στα 1969 αποφασίζει να αποσυρθεί για περίπου δύο χρόνια από τη δισκογραφία. Τότε είναι που κάνει και την προσπάθεια να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία, την “STANDAR” αλλά τα κατεστημένα συμφέροντα και η λογοκρισία στα χρόνια της Χούντας των Συνταγματαρχών δεν τον αφήνουν. Την ίδια μοίρα είχαν και οι όποιες άλλες επιχειρηματικές κινήσεις, όπως η  επιχείρηση εκτροφής… βατράχων και το ούζο “Υπάρχω” που κυκλοφόρησε αργότερα.

Λίγα χρόνια πριν, το 1961 ο Στέλιος , η φωνή της Ελλάδας ,  “συναντά” τον  μεγάλο μας Μίκη Θεοδωράκη και με τη συνοδεία της Μαρινέλλας, ηχογράφησε στο στούντιο της Columbia έξι τραγούδια από τον κύκλο «Πολιτεία».  Και φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, τα τραγούδια σε ποίηση Δημήτρη Χριστοδούλου  «Βράχο-βράχο τον καημό μου», «Μετανάστης», «Καημός» και «Παράπονο», αλλά  και του Τάσου Λειβαδίτη  «Σαββατόβραδο» και «Έχω μια αγάπη», κέρδισαν την μεγάλη αγάπη του κοινού και λατρεύτηκαν στο πέρασμα του χρόνου.

Μετά την πρώτη αυτή μεγάλη τους συνεργασία, Καζαντζίδης και Θεοδωράκης ξανασυναντιούνται  μετά την πτώση της Χούντας.  Και ξεκινούν  το καλοκαίρι του 1974 την ηχογράφηση της “Ανατολής“, λαϊκών  τραγουδιών που έγραψε ο Θεοδωράκης  το 1973 στον Καναδά, για τους  φοιτητές και τους αγώνες τους στο Πολυτεχνείο.

Στον δίσκο, ανάμεσα  στα τραγούδια του Μίκη  «Τα παραθύρια ορθάνοιχτα», «Μεσ’ την ταβέρνα», «Βουνά σας χαιρετώ», «Και δε μίλησε κανείς», «-φωτιές»,  που τραγούδησε ο Στέλιος με δεύτερες από την νεαρή τότε Χαρούλα Αλεξίου, ξεχώρισε μόνο το «Άπονες εξουσίες» ενώ η γενική πορεία του δίσκου ειδικά μετά από ένα ιστορικό γεγονός όπως η πτώση της Χούντας, ήταν σχεδόν απογοητευτική.

Καζαντζίδης και Θεοδωράκης, δυο από τις “κορυφογραμμές” του ελληνικού τραγουδιού, μετά την συνεργασία τους αυτή, ξανασυναντιούνται τυχαία στα πλαίσια της τηλεοπτικής εκπομπής του δημοσιογράφου Θανάση Λάλα. Μια συνάντηση που ήρθε μετά από αρκετά χρόνια, αλλά με την ίδια συγκινητική σπίθα, ειδικά όταν οι δυο τους ερμήνευσαν απρογραμμάτιστα με μια κιθάρα τα τραγούδια της “Ανατολής”, κλείνοντας ένα επόμενο ραντεβού για μια μεγάλη συναυλία με τα συγκεκριμένα αντιδικτατορικά τραγούδια που -δυστυχώς- δεν έγινε ποτέ.

Κυρίες και κύριοι ο αξέχαστος Στέλιος Καζαντζίδης με τον σπουδαίο Μίκη Θεοδωράκη:

στ.αντ.

πηγές-φωτό:

wikipedia, ogdoo, youtube, εφημ. Ελευθεροτυπία

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0