“No(il) Democracy” A.Ε.

“No(il) Democracy” A.Ε.

O "βρώμικος" και επικίνδυνος χάρτης των υπολειπόμενων εξορυκτικών βιαιοτήτων "γεμίζει" σε ολόκληρο τον δυτικό και νότιο άξονα της χώρας.

Από τις διαφαινόμενες προθέσεις στην ώρα των αποδείξεων περνάει και η τωρινή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη (4η ή 5η κατά σειρά) για το σοβαρό και κρίσιμο ζήτημα των εξορύξεων υδρογονανθράκων. Και αυτό γιατί μόλις σε λίγα 24ωρα – αν δεν έχει ήδη συμβεί– φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή με δική της πλέον ευθύνη και πρωτοβουλία την παραχώρηση και άλλων -νέων- θαλάσσιων οικοπέδων στις… γνωστές πετρελαϊκές εταιρίες. Έτσι ώστε ο “βρώμικος” και επικίνδυνος χάρτης των υπολειπόμενων εξορυκτικών “βιαιοτήτων” να ολοκληρωθεί σε ολόκληρο τον δυτικό και νότιο άξονα της χώρας. Με κάποιες προσωρινές μικρές εξαιρέσεις.

Πέραν των άλλων σοβαρών ζητημάτων που κατά καιρούς αποδεδειγμένα και εμπεριστατωμένα έχουν τεθεί, αναγκαστικά η συζήτηση επανέρχεται στην δημοκρατική και λαϊκή νομιμοποίηση, όπως και στο Συνταγματικό έρεισμα, μιας μονοσήμαντης επιλογής μέρους του πολιτικού συστήματος που θα αλλοιώσει βαθιά τον τρόπο ζωής και επιβίωσης ολόκληρων τοπικών κοινωνιών. Κι ενώ μόνο λίγα χρόνια πριν το καίριο ερώτημα ήταν ποιος ακριβώς και πότε ρωτήθηκε από τις τοπικές κοινωνίες, ενίοτε μάλιστα και από τα θεσμικά περιφερειακά και τοπικά όργανα, με ποια δημοκρατική διαδικασία δηλαδή, σήμερα το θεμελιώδες ζήτημα αποκτά και πρόσθετο χαρακτήρα.

Με την αρχή της… δεδηλωμένης των τοπικών πληθυσμών να αντιδρούν και να διαμαρτύρονται για όσα υπογράφονται και “προχωρούν” εναντίον τους, ποιος -τελικά- “μονάρχης”, ποια ακοινώνητη και απάνθρωπη εξουσία, είναι εκείνη που πετά στον βόθρο των ορυκτών καυσίμων γενιές ανθρώπων, χωρίς ούτε κατά διάνοια να μπει στον κόπο να ευαισθητοποιηθεί ή έστω να αφουγκραστεί την κραυγή αγωνίας και διαμαρτυρίας τους; Και φυσικά, με τι ύφους και χαρακτήρα πολιτική αλαζονεία και κυνικό αμοραλισμό καταργεί κάθε έννοια δημοκρατικής συμμετοχής και διαδικασίας, μετατρέποντας ολόκληρους θεσμούς που κατακτήθηκαν με αίμα αλλά και την ίδια την λαϊκή βούληση σε μια ολόκληρη “Αντι-δημοκρατική εξορυκτική Α.Ε” με αντικείμενο την φυσική, περιβαλλοντική, παραγωγική αλλά και κοινωνική λεηλασία;

Ένας ευρύτερος προβληματισμός για τις ασύμβατες πλέον έννοιες “δημοκρατία”- “παραχωρήσεις θαλασσίων οικοπέδων”, παρά τον υποκριτικό κοινοβουλευτικό τους μανδύα, ξεκινά ακριβώς με την ψήφιση των πρώτων μνημονίων. Και πλέον, ακόμη και ο τελευταίος πολίτης με επιφυλάξεις σε αυτή την χώρα μπορεί να καταλάβει γιατί η… κούρσα της εξορυκτικής μας παράδοσης-παραλαβής, ξεχασμένη για δεκαετίες στα συρτάρια των υπουργείων, ξαφνικά μπήκε σε τροχιά …πρωταθλητισμού. Την ίδια στιγμή που τα αυτονόητα κυριαρχικά δικαιώματά μας ως κοινωνία και όχι μόνο, είχαν υποστεί βαθύ και ανήκεστο περιορισμό. Και φυσικά γιατί, όχι μια, όχι δυο αλλά όλες οι μέχρι και σήμερα κυβερνήσεις, αγνοώντας τις επισημάνσεις και τις προειδοποιήσεις από έγκριτους φορείς, οργανισμούς, επιστήμονες, αλλά και κοινωνίες ολόκληρες και μάλιστα όχι και πολύ μακριά, αγνόησαν την λαϊκή εντολή, συχνά και τις δικές τους υποσχέσεις, υπογράφοντας χωρίς κανένα αληθινά δημοκρατικό έρεισμα νομοθετικές πράξεις παραχωρήσεων, ερήμην των ίδιων των… “ιδιοκτητών τους” Των τοπικών κοινωνιών, δηλαδή.

Κι η Ευρώπη; Το… ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο; Η πολλά -κάποτε- υποσχόμενη “Κοινωνία των Πολιτών” και άλλα συναφή εφευρήματα ενός συγκεκριμένου κύκλου συμφερόντων που διαφεντεύει τις τύχες των λαών, προφανώς και στο ζήτημα των θαλασσίων και όχι μόνο εξορύξεων, μετακόμισε σε άλλες… παραλίες. Περιορίζοντας οι… θεσμοί της (ακόμη και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) την παρέμβαση των τοπικών κοινωνιών αποκλειστικά και μόνο σε “διαβουλεύσεις” των περιβαλλοντικών όρων και μόνο αυτών, διαβουλεύσεις ηλεκτρονικές κυρίως που κρατούν ελάχιστα σε χρόνο και με χαμηλό δείκτη συμμετοχικότητας, κλείνουν τα μάτια τους στις τοπικές και περιφερειακές αντιδράσεις, “νίπτουν τας χείρας τους” από την ευθύνη της απειλούμενης περιβαλλοντικής και κοινωνικής καταστροφής και ουσιαστικά συνεργούν στα κατά τόπους και ανά χώρα τεράστια περιβαλλοντικά εγκλήματα. Διατυμπανίζοντας δημόσια την έγνοια τους ως εκπρόσωποι της Ευρώπης για την κλιματική αλλαγή, λειτουργώντας όμως σαν “υπάλληλοι” των ενεργειακών πολυεθνικών.

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, σε ένα περιβάλλον ολοφάνερα εχθρικό για κάθε δημοκρατική νομιμοποίηση ή κοινωνική συμμετοχή, προφανώς και οι συμπαγείς και μαζικές αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, δεν ενδιαφέρουν κανέναν “κρατικό αξιωματούχο”, καμία κυβέρνηση, κανένα υπουργό και πρωθυπουργό. Δυστυχώς όμως δεν φαίνονται να συγκινούν και κανένα Κοινοβούλιο. Γιατί σε μια χώρα που θέλει ακόμη να λέγεται έστω και στον τίτλο “Κοινοβουλευτική Δημοκρατία”, πριν έρθουν για ψήφιση και παραχώρηση τα νέα θαλάσσια οικόπεδα, θα περίμενε κανείς να “συζητηθεί” πρώτα γιατί ακριβώς αντιδρούν και διαμαρτύρονται οι πολίτες σε τόσες πολλές περιοχές και για τόσους τεκμηριωμένους λόγους.

Εκτός πια κι αν έχουν πειστεί, ότι οι χιλιάδες οικογένειες, οι αναρίθμητοι επαγγελματίες και επιχειρηματίες, δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι, οικοδόμοι, εργάτες, αλλά και οι φορείς, οι ενώσεις και τόσες συλλογικότητες, είναι μέλη του ΚΚΕ, γραφικοί αριστεριστές, περιθωριακοί οικολόγοι ή  επικίνδυνοι αντιεξουσιαστές, εχθροί της… δημοκρατίας.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0