Ενήλικοι στους δρόμους

Ενήλικοι στους δρόμους

Πέρα από τέχνες και εκφραστικές ή δημιουργικές δεξιότητες, η περίοδος στην οποία και αναφέρεται η ταινία του Γαβρά, όπως και η αμέσως προηγούμενη ή η λίγο επόμενη, οφείλει χρήσιμα και... εκπαιδευτικά, να επιτρέψει την διαρροή στην πολιτική και κοινωνική σκέψη και πρακτική, των αιτιών, αφορμών και του περιεχομένου των μαζικών και ενίοτε δυναμικών κινητοποιήσεων μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας ήδη από την υπογραφή του πρώτου μνημονίου.

Έντονες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις έχει προκαλέσει το τελευταίο διάστημα η προβολή στις κινηματογραφικές αίθουσες της ταινίας “Ενήλικοι στην Αίθουσα” του σπουδαίου Έλληνα σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, μια ταινία που επιχειρεί μέσα από τον κινηματογραφικό φακό να “προσεγγίσει” τα όσα διαδραματίστηκαν “εντός των τειχών” στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τους πιστωτές εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, φυσικά με την συμμετοχή των εκπροσώπων του Δ.Ν.Τ.

Με το δεδομένο ότι η συγκεκριμένη αυτή στήλη σε μια τοπική εφημερίδα δεν θα μπορούσε να εισχωρήσει κριτικά και ουσιαστικά στην μαγεία ή απλά την γοητεία μιας τέχνης όπως η κινηματογραφική, αναλύσεις και κατεβατά πέρα από μια άνευ σημασίας προσωπική γνώμη για την συγκεκριμένη ταινία, θα ήταν παντελώς περιττά. Ωστόσο και μόνο η αναφορά στην συγκεκριμένη περίοδο που αναφέρεται το καλλιτεχνικό δημιούργημα του Γαβρά, είναι αρκετή για να ανοίξει τους “ασκούς” μιας πλειάδας γεγονότων και ζητημάτων, που μόνο ο ανεξάρτητος σε συναισθήματα φακός της ιστορικής κρίσης, θα μπορέσει με μεγαλύτερη αντικειμενικότητα να διερευνήσει. Και προφανώς μετά από πολλά-πολλά χρόνια.

Με την απλή αριθμητική της καθημερινότητας, ένα απαραβίαστο συμπέρασμα θα κατέληγε στην κοινότυπη -όντως- διαπίστωση, πως ο πολιτικός και κοινωνικός χρόνος, πόσο μάλλον ο ιστορικός, έχει παντελώς διαφορετικό και καμιά φορά και διφορούμενο μέτρημα, με αυτό του φυσικού χρόνου. Και σε συνθήκες και… μετρήσεις ασφυκτικές, είναι καθαρή πολυτέλεια για να μην πούμε “μεθόδευση”, να εγκαταλείψουμε σε (πολύ) μελλοντικές διαδικασίες ή διεργασίες, τα κρίσιμα στοιχεία μιας συγκεκριμένης χωροχρονικής πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας, όταν μάλιστα αυτά αποτελούν από μόνα τους και μάλιστα σε έναν παρόντα χρόνο και τόπο, μια εξαιρετικά σημαντική δεξαμενή πολιτικών πράξεων ή παραλείψεων, κοινωνικών συμπεριφορών και λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων.

Πέρα από τέχνες και εκφραστικές ή δημιουργικές δεξιότητες, η περίοδος στην οποία και αναφέρεται η ταινία του Γαβρά, όπως και η αμέσως προηγούμενη ή η λίγο επόμενη, οφείλει χρήσιμα και… εκπαιδευτικά, να επιτρέψει την διαρροή στην πολιτική και κοινωνική σκέψη και πρακτική, των αιτιών, αφορμών και του περιεχομένου των μαζικών και ενίοτε δυναμικών κινητοποιήσεων μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας από την υπογραφή ακόμη και του πρώτου μνημονίου, όπως και όλων εκείνων των στοιχείων που οδήγησαν πρόωρα ή μη τους “ενήλικες” της περιόδου εκείνης, από τους δρόμους και τις πλατείες, πρώτα στα εκλογικά κέντρα για την ανάδειξη μιας διαφορετικής από τις συνηθισμένες μέχρι τότε κυβέρνησης και λίγο μετά στις αίθουσες της σιωπής και της ανάθεσης, στην πορεία, μάλιστα, και στους καναπέδες των σπιτιών τους.

Μια τέτοιου είδους “ανασκόπηση”, όσο και στενάχωρη ή απογοητευτική μπορεί να είναι ή να καταλήξει, θα μπορέσει σε χρόνους σημαντικά (και χρήσιμα) ταχύτερους από αυτούς της ιστορικής αποτύπωσης να εξηγήσει όλα εκείνα που πήγαν στράφι ή έστω λάθος στις κινηματικές ή λαϊκές διεργασίες, να αποκαλύψει τις μεθοδεύσεις, τους “στραγγαλισμούς” και τις αφομοιώσεις που εμφανίστηκαν από το πρώτο κιόλας κοινωνικό “σκίρτημα”, να καταδείξει εκείνους που πάτησαν πάνω στις αγωνίες χιλιάδων ανθρώπων για να στήσουν πολιτικές ή κομματικές καριέρες ή ακόμη χειρότερα να οδηγήσουν με τέχνη εφάμιλλη της απάτης, μια καθόλου ευκαταφρόνητη μάζα ανθρώπων σε τελικές συμπεριφορές που καμιά σχέση δεν είχαν ούτε θα μπορούσαν να έχουν με την ίδια την πολιτική, με την κοινωνική χειραφέτηση, με την ταξική διεκδίκηση μιας άλλης πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης. Και φυσικά, να “εμφανίσει” από ένα κατασκευασμένο καταγώγιο κρυφές συνεργαζόμενες με τον αυταρχισμό “ομάδες”, που έδωσαν το δεξί χέρι στην κρατική καταστολή για να αμαυρώσει και να περιορίσει την όποια γνήσια λαϊκή αντίσταση.

Στο εύλογο και πολύ πιθανό ερώτημα για την χρησιμότητα μιας τέτοιας “μακρόσυρτης” κουβέντας ή διαδικασίας, η απάντηση έρχεται με ενδεικτικό τρόπο από τον εξίσου παρόντα χρόνο. Και είναι οι μέρες μας εκείνες κατά τις οποίες δεκάδες πρωτοβουλίες και συσπειρώσεις κατοίκων, χιλιάδες άνθρωποι δηλαδή, στα δυτικά της χώρας έχουν ξεσηκωθεί γιατί απειλείται η ίδια η ζωή και το περιβάλλον τους από ενεργειακούς βούρκους που υπογράφονται για να κατασκευαστούν σωρηδόν με αναπτυξιακή τάχα, βουλιμία και οι οι οποίοι εκτός του ίδιου του προβλήματος, έχουν να αντιμετωπίσουν και ένα απροσδιόριστο παρασκήνιο, αυτό ακριβώς που θυμίζει την περίοδο από το 2009 έως το 2015. Ένα παρασκήνιο που βλέποντας φως για να ανέλθει στο προσκήνιο, επιχειρεί πότε με ατελέσφορα ιδεολογήματα προχειρότητας και πότε με γραφικές επικαλύψεις δοκιμασμένων συμπεριφορών, να οδηγήσει ένα γνήσιο πολιτικό και λαϊκό κίνημα στην ανυποληψία και στην συνέχεια στην αποδόμηση, ενδεχομένως μάλιστα, μέσα από ένα επικίνδυνα στημένο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) σκηνικό έντασης ή μικρο-σύγκρουσης. Όσο ακριβώς απαιτείται για να ταυτιστεί ο αγώνας για τα δίκαια της ζωής, του ανθρώπου, της φύσης και του περιβάλλοντος, με την αποτυχία, την ματαιότητα, την γραφικότητα και την ανυποληψία.

Πολύ συχνά ο λαός μας, στις μεγάλες στιγμές του, συνομολόγησε πως ο “φόβος φυλάει τα έρμα”. Στις δύσκολες στιγμές ο φόβος ήταν εκείνος που αποκάλυψε αμέσως και τις μεγάλες δυνάμεις που κρύβει μέσα του ο λαός αυτός. Εκεί που παραδοσιακά “δυσκολεύτηκε” ήταν το είδος, το περιεχόμενο και η σκοπιμότητα που κρύβουν ακριβώς αυτά τα… “έρμα¨. Αν πράγματι τα όσα αναφέρει και ο Κώστας Γαβράς στην ταινία του έστω και έμμεσα ή πολύ διακριτικά καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα ανάλογο της πραγματικότητας, ένα συμπέρασμα ήττας δηλαδή, τότε μπορούμε να αναζητήσουμε αλλού την γνήσια και ατόφια ελπίδα. Και ίσως καταλήξουμε πως “Ενήλικοι στους Δρόμους” χωρίς εκείνα που προαποφασίζονται σε κλειστές αίθουσες και χωρίς τα “βάρη” του πρόσφατου παρελθόντος, είναι αυτό που τελικά μας αξίζει και μας χρειάζεται. Σε μας και στις επόμενες γενιές.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: