Το ρολόι σταμάτησε (και πάλι) εδώ.*

Το ρολόι σταμάτησε (και πάλι) εδώ.*

Μια ευρύτερη περιοχή που η ίδια άνοιξε την πόρτα στο μεγάλο διεθνές και απρόσωπο κεφάλαιο, όπως και στον Αμερικανικό επεκτατισμό, για να αρπάξει και νέα κοιτάσματα, νέο ορυκτό πλούτο, για να βάψει “γκρίζες” ολόκληρες περιοχές, για να ανάψει το φιτίλι ενός πολέμου οικονομικού αλλά και στρατιωτικού, ενός πολέμου που μόλις πριν λίγες ημέρες έπαψε να είναι... “ακήρυχτος”.

Τραγικά οδυνηρή και συνάμα επιθετική η νέα τάξη… πολέμων στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας, έρχεται με σχεδόν προαναγγελθέντα τρόπο να εκτονώσει μια επεκτατική σχέση κυρίαρχων και απολύτως ανταγωνιστικών συμφερόντων πάνω στα κορμιά αθώων θυμάτων, να ξεπλύνει έναν αυταρχικό “αυτοκρατορισμό” με το αίμα ακόμη και μικρών παιδιών, να καθαρίσει ολόκληρες περιοχές γεωπολιτικών συσχετισμών με τον εκτοπισμό χιλιάδων ταλαιπωρημένων και βασανισμένων ανθρώπων.

Η μεσαιωνικού τύπου άνομη και ανήθικη επιβολή μιας συγκαλυμμένης κάστας παγκόσμιων συμφερόντων κάθε είδους, ύφους και περιεχομένου, όσο κι αν κρύβεται πίσω από την… χαλαρή διαδραστικότητα ευτελών -συγκριτικά με τις πολύτιμες ζωές χιλιάδων ανθρώπων-μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αυτών ακριβώς που προαναγγέλλεται μια άδικη και πιθανόν με διαστάσεις γενοκτονίας εξόντωση ολόκληρων πληθυσμών, ουσιαστικά επαναφέρει τον δείκτη της ανθρώπινης, κοινωνικής και οικονομικής εξέλιξης, όπως και των πολιτισμικών στοιχείων του σύγχρονου κόσμου, σε επίπεδα μαύρων αποικιακών “σταυροφοριών”.

Στην τραγική αυτή… επαναφορά σε μια, όμως, με νέους όρους και μεθόδους έκφανση των τελευταίων σταδίων της κεφαλαιοκρατικής (ή καπιταλιστικής) και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, ένας παράλληλος ή όμορος κόσμος “διεθνούς νομιμότητας” έχει οριστικά εκχωρήσει και το τελευταίο οχυρό ενός παραδοσιακού πυρήνα αρχών και αξιών, κατακτημένων συχνά με το αίμα χιλιάδων ανθρώπων, στους κυρίαρχους παίχτες της γεωπολιτικής θεμελίωσης ενός απολύτως κερδοσκοπικού κόσμου. Ενός κόσμου που αρπάζει πότε με τα όπλα πότε με τις οικονομικές αφαιμάξεις τις ζωές, το βιος, τον πλούτο, τις προοπτικές ολόκληρων κοινωνιών, λαών, εθνών και εθνοτήτων, για να αποκτήσει απλά θέση πρωταγωνιστή στην νέα τάξη αριθμών και καθόλου… ανθρώπων.

Και αποτελεί ντροπή για αυτήν ακριβώς την διεθνή νομιμότητα, όπως και αν εκφράστηκε δίκαια ή άδικα ιστορικά, η απόλυτη “πρόσδεση” της στην παρανοϊκού τύπου εξόρμηση των μεγάλων γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων στις “αδύνατες” και χιλιο-δοκιμασμένες πλάτες του πλανήτη, είναι αισχρή η αυτό-παράδοσή της στην παρακμιακή αποδόμηση της ίδιας της ύπαρξής της, είναι ελεεινή η κατασκευασμένη σιωπή της για εγκλήματα που αναγγέλλονται και εκτελούνται “κεκλεισμένων” των θυρών, με το αίμα χιλιάδων αθώων να τρέχει κάτω από τις χαραμάδες ενός κόσμου που θέλει να λέγεται πολιτισμένος και δυτικός, αλλά που ανέχεται ή αδιαφορεί για το επιδέξιο κρύψιμο τόσου ανατολικού και όχι μόνο αίματος κάτω από το χαλί ανύπαρκτων αντιδράσεων.

Είναι επίσης ιστορικών διαστάσεων κατάντημα, η Ευρώπη των… Πολιτισμών και των… Κεκτημένων, αυτή ακριβώς η Ευρώπη των θεσμικών οργάνων και λειτουργιών που αφύσικα παραδόθηκε στον οικονομικό και νομισματικό “Γερμανό Αττίλα”, λίγες μόνο ημέρες μετά την εξίσωση της Ναζιστικής θηριωδίας, εμμέσως και σκόπιμα, με τα επαναστατικά σκιρτήματα των φτωχών των αρχών του περασμένου αιώνα, να βγάζει τώρα τον σκασμό σε μια άλλη θηριωδία, αυτήν της εξόντωσης, της εκδίωξης και της επιχειρούμενης εξαφάνισης από τον χάρτη των νέων συμφερόντων, εκείνων που όποτε βόλευε, αποτελούσαν έναν χρήσιμο -όσο και μυστικό- σύμμαχο ανάσχεσης, σε μια περιοχή τόσο δίπλα της. Μια ευρύτερη περιοχή που η ίδια άνοιξε την πόρτα στο μεγάλο διεθνές και απρόσωπο κεφάλαιο, όπως και στον Αμερικανικό επεκτατισμό, για να αρπάξει και νέα κοιτάσματα, νέο ορυκτό πλούτο, για να βάψει “γκρίζες” ολόκληρες περιοχές, για να ανάψει το φιτίλι ενός πολέμου οικονομικού αλλά και στρατιωτικού, ενός πολέμου που μόλις πριν λίγες ημέρες έπαψε να είναι… “ακήρυχτος”.

Στην νέα αυτή τάξη… πολέμων, η χώρα μας δυστυχώς καλείται να έχει διπλό ρόλο. Η επίσημη θέση της δίπλα στους ισχυρούς θύτες, εκείνους που συνεδριάζουν και (δεν) αποφασίζουν πάνω σε χαλιά στο χρώμα του αίματος, της στερεί την διορατικότητα να αντιληφθεί ότι ουσιαστικά αποτελεί και αυτή θύμα. Σίγουρα λόγω της θέσης της, αναμφισβήτητα όμως και εξαιτίας δικών της επιλογών. Και επίσης δυστυχώς, περνώντας ήδη για 10 ολόκληρα χρόνια στο πάτωμα της ανθρωπιστικής κρίσης, δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ότι στην ενεργειακή “πλάτη” της χορεύουν τα πολύ μεγάλα συμφέροντα και μάλιστα σε σκοπούς… αποικιών. Γιατί δέχτηκε αδιαμαρτύρητα να ανοίξει η πόρτα μιας ολόκληρης περιοχής και να μπει μέσα της κάθε καρυδιάς… συμφέρον. Στην αρχή με τα σίδερα από τις πλατφόρμες και ήδη με τα σίδερα των πυραύλων.

 

* ο τίτλος δανεικός από τον Σταύρο Κουγιουμτζή.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: