-Αυταρχάιντ-

-Αυταρχάιντ-

Μια χώρα που εθίστηκε να ακούει για ευρωπαϊκό αέρα και προσανατολισμό, μια ιδιότυπη συνθήκη αποικιακών χαρακτηριστικών και διαστάσεων, απειλεί να την λεηλατήσει με αυταρχισμό για τις επόμενες δεκαετίες, μετατρέποντας την σε χώρα ενός ιδιώνυμου “αυταρχάιντ”. 

Η γη είναι στρογγυλή” αναφώνησε με έπαρση ο τεχνοκράτης εκπρόσωπος μιας δημόσιας διαχειριστικής Αρχής στο πρόσφατο Περιφερειακό Συνέδριο της Π.Ι.Ν, έχοντας την προσδοκία και πολύ πιθανόν την ακλόνητη πεποίθηση, ότι οι ιθαγενείς μάζες κατοίκων της… αποικίας των Επτανήσων θα κραυγάσουν “ΖΗΤΩ” και θα ανταμείψουν την συμπερασματική γενναιοδωρία του με ένα πλούσιο χειροκρότημα και πολλά επιφωνήματα ευχαριστιών σε εκείνους που τον προσκάλεσαν.

Με κορυφαίο παράδειγμα αποικιοκρατίας την Νότια Αφρική και έχοντας περάσει η χώρα αυτή και μάλιστα με Εθνικές εκλογές το 1948 στην πρώτη επίσημη πρακτική φυλετικών διαχωρισμών, διακρίσεων δηλαδή στην περίθαλψη, στην διασκέδαση, στην εκπαίδευση, στις δημόσιες υπηρεσίες κοκ, οδηγήθηκε μόλις στα 1970 στην πλήρη κατάργηση κάθε πολιτικής εκπροσώπησης για τους πολίτες που δεν είχαν την… “τιμή” να γεννηθούν λευκοί, ενώ λίγο μετά οδηγήθηκαν σε απομονωμένες νησίδες γης, στα λεγόμενα ¨μπαντουστάν”, όπου και περιορίστηκαν. Κι όλα αυτά άρχισαν, όπως ήδη αναφέρθηκε, με την εκλογική διαδικασία, εκείνη που έρχεται κάποιες φορές να νομιμοποιήσει έστω και στους τίτλους ακόμη και τελείως αυταρχικά καθεστώτα, όπως αυτό της Νότιας Αφρικής όπου και επέβαλλε το σκληρό απαρτχάιντ.

Προφανώς μια σύγκριση τόσο ανόμοιων μεγεθών, ακόμη και όταν μεταφορικά θέλουμε να αποδώσουμε τον χαρακτηρισμό “αποικία” σε σύγχρονες δημοκρατίες ευρωπαϊκού ή δυτικού τύπου, δεν μπορεί να είναι ανεκτή, υποκρύπτει μάλιστα μια ιστορική και όχι μόνο αυθάδεια, ενώ μπορεί να προκαλέσει ένα χαοτικό παραλήρημα φραστικών ακροτήτων, εύκολα αναλώσιμων σε μια ανταλλαγή κραυγών και ψιθύρων. Τα όσα, άλλωστε, μαρτυρικά έζησαν γενιές και γενιές σε χώρες που το “κουμάντο” τους βασίστηκε σε ξένες δυνάμεις ή στα “όπλα” και τις μεθόδους αυταρχισμού και διακρίσεων που χρησιμοποιήθηκαν, μόνο ως ύβρις μπορεί να εκληφθεί σε μια συζήτηση απλής μεταφοράς και νοηματικής ή εννοιολογικής παρομοίωσης, στα όρια μιας ακόμη και θεμιτής στη συζήτηση, υπερβολής.

Φυσικά, η χώρα μας,  δεν γέννησε, δεν καλλιέργησε ή δεν ανέχτηκε κανένα τέτοιο απαρτχάιντ απαράδεκτων και απάνθρωπων δομικών και συγκροτημένων διακρίσεων (με εξαίρεση φυσικά τους επί δεκαετίες πολιτικούς κρατούμενους σε φυλακές και εξορίες). Το αντίθετο,  τις αντιπάλεψε με το ίδιο το αίμα της.  Επέλεξε την δημοκρατική της ταυτότητα μέσα από μεγάλους λαϊκούς αγώνες, κατέκτησε συχνά με την πάλη της το δικαίωμα της τοπικής ή περιφερειακής αυτο-διοίκησης και  περηφανεύεται για την δημοκρατική και θεσμική της παράδοση. Από την άλλη όμως, πως εξηγείται που η χώρα αυτή ανέχεται ή επιτρέπει σε ένα πολιτικό σύστημα διαχειριστών της εξουσίας (που επιλέχθηκε -επαναλαμβάνουμε- με εκλογές) να σουλατσάρουν στην επικράτεια της διάφοροι κερδοσκοπικοί κολοσσοί μεμονωμένων συμφερόντων, να δέχεται εκπτώσεις στην εθνική, λαϊκή αλλά και θεσμική κυριαρχία της, να αγνοεί τους ίδιους τους πολίτες που την κατοικούν και να μετατρέπει εύκολα συντεταγμένες δομές της συντεταγμένης πολιτείας της, σε εμποροπανηγύρεις ξεπουλήματος του εθνικού και κοινωνικού της πλούτου;

Μια πιθανή και ενδεικτική απάντηση στην κρίσιμη αυτή ερώτηση, μπορεί να δώσει ένα τόσο μικρό και… πρόσφατο παράδειγμα. Με τους κατοίκους τοπικών κοινωνιών στον δυτικό άξονα της χώρας, από την Ήπειρο έως την Κρήτη και από τον Πύργο ή την Πρέβεζα έως την Κεφαλονιά και την Ιθάκη, να ωθούνται να ζήσουν σε… λωρίδες, αποκομμένοι από τα κέντρα λήψης αποφάσεων,  χωρίς την δυνατότητα δικής τους απόφασης και συμμετοχής, με πολλά από τα θεσμικά όργανά  να λειτουργούν σε πλήρη ταύτιση ή αρμονία με διάφορους επενδυτικούς “Αρμαγεδδόνες”, με τους πολιτικούς εκπροσώπους  να αποφασίζουν χωρίς την λαϊκή ή κοινωνική συναίνεση στο όνομα και για λογαριασμό τους, δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για ένα πιο… ευχάριστο ή αισιόδοξο συμπέρασμα. Γιατί αυτή ακριβώς η χώρα, με εθισμό σε μια δέσμη συμφερόντων, έχει από καιρό καταλήξει έρμαιο μιας ιδιότυπης πραγματικής συνθήκης αποικιακών χαρακτηριστικών και διαστάσεων, τέτοιας μάλιστα έντασης και ισχύος, που από την μια την φέρνουν να σκύβει σε κάθε δήθεν επενδυτικό ΑΦΜ ικανό να φέρει ακόμη και καταστροφή και από την άλλη να στέκεται με αυταρχισμό μπροστά στον ίδιο τον λαό της.  Έναν λαό που συνειδητά και σκόπιμα έχουν “σπρώξει” τόσες και τόσες εξουσίες με ισχυρές δόσεις αυταρέσκειας σε μια δίνη πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών, θεσμικών και -πολύ φοβάμαι- στη συνέχεια, και  κατασταλτικών αυταρχισμών .

Χαρακτηριστική περίπτωση ενός τέτοιου θεσμικού αυταρχισμού και πολιτικής αυταρέσκειας, ενδεικτικά ίσως της γενικής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα, είναι αναμφισβήτητα τα πρόσφατο Περιφερειακό Συμβούλιο της Π.Ι.Ν για το θέμα των εξορύξεων υδρογονανθράκων και όχι μόνο φυσικά. Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσεις μια μικρή σε σχέση με την δημοκρατική εκπροσώπηση πλειοψηφία ενός αιρετού και μάλιστα πρόσφατα οργάνου, που αγνοεί επιδεικτικά την λαϊκή βούληση και το κοινό τοπικό συμφέρον προς όφελος μιας μικρής κάστας συμφερόντων, που πετά στο καλάθι των θεσμικών αχρήστων τις αποφάσεις του πρώτου βαθμού τοπικής αυτοδιοίκησης, που ομολογεί επίσημα ότι αποτελεί το μακρύ χέρι της κεντρικής εξουσίας στις τοπικές κοινωνίες, που προσκαλεί εν κρυπτώ τεχνοκράτες από την μια… μπάντα καταργώντας με δόλο την αντικειμενικότητα στην ενημέρωση, που μετατρέπει με αλαζονεία ένα αμιγώς πολιτικό όργανο με θεσμική κατοχύρωση, ας πούμε απλά, σε μια παράσταση για ιθαγενείς. Μια φτηνή μάλιστα παράσταση με αιωρούμενα επιχειρήματα – καθρεφτάκια που υπόσχονται σε κάθε σπιθαμή θαλάσσιου ή χερσαίου “τάφου”  για τις τοπικές κοινωνίες μας, πακτωλούς κερδών και ευημερίας.

Και που φυσικά ομολογεί έστω και έμμεσα, ότι στην χώρα αυτή που κατακρεουργήθηκε η ελπίδα και η προοπτική της, στη χώρα που έδιωξε τα ίδια τα παιδιά της ή που τα οδήγησε στις πλούσιες ουρές φτωχών επιδομάτων, το τελευταίο οχυρό ολόκληρων κοινωνιών και γενεών, αντικαθίσταται πότε βάναυσα και πότε πιο διακριτικά, από ένα αλαζονικό σύμπλεγμα θεσμικού αυταρχισμού και εξουσιαστικής αυταρέσκειας. Ένα ιδιώνυμο “αυταρχάιντ” δηλαδή.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0