Η κότα δεν έκανε το αυγό.

Η κότα δεν έκανε το αυγό.

Πίσω από τις κουρτίνες μιας εξουσίας που δείχνει να αλλάζει κατά καιρούς μόνο τα... κουρτινόξυλα, οι ίδιες πάντα δυναστείες συμφερόντων και πολιτικής ισχύος, ανταλλάσσουν μόνο το αντικείμενο και το “γήπεδο” των κερδοφόρων παιγνίων τους.

Με μια πρώτη ανάγνωση, μια μόνο απάντηση στο ερώτημα τι μπορεί να συνδέει τους πλειστηριασμούς, τις εξορύξεις υδρογονανθράκων και την αναστολή λειτουργίας πανεπιστημιακών τμημάτων, δεν θα μπορούσε να υπάρχει, ούτε φυσικά να είναι πειστική. Κι όμως! Ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό υπόβαθρο, ένα πλαίσιο δηλαδή πολιτικών επιλογών και στοχεύσεων, θα μπορούσε να εξηγήσει πως τίποτα από όσα συμβαίνουν δεν είναι τυχαίο.

Σε μια εποχή και πιο ειδικά συγκυρία κοινωνικής μοιρολατρίας, με τον δείκτη της επικαιρότητας να καταγράφει επίμονα απάνθρωπα ερεθίσματα και αντιδράσεις εις βάρος -αποδεδειγμένα πιο πολύ από εμάς- δυστυχισμένων ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, περιθώρια για ουσιαστικές, πόσο μάλλον για θεωρητικές αναζητήσεις της καθαρά πολιτικής σχέσης αιτίας-αποτελέσματος, προφανώς δεν υπάρχουν. Η ανήκεστη και ανεπανόρθωτη, άλλωστε, πορεία διάλυσης της κοινωνικής συνοχής, διαμελίζει ακόμη περισσότερο την πιθανότητα ανασυγκρότησης ενός τέτοιου επιχειρήματος, ικανού να αντιστρέψει τον μονόδρομο της αποστασιοποίησης από την χρήσιμη πολιτική θεώρηση των όσων διαδραματίζονται.

Όσο κι αν τα τρία παραδείγματα που αναφέρονται στην πρώτη παράγραφο είναι μόνο… παραδείγματα, η “συνάντησή” τους σε ένα κοινό ευρύτερο συμπέρασμα, δεν είναι καθόλου τυχαία. Και πως θα μπορούσε άραγε να είναι, όταν με κάθε τρόπο, μετρήσιμο και μη, έχει αποδειχθεί, πως για χρόνια ολόκληρα οδηγούμαστε από πολύ συγκεκριμένους και αρκετά συχνά αυτόματους “πιλότους” σε έναν άλλο, αρκετά προγενέστερο, χωρο-χρονικό “τόπο”, ένα τόπο περιορισμένης δημοκρατίας και θεσμικής λειτουργίας, έναν “τόπο” άγονο και εχθρικό σε κάθε τι παραγωγικό, που χαριστικά μας αποδίδεται ένα και μόνο δικαίωμα, αυτό της παρά-θρησκευτικής γονυκλισίας σε μια αήττητη και ανεξάντλητη-όπως αποδεικνύεται- εξουσία.

Η στοχευμένη και συντονισμένη μετατροπή μιας χώρας και φυσικά μιας κοινωνίας σε μια τεράστια μαύρη και χρεωμένη αποικία που εξουσιάζεται από αλλοπρόσαλλα και ανομιμοποίητα συμφέροντα κάθε λογής, επιχειρηματικά, οικονομικά, χρηματοπιστωτικά, ενεργειακά, επενδυτικά, γεωπολιτικά, πολεμικά και φυσικά… πολιτικά, με μη παραγωγικά ανταλλάγματα στα όρια μιας πενιχρής μηνιαίας επιβίωσης ικανά να διατηρούν σε ήρεμους… κυματισμούς τα ενστικτώδη αποθέματα μιας μεσαίας (μη) τάξης, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ακόμη και από εκείνους και εκείνες που παλεύουν να κρατηθούν στην επιφάνεια μιας ανεκτής καθημερινής πραγματικότητας, έχοντας ως πολυτέλεια έναν απογευματινό καφέ κι αυτόν -εσχάτως-χωρίς την συντροφιά ενός “απεγνωσμένου” τσιγάρου.

Σε μια τέτοια “αποικία”, με “πεταμένα” στα κοινωνικά περιθώρια και συχνά με ρατσιστική ένταση σημαντικά, πρώην αλλά και εν δυνάμει, παραγωγικά και δραστήρια τμήματα της κοινωνίας, με μόνη παραγωγική κινητικότητα το στρίμωγμα στα τέλη κάθε μήνα στις δοσοποιημένες επανειλημμένως ουρές των δημοσίων λογιστικών, σχεδόν αυτοματοποιημένα το μέσο όρο επιβολής και εν συνεχεία αποδοχής μιας προδιαγεγραμμένης μοίρας, δεν χωράει και πολύ συζήτηση. Κάπως έτσι “προελαύνει” ο μονόδρομος των πλειστηριασμών, κάπου εκεί η πανεπιστημιακή πρόσβαση καθίσταται απροειδοποίητα απαγορευτική, έτσι ακριβώς η μετατροπή ενός ολόκληρου φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος σε ενεργειακή καταστροφική “μπίζνα”, παρουσιάζεται σαν τη χρυσή κότα που όμως θα γεννήσει απολύτως επιζήμια, μολυσμένα αυγά.

Στην ανάγνωση αυτή, οφείλεται και μια ακόμη επισήμανση που ήρθε αν και δυσάρεστη με ευχάριστο τρόπο, μόλις πριν λίγες ώρες, σε ένα φιλικό ταβερνάκι. Η διαπίστωση ενός φίλου, ιστορικά εξακριβωμένη, πως πίσω από τις κουρτίνες μιας εξουσίας που δείχνει να αλλάζει κατά καιρούς μόνο τα… κουρτινόξυλα, οι ίδιες πάντα δυναστείες συμφερόντων και πολιτικής ισχύος, ανταλλάσσουν μόνο το αντικείμενο και το “γήπεδο” των κερδοφόρων παιγνίων τους. Μεταμορφώνοντας κατά βούληση μια χώρα-έρημο προσδοκιών, σε ένα κοτέτσι με κερδοσκοπικά συμφέρουσες κουτσουλιές. Τοποθετώντας διακοσμητικά και εμπορεύσιμα κουρτινόξυλα, ακριβώς πάνω από ετοιμόρροπα παραπήγματα.

Και πραγματικά, από τα σιτηρά των αρχών του περασμένου αιώνα και τις πρώιμες βιομηχανίες, από τα χρηματιστήρια του Σημίτη, τις εθνικές οδούς και τώρα πια τις υποστηρικτικές δομές και εργασίες στην ενεργειακή εξάντληση κάθε σπιθαμής γης, αέρα και θάλασσας, τα ίδια κέντρα εξουσίας, ο ίδιος πυρήνας συμφερόντων και τα ίδια καθαρά καπιταλιστικά, βρώμικα διευθυντήρια, στρογγυλοκάθονται με άνεση στον στριμωγμένο λαιμό ενός ολόκληρου λαού. Ενός λαού που ξέρει να αρπάζει την πέτρα, έμαθε όμως και “να την παρατά”. Κι αυτός ο ιστορικός συσχετισμός για να μην πούμε συμβιβασμός, είναι που πρέπει να αλλάξει και που για να αλλάξει “θέλει πολύ δουλειά”. Ξεκινώντας με μια απλή αμφισβήτηση μιας ολοένα κυρίαρχης σκόπιμα αντίληψης, ότι, ναι, αυτός ο λαός δεν είναι κότα και δεν κάνει τέτοια (και μόνο κλούβια), αυγά. Κι ας “δήλωσε η τσούλα η ιστορία, ότι γεράσαμε” εμείς μπορούμε να ξανανιώσουμε.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0