(κι) απ΄τα σίδερα βγαλμένη…

(κι) απ΄τα σίδερα βγαλμένη…

Γιατί η δική μας πατρίδα, χτίστηκε πίσω από τα κάγκελα κάποιου Νοέμβρη. Ενός Νοέμβρη που δεν ξόδεψε τον Εθνικό Ύμνο του πίσω από διακοσμητικές γλάστρες με ψεύτικες γαρδένιες, αλλά που τον τίμησε και τον τραγούδησε μπροστά από τα τανκς και τα πυροβόλα.

Απροκάλυπτα εξοργιστικό και με ξεπερασμένα τα ιστορικά όρια της δημοκρατικής μνήμης του λαού μας, διαμορφώνεται το κλίμα των τελευταίων ημερών, ενόψει μάλιστα της 46ης επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον ματωμένο με αίμα νέων παιδιών, Νοέμβρη του 1973. Ένα κλίμα που αγγίζει μέχρι και τα όρια της πάλαι-ποτέ παρακρατικής τρομοκρατίας, με συστημικές παραφυάδες απειλητικών διατυπώσεων που επιχειρούν να σπείρουν στην καρδιά μιας απολύτως ταλαιπωρημένης κοινωνίας, περισσότερο φανατισμό και περισσότερο φόβο, βγαλμένα από τις πιο σκοτεινές εποχές της σύγχρονης και νεότερης Ιστορίας μας.

Για τις ξεπερασμένες και παντελώς αποτυχημένες μεθόδους μιας καθαρά ωφελιμιστικής όξυνσης του κλίματος, με εμπρηστικές διατυπώσεις και δηλώσεις, εμπαθείς χαρακτηρισμούς και ενίοτε ρεβανσιστικό περιεχόμενο και αισθητική, οι αιτίες είναι σίγουρα παραπάνω από μια. Συγκλίνοντας όλες όμως στην σκόπιμη επαναφορά ενός πολύ-χρησιμοποιημένου δόγματος τάξης και ασφάλειας, που μπορεί να προσέλκυσε πρόσφατα μια κρίσιμη εκλογική πλειοψηφία, ποτέ όμως δεν θα μπορέσει να “κατασπαράξει” την πρόσφατη λαϊκή μνήμη και δημοκρατική συνείδηση, εκείνη που αναγνωρίζει πίσω από τα ευκαιριακά δόγματα, σοκαριστικά γεγονότα που βούτηξαν την ελληνική κοινωνία στον αυταρχισμό και το πένθος.

Χωρίς αυτόκλητες υπερασπίσεις σε ιστορικής κλίμακας αξίες και ιδανικά, θεσμικά οχυρά όπως το άσυλο και στις τραγικές συνέπειες μιας κατάφωρης παραβίασης έστω και “χαλαρωμένων”, στις εποχές μας, κοινωνικών και δημοκρατικών κεκτημένων, η κοινή μέση συνείδηση ενός λαού που πλήρωσε ακριβά το τίμημα του αυταρχισμού, της τυφλής βίας, της νοθευμένης λαϊκής έκφρασης και των… “ατυχών” αιματοβαμμένων “περιστατικών”, δεν καταναλώνει τόσο εύκολα την κομψή απόπειρα επαναφοράς ενός φανατικά μισαλλόδοξου και ακραία διχαστικού δημόσιου λόγου, πόσο μάλλον εκφοβισμού. Το αντίθετο στέκει αταλάντευτα αντίθετη και σοβαρά προσηλωμένη στην πεποίθηση μιας εντελώς παρασιτικής λειτουργίας ενός διαχρονικού “μηχανισμού” που με διακυμάνσεις χρησιμοποίησε ακόμη και μεταπολιτευτικά τα “γρανάζια” του για να καταπνίξει κάθε ενοχλητικό σε δυναμική και μαζικότητα σκίρτημα, για να εκφοβίσει ή να το συκοφαντήσει ως μη… συντεταγμένα αποδεκτό.

Παράλληλα, η επίσημη καταγραφή από πηγές περισσότερες της μιας των πραγματικών θυμάτων τέτοιων ασφυκτικών και συχνά δολοφονικών προσταγμάτων από συγκεκριμένους κύκλους φυσικής ή ηθικής πολιτικής αυτουργίας, με μια απλή επισκόπηση ή υπενθύμιση, εξαφανίζει -ευτυχώς- κάθε άναρθρη κραυγή βίας και απειλής, κάθε υπόνοια και κατασταλτική διαπαιδαγώγηση μιας αμήχανης ή και ευήκοης μάζας. Και φυσικά ξανασπρώχνει στο τελευταίο ερμάρι της Ιστορίας, δηλώσεις και διατυπώσεις τέτοιας κενής “ελαφρότητας”, είτε προέρχονται από πολιτικούς ή και φυσικούς διαδόχους σε οργανώσεις μίσους που διαδέχθηκαν από τα εγκληματικά νεο-ναζιστικά σταγονίδια, είτε από φωταγωγημένες τηλε-περσόνες “έγκριτης” συστημικής προπαγάνδας, που κυκλοφορούν “ανενόχλητοι” στον δημόσιο λόγο με οδηγό και προσωπική φρουρά, ποζάροντας με φόντο το φυλακισμένο πρόσωπο της Δημοκρατίας.

Ας μην κοπιάζουν όμως! Αυτός εδώ ο λαός που ήδη τρομοκρατημένος στέκει απέναντι σε διαχρονικές εξουσίες διαφορετικών μάλιστα αποχρώσεων οι οποίες έστειλαν χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία και την μετανάστευση, που ξεπούλησαν κάθε παραγωγικό κομμάτι της όμορφης αυτής χώρας και που συναλλάχθηκαν κάτω από το τραπέζι με τα πιο απάνθρωπα κερδοσκοπικά συμφέροντα, δεν μπορεί να τρομάξει από μικρές ή μεσαίες μειοψηφίες, όσα τσεκούρια κι αν κρατήσουν, όσα “ανάθεμα” κι αν σκορπίσουν στις αγωνιστικές παραδόσεις μας, όσες απειλές ή υπόνοιες εκτοξεύσουν υπερασπιζόμενες -τάχα- μια νομιμότητα που οι ίδιες έχουν, βιάζοντας, καταλύσει.

Κάτω τα χέρια λοιπόν και τα λασπωμένα “φτηνά” λόγια από τα θύματα μιας έστω και στιγμιαίας εκτροπής. Κάτω τα χέρια από την μνήμη εκείνων που έπεσαν ή χάθηκαν ή δολοφονήθηκαν τόσο προκλητικά και που τόσο δίκαια αποκατέστησε η λαϊκή μνήμη και το αλάνθαστο ένστικτό της. Τέρμα στην σπορά του φόβου και της απειλής, για να διατηρήσουν τα απαλά μαξιλάρια μιας εξουσίας που βολεύτηκε με δεξιώσεις τιμής πάνω στις πλάτες χιλιάδων αγωνιστών, χιλιάδων βασανισμένων και ταλαιπωρημένων. Τέλος στην απόπειρα να καταστεί αυτή εδώ η κοινωνία νεκρή, άφωνη, κουρελιασμένη, απογοητευμένη και νυσταγμένη μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες. Και επιτέλους τέλος, στον παραληρηματικό, φανατικό και ρατσιστικό δημόσιο λόγο διάφορων “τσαπερδόνων”, των ευτελών αυτών επιδειξιών μιας επικίνδυνης κενότητας με γεμάτα ξύλο και πλαστικό επιφωνήματα.

Τέλος σε αυτούς που μπέρδεψαν την πατρίδα με την πάρτι τους, τους ήρωες με τα φαντάσματα, τους φτωχούς με τις πλούσιες τσέπες τους, τα αγέννητα παιδιά όσων σκοτώθηκαν από την σκόπιμη βία τους, με εκείνους που βόλεψαν στα διοικητικά συμβούλια τραπεζών. Τέλος στις σημαίες τους, αυτές που σκέπασαν για να μην φαίνονται τα πολιτικά τους εγκλήματα, αυτές που κυμάτιζαν όταν οδηγούσαν στις… ξέρες την χώρα και τον λαό της, τέλος στις σειρήνες και τις κραυγές τους. Τέλος και στον μεροληπτικό και επιλεκτικό πατριωτισμό τους. Γιατί η δική μας πατρίδα, χτίστηκε πίσω από τα κάγκελα κάποιου Νοέμβρη. Ενός Νοέμβρη που δεν ξόδεψε τον Εθνικό Ύμνο του πίσω από διακοσμητικές γλάστρες με ψεύτικες γαρδένιες, αλλά που τον τίμησε και τον τραγούδησε άφοβα,  μπροστά από τα τανκς και τα πυροβόλα. Για την ελευθερία και όχι για τον φόβο μας. Για να χει η δημοκρατία ένα λαμπερό χαμόγελο και καθαρή ματιά και όχι ένα κατεβασμένο, δειλό, σκοτεινό και αποκρουστικό, προσωπείο. Για να μπορεί αυτή εδώ η χώρα να ξανασηκωθεί, όρθια βγαλμένη από τα σίδερα που πολλές φορές βάλθηκαν να την τρομάξουν.

 

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0