Κονσέρτο για “νικημένους”.

Κονσέρτο για “νικημένους”.

Και είναι πλέον ολοφάνερο πως επανήλθαν χωρίς ποτέ να αποχωρήσουν, τα ίδια πάλι συμφέροντα, οι ίδιες φαμίλιες και ομάδες που κατείχαν στα χέρια τους χωρίς επίσημη νομιμοποίηση την ίδια την εξουσία, οι ίδιοι όμιλοι και τα κέντρα διακυβέρνησης, τα ίδια επώνυμα στελέχη ενός πολιτικού (υπο) προϊόντος που όφειλε και κάποια στιγμή έδειχνε, να έχει τελειώσει.

Σε περίοδο επίσημης ανακωχής από τις εχθροπραξίες μας με το οικονομικό θεριό της κρίσης, ένα πιο ζοφερό παρασκήνιο από εκείνο για το οποίο επιχαίρει η επίσημη Πολιτεία και τα… συμμαχικά της ΜΜΕ, δεν φαίνεται πρόθυμο να ξεκολλήσει από τον πάτο της ανέχειας και της κοινωνικής αποδόμησης. Ένας πάτος, που το προσδόκιμο των χαμηλών δεικτών για μεγάλα τμήματα του γενικού πληθυσμού, επιβιώνει νεκραναστημένο και πάλι νεκρό, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Κάθε πόλεμος, μάχη ή σύρραξη, οποιασδήποτε μορφής, είδους, ύφους ή χαρακτήρα, ιστορικά έχει αποδειχθεί πως κρύβει πίσω από τους μετρήσιμους δείκτες θύματα και συνέπειες μιας μη ταξινομημένης κατηγορίας, ακήρυχτες προεκτάσεις, λίστες αγνοούμενων από τις στατιστικές και υπολογιστικές μετρήσεις, ένα ολόκληρο φάσμα δραματικών γεγονότων και συνεπειών, που απαιτούν αμέτρητα περισσότερο χρόνο, από τα στιγμιαία “κλικ” μιας φωτογραφικής και πλέον διαδικτυακής αποτύπωσης στον φακό των καταγραφικών ανταποκρίσεων.

Επίσης ιστορικά έχει αποδειχθεί ή τουλάχιστον διαφανεί, πως μια ολόκληρη διαδικασία παλινορθώσεων ή αποκαταστάσεων, αντιμετωπίζει μόνο τα πρώτα ορατά σημάδια μιας πολύ γενικότερης καταστροφής, ενώ οι όποιες πολιτικές αποζημιώσεων, προορίζονται πάντα συστημικά με κίνητρα και προθέσεις ειδικού σκοπού και ακόμη πιο εξειδικευμένων κατευθύνσεων, στηρίζοντας τάξεις, κατηγορίες και ομάδες που παραδοσιακά αποτελούν αυτό που συνηθίζουμε να λέμε, βασικό κορμό συμφερόντων, πολιτικών, οικονομικών και φυσικά, κοινωνικών. Για να μην αναφερθούμε και σε συνήθη φαινόμενα αναστήλωσης δοσιλογικών παραφυάδων, που -άγνωστο πως- επιχαίρουν πάντοτε μιας μετα-πολεμικής… ασυλίας που οδηγεί ακόμη πιο συχνά στην εκ νέου αναρρίχησή τους στα σαλόνια της κυρίαρχης εξουσιαστικής δομής.

Για πολλούς και πολλές από εμάς, η σκληρή φάση της οικονομικής κρίσης που κρατά για 10 περίπου χρόνια, έχει ξεκάθαρα πολεμικά χαρακτηριστικά. Τα αμέτρητα θύματα, το ανθρωπιστικό περιεχόμενο της κρίσης, η απώλεια θεμελιωδών δικαιωμάτων, ενίοτε μάλιστα με συνταγματικό αποτύπωμα και το γενικότερο πλαίσιο που διαμορφώθηκε τα χρόνια αυτά, εύκολα τυποποιούνται και συνταιριάζουν με τις συνέπειες μιας εχθρικής σύρραξης, ικανή να διασπείρει σε χρόνο μακρύτερο της επίσημης διάρκειας, τις τραγικές συνέπειες του πολέμου, όσο ιδιότυπος κι αν αυτός είναι.

Αν πάλι η ταυτοποίηση που επιχειρείται φαντάζει ως παρανοϊκή υπερβολή, το “μεταπολεμικό” αποτύπωμα της παρούσας κοινωνικής συγκυρίας δεν αφήνει και πολλά περιθώρια διαφορετικής θεώρησης ή έστω… παραδειγματισμού! Και ίσως έφτασε η ώρα να ξεκινήσει μια κρίσιμη συζήτηση για όλα και όλους εκείνους που “διαδέχθηκαν” στη “νομή” της Ιστορίας τους πραγματικούς πρωταγωνιστές ενός “περίεργου” πολέμου με αληθινούς θύτες και θύματα. Μια συζήτηση για την αποκατάσταση ενός ολόκληρου δικτύου επωνύμων, συμπεριφορών, πολιτικών, αντιλήψεων και μεθόδων, που πολύ πιθανόν να μην υπέστησαν για 10 χρόνια τώρα την παραμικρή απώλεια.

Στον γενικό χάρτη της νέας αυτής φάσης που περνάμε, τα χαρακτηριστικά είναι ακόμη πιο θλιβερά και αποκρουστικά, ακόμη και από την ίδια την καταμέτρηση των χιλιάδων θυμάτων της κρίσης. Και είναι πλέον ολοφάνερο πως επανήλθαν χωρίς ποτέ να αποχωρήσουν, τα ίδια πάλι συμφέροντα, οι ίδιες φαμίλιες και ομάδες που κατείχαν στα χέρια τους χωρίς επίσημη νομιμοποίηση την ίδια την εξουσία, οι ίδιοι όμιλοι και τα κέντρα διακυβέρνησης, τα ίδια επώνυμα στελέχη ενός πολιτικού (υπο) προϊόντος που όφειλε και κάποια στιγμή έδειχνε, να έχει τελειώσει. Και πρόκειται για μια θριαμβευτική “ολική επαναφορά” ενός παρασιτικού και στα όρια του δοσιλογισμού συστήματος, του ίδιου ακριβώς που μας έφερε στην καρδιά της κρίσης και αφού την “ξεζούμισε”, φωτογραφίζεται τώρα ως νικητής και θεραπευτής της. Με πόζες πολιτικής κομψότητας, πάνω στα ερείπια της κοινωνικής δυστυχίας.

Το χειρότερο, επανήλθε θριαμβευτικά μαζί τους και με περισσό θράσος μια νοοτροπία και αντίληψη αρκετά πιο δυναμωμένη και στιβαρή, επέστρεψαν με νέα εμφάνιση συμπεριφορές και πρακτικές που εφορμούν από τον πιο μαύρο πολιτικό μεσαίωνα, έναν “ανίκητο” τελικά μεσαίωνα καθεστωτισμού, δεσποτισμού, αδιαφάνειας, μεροληψίας, κερδοσκοπισμού και στοχευμένης μοιρολατρίας, που εξαπλώνεται με ταχύτητα επιδημίας ακόμη και στα τελευταία εναπομείναντα ζωντανά κύτταρα μιας άλλης πολιτικής και κοινωνικής διεκδίκησης και αντίληψης.

Γιατί μόνο έτσι εξηγούνται συγκεκριμένα μικρά ή μεγάλα, κεντρικά ή τοπικά φαινόμενα πολιτικών και άλλων συμπεριφορών, ακόμη και από εκείνους που κάποτε τάχθηκαν να “πολεμήσουν”, μόνο έτσι εξηγείται η… ανανεωμένη προσκόλληση σε παραγοντισμούς και παραδοσιακούς θώκους συμφερόντων, μόνο έτσι εξηγείται η διακριτική μεταπήδηση από τους θορυβώδεις πυρήνες διαμαρτυρίας σε δρόμους και συλλογικότητες στις βολικές θέσεις “αμίλητων” θεσμών, μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί πως είναι δυνατόν ένα τυχαίο, μέσα σε τόσα άλλα, δείγμα παράταξης που υπόσχεται προεκλογικά “ευκαιρίες για νέους” στα πλαίσια μιας από την αρχή πολιτικής ηθικής, και λίγο μετά την ανάδειξή της στην εξουσία, να εκδίδει προκηρύξεις ενός φωτογραφικού ηλικιακού προσδιορισμού, εξαντλώντας την νέα ηθική που η ίδια εξήγγειλε σε μια από τα πολύ παλιά… νομιμότητα.

Στο ξεκίνημα μιας τέτοιας συζήτησης για την μετα-μνημονιακή “αποκατάσταση”, προφανώς τα πρώτα συμπεράσματα δεν μπορούν να είναι αισιόδοξα. Και πως θα μπορούσαν, άλλωστε, όταν τα “πολεμικά” σημάδια της κρίσης παραμένουν ακόμη ισχυρά και απολύτως ζωντανά, παρά τα όσα καυχιούνται οι κεντρικοί διαχειριστές του πολιτικού μας συστήματος. Οι κατά μια έννοια, νικητές δηλαδή. Κι εξίσου προφανώς, όπως εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί με μια απλή “βόλτα” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ζούμε στιγμές μιας πολεμικού τύπου αδιάκριτης “βαρβαροποίησης”, με τόνους μαύρης λάσπης να πέφτουν με συνοπτικές διαδικασίες και τελείως αποπροσανατολιστικά σε γνώμες, απόψεις και σκέψεις που όχι μόνο δεν ευθύνονται για τα δεινά που περνάμε, αλλά που πολλές φορές τολμούν να αγγίξουν ζητήματα που ένα ολόκληρο σύστημα αξιών και εξουσιών “κοπιάζει” να καταπνίξει.

Στην φιλο-”πολεμική” αυτή καταχνιά, ο τροχός της Ιστορίας οφείλει και πάλι να γυρίσει τον άξονά του από εκείνους που δεν θα έχουν τίποτα πλέον να χάσουν, από εκείνους δηλαδή που έχασαν ήδη τα πάντα. Μαζί και ανάμεσά τους άνθρωποι και ιδέες που δεν συμβιβάστηκαν, δεν πρόδωσαν, δεν εξαργυρώθηκαν, δεν πουλήθηκαν. Η ώρα εκείνη, που σε άλλες χώρες ή άλλες κοινωνίες δείχνει πως πλησιάζει, θα είναι εκτός από σπουδαία και μια απολαυστική στιγμή. Γιατί θα είναι η ώρα, ακριβώς όπως οι ποιητές την περιέγραψαν, που θα ακουστεί ο πιο μελωδικός ήχος, ένας ύμνος νίκης, σε ένα “Κονσέρτο για νικημένους”.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0