Η άνοδος της πτώσης

Η άνοδος της πτώσης

Κι αν ακόμη τα πολεμικά μέτωπα δεν στηθούν με τον τρόπο που έως τώρα έχουν στηθεί, τότε ως όπλο διαπραγματευτικό και μόνο τέτοιο, αρκούν για τα ίδια συμφέροντα, για τις ίδιες εταιρίες, τους ίδιους ομίλους και για τις ίδιες κάστες, να οδηγήσουν τους πολιτικούς εκπροσώπους τους σε ένα τραπέζι με την “εγκυρότητα” ενός διεθνούς δικαιοδοτικού ή και όχι οργάνου, για να διαπραγματευτούν σε ....ασφαλές πλαίσιο την ήττα, τον συμβιβασμό, την συρρίκνωση και την απώλεια, μόνο και μόνο για να εδραιωθούν και να μην κινδυνεύσουν τα συμφέροντά τους.

Πριν καλά-καλά προλάβουν να στεγνώσουν οι ευχές και οι προσδοκίες για τη νέα χρονιά που μόλις ξεκίνησε και η διεθνής πραγματικότητα στη γειτονιά μας, ακριβώς πίσω από το εορταστικό κλίμα των ημερών, δείχνει τα πιο άγρια δόντια της. Προμηνύοντας για τον ευρύτερο χώρο της ανατολικής Μεσογείου μια περίοδο που μόνο ειρηνική, γαλήνια και ομαλή δεν θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει ακόμη και ο πιο αισιόδοξος ή και συστημικός αναλυτής.

Την ίδια στιγμή, στην αυγή του 2020, που περισσότεροι από ένας παράγοντες μπορούν να αποδείξουν και μάλιστα με μαθηματική ακρίβεια την ανάφλεξη ποικίλων ανταγωνισμών, αντιπαραθέσεων και διεκδικήσεων και την όξυνση ενός απολύτως πολεμικού κλίματος στην ευρύτερη αυτή περιοχή, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της χώρας, σε επίπεδο μάλιστα κυβερνητικής διαχείρισης, δείχνει απρόθυμο να αντιληφθεί τις πραγματικές αιτίες της γεωπολιτικής αυτής κρίσης. Ενώ παράλληλα, πέρα από επιφανειακές “ανησυχίες” και διπλωματικές εκστρατείες,  φαίνεται να ταυτίζεται και να προσκολλάται στις διεθνείς εκείνες δυνάμεις που προωθούν ή ευνοούν τα σχέδια ανάφλεξης της περιοχής. Και φυσικά, μόλις πριν λίγες ώρες, στάθηκε σε ζωντανή σύνδεση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες με αφορμή την υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό EastMed, για να πανηγυρίσει την γεωπολιτική αναβάθμιση, όπως ισχυρίζεται, της χώρας. Μια αναβάθμιση όμως κάτω από τα μαύρα απειλητικά σύννεφα μιας ανυπολόγιστης κρίσης και μπροστά από την καταχνιά ενός εκρηκτικού και νοσηρά πολεμικού κλίματος στην ανατολική Μεσόγειο.

Είναι σίγουρα δικαιολογημένες αυτές οι… χαρωπές αντιδράσεις, για εκείνους όμως που έχουν αποδεχτεί θετικά ότι στο σύγχρονο κόσμο, τα κράτη και οι εξουσίες τους, οι διακρατικοί οργανισμοί και τα διεθνή forum, έχουν μεταλλαχθεί σε εταιρίες συμφερόντων, κάστες χαρτοφυλακίων, χρηματο-οικονομικά συμβόλαια. Ή για εκείνους που μένοντας πιστοί σε μια σημαντική έκφανση της ιστορικής διαδοχής, δεν τους καίγεται καρφί να στηθούν πολεμικά μέτωπα για νέους ανθρώπους από τις φτωχές και μικρομεσαίες, λαϊκές κυρίως, τάξεις, μέτωπα που η μεγάλο-αστική τάξη προετοιμάζει ή αποδέχεται για να προασπίσει ή να εξασφαλίσει ή ακόμη και να προωθήσει τα συμφέροντά της. Χωρίς να θυσιάζει τίποτα περισσότερο από κάποιες φλύαρες και συμπονετικές κουβέντες σε βραδυνές χοροεσπερίδες με καλό κρασί και ικανοποιητικό μπουφέ.

Για αρκετούς, το σχήμα αυτό που χρησιμοποιήθηκε παραπάνω είναι ακραίο και παράλογο και δεν μπορεί να εκφράσει στην παρούσα συγκυρία ακόμη και μια μικρή μειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχει όμως και η άλλη εκδοχή, λιγότερο… πολεμική: Κι αν ακόμη τα πολεμικά μέτωπα δεν στηθούν με τον τρόπο που έως τώρα έχουν στηθεί, τότε ως όπλο διαπραγματευτικό και μόνο τέτοιο, αρκούν για τα ίδια συμφέροντα, για το ίδιο ή μάλλον τα ίδια κεφάλαια, για τις ίδιες εταιρίες, τους ίδιους ομίλους και για τις ίδιες κάστες, να οδηγήσουν τους πολιτικούς εκπροσώπους τους σε ένα τραπέζι με την “εγκυρότητα” ενός διεθνούς δικαιοδοτικού ή και όχι οργάνου, για να διαπραγματευτούν σε ….ασφαλές πλαίσιο την ήττα, τον συμβιβασμό, την συρρίκνωση και την απώλεια, μόνο και μόνο για να εδραιωθούν και να μην κινδυνεύσουν τα συμφέροντά τους. Συμφέροντα που πλέον κινούνται και επίσημα ελεύθερα χωρίς πατρίδες, χωρίς χώρες, χωρίς λαούς, χωρίς σημαίες, χωρίς πολίτες, παρά μόνο με καταναλωτές. Μέσα σε αγωγούς, σε πλοία, σε πλατφόρμες, σε χρηματιστήρια, σε μονοπωλιακούς κολοσσούς.

Προφανώς, το συγκεκριμένο πλαίσιο στην ευρύτερη περιοχή δεν δημιουργήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, ούτε οφείλεται, όσο κι αν συμβάλει σε αυτό, σε κάποιον -από τους πολλούς δυστυχώς-ανισόρροπους ηγέτες σύγχρονων καθεστώτων. Και δεν είναι υπεύθυνη απλά και μόνο η άσβεστη κατάρα της Μέσης Ανατολής αλλά και το ευαίσθητο τόξο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Το αντίθετο, εδώ και 30 χρόνια πλέον, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και ό,τι αυτή εκπροσωπούσε, μπήκε σε νομοτελειακή… τροχιά, η πλήρης αποδόμηση ενός ολόκληρου πολιτικού, κοινωνικού, ιδεολογικού, οικονομικού, γεωπολιτικού, παγκόσμιου μάλιστα, “γίγνεσθαι”. Και είναι η άγρια και βάρβαρη επικράτηση του πιο αδίστακτου καπιταλισμού που οδήγησε και οδηγεί πότε στην καταστροφή κοινωνικών και λαϊκών κεκτημένων, πότε σε ανθρωπιστικές, οικονομικές, κοινωνικές κρίσεις, πότε στην κατασπατάληση φυσικών πόρων και στο ξεπούλημα δημόσιων, εθνικών, κρατικών και λαϊκών περιουσιών και πλέον σε γεωπολιτικές αναφλέξεις και ανταγωνισμούς στα όρια πολέμων, εξοντώσεων, περαιτέρω προσφυγιάς και μετανάστευσης, καταστροφής και εγκατάλειψης.

Ο λαός μας, όπως και οι γειτονικοί λαοί, οι φτωχές και οι μεσαίες τάξεις, δεν μπορούν και δεν πρέπει να προσδοκούν οφέλη από μια τέτοια “τρέχουσα” διαμόρφωση. Ούτε φυσικά από τα ενεργειακά παιχνίδια κολοσσών, κρατών και εταιριών. Η άνοδος της πτώσης των ιδεών, των οραμάτων, των αξιών, των λαϊκών, εθνικών, ιστορικών, παραγωγικών κεκτημένων, οδηγεί πλέον και μαθηματικά σε μια κρίση που ακόμη και η ίδια η ειρήνη, η ζωή, η πρόοδος, η φύση, ο ανθρωπισμός θα απειληθούν και μάλιστα πολύ σοβαρά. Την πολυμέτωπη αυτή ήττα, αυτή που ήρθε και αυτή που πλησιάζει ακόμη πιο τρομακτικά, μόνο οι λαοί μπορούν να τη σταματήσουν. Όχι τα συμφέροντα, όχι οι κυρίαρχοι πολιτικοί εκφραστές τους, όχι οι διαχειριστές υποτελών εξουσιών. Κι όσο κι αν είναι, όσο κι αν φαίνεται δύσκολο ή ακατόρθωτο, όσο κι αν μια αίσθηση βολής δείχνει να μας επισκιάζει γοητευτικά ή να μας παραπλανά τηλεοπτικά, οι λαοί μπορούν, πρέπει και θα τα καταφέρουν να κρατήσουν εκείνοι το αλφαβητάρι του καιρού μας. Ένα αλφαβητάρι με το Α του Ανθρώπου, το Ε της Ειρήνης, το Ζ της Ζωής και τόσων άλλων.

 

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0