Παρίες ενός κατώτατου ασφαλιστικού.

Παρίες ενός κατώτατου ασφαλιστικού.

Η ασφαλιστική αυτή και συνταξιοδοτική "γενοκτονία", δεν αφορά και δεν πρέπει να αφορά μόνο τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

Παρίας του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας, όνειδος μιας συντεταγμένα απάνθρωπης και ρατσιστικής πολιτείας, παραμένει και με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο η ευαίσθητη κοινωνική ομάδα των , εκείνη που ατύχησε στη ζωή της να συναντήσει το σκληρό πρόσωπο μιας εξουσίας με εντελώς αποκρουστικά ένστικτα και χαρακτηριστικά.

Έξω από τα όρια του πραγματικού και νομικού πολιτισμού, πολύ πέρα από τις αυτονόητες, συνταγματικά προβλεπόμενες, δεσμεύσεις ανθρωπισμού, σε πλήρη απόκλιση από διεθνείς προστατευτικές συμβάσεις δικαιωμάτων και μακριά από κάθε έννοια λογικής και ευαισθησίας, ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης, μια ακόμη κυβέρνηση διαχειριστών απάνθρωπων και αντιλαϊκών πολιτικών, κρατά τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες “εξόριστους” στην ίδια την καθημερινότητά τους και υπό διαρκή οικονομικό και κοινωνικό βασανισμό.

Το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, πιστό στην ευρωπαϊκή και όχι μόνο νεο-φιλελεύθερη τάση για συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, του κράτους πρόνοιας, των κεκτημένων δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αίμα και αγώνες και σε πλήρη ταύτιση με τις -δήθεν καταργημένες- μνημονιακές δεσμεύσεις “νοικοκυρέματος” μιας οικονομίας που χτίζεται στις πλάτες λαϊκών και κοινωνικών πλειοψηφιών για να κερδίζουν τα κάθε λογής κερδοσκοπικά συμφέροντα, έρχεται να συνεχίσει και να εμβαθύνει τις απαράδεκτες πολιτικές και πρακτικές εις βάρος των ΑμεΑ του νόμου Κατρούγκαλου.

Και η νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε συνέχεια της στρατηγικής αποδόμησης κάθε έννοιας ανθρωπισμού στις ασφαλιστικές διατάξεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, διατηρεί την ασφαλιστική μεταχείριση των ΑμεΑ στα όρια της ντροπής και του οικονομικού και κοινωνικού στραγγαλισμού, σπρώχνει ακόμη περισσότερο ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα υγείας ή με μόνιμες ανικανότητες και σωματικές βλάβες στο περιθώριο της ίδιας της ζωής και της επιβίωσης, τους καθιστά παρίες μιας κοινωνίας που στους τίτλους της φέρει την πομπώδη ονομασία “πολιτισμένη” και ενός κράτους που αυτοδιαφημίζεται και αυτοεπιβραβεύεται ως δημοκρατικό.

Ένας μόνιμος πλέον ασφαλιστικός και συνταξιοδοτικός μηχανισμός απάνθρωπης μεταχείρισης ευπαθών και ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, διατηρεί τα επίπεδα διαβίωσής τους στα εγκληματικά και ντροπιαστικά όρια της ανέχειας και της φτώχειας, συντηρεί το κομμάτι της εθνικής και αναλογικής σύνταξης αθροιστικά για χιλιάδες συνταξιούχους ΑμεΑ πολύ κάτω από τα 500ευρώ, από τα οποία μάλιστα με περισσή ντροπή και θράσος τολμά να παρακρατά χρηματικά ποσά για την ασφαλιστική τους κάλυψη, μια κάλυψη που για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη πληρώνουν επιπροσθέτως ένα σημαντικό κόστος από την τσέπη τους, πέρα από τις παράλογες παρακρατήσεις.

Εξίσου εγκληματικά, με την έτοιμη συνταγή μιας ύπουλα κεκαλυμμένης μεθόδευσης, εξαναγκάζουν με νομοθετικό μανδύα που ενέκριναν συγκεκριμένες διακομματικές πλειοψηφίες τις ιατρικές επιτροπές των ΚΕΠΑ να καθιστούν ανθρώπους με βαριές παθήσεις και αναπηρίες, μερικώς ικανούς για εργασία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν ματωμένα (κυριολεκτικά) και εντελώς ταπεινά πλεονάσματα. Με την κοινοβουλευτική σφραγίδα και νομιμοποίηση, έχουν μετατρέψει τον Ενιαίο Πίνακα Προσδιορισμού Ποσοστών Αναπηρίας και επομένως βαριά νοσήματα ή σωματικές βλάβες, σε μια αισχρή μαύρη βίβλο που καταδικάζει τμήματα της κοινωνίας μας στην απόλυτη δυστυχία, μέρα με την ημέρα, μήνα με τον μήνα.

Σύμφωνα με την μαύρη για τον πολιτισμό και τις κατακτήσεις μας αυτή “βίβλο”, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, δια μαγείας και σε απόλυτη αντίθεση με ιατρικές γνωματεύσεις και πορίσματα καθίστανται έστω και μερικώς υγιείς, όταν με την ίδια πάθηση είχαν κριθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ακόμη και πέραν της δεκαετίας, ως απολύτως ανίκανοι για εργασία. Στήνοντας στις πλάτες των ΑμεΑ το νεο-φιλελεύθερο δόγμα-οικοδόμημα τους περί σωτηρίας του ασφαλιστικού μας συστήματος, “κατασκευάζοντας” κλειστά κοινωνικά “κέντρα”, κοινωνικές φυλακές, που μέσα τους άνθρωποι ισορροπούν μεταξύ επιβίωσης και ταπείνωσης.

Στην ντροπή αυτή της συντεταγμένης πολιτείας, το έλεος οφείλει να είναι μόνο για αυτούς που στήνουν πολιτικές και κυβερνητικές καριέρες πάνω στις ανθρώπινες ζωές. Η ασφαλιστική αυτή και συνταξιοδοτική «γενοκτονία», δεν αφορά και δεν πρέπει να αφορά μόνο τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Αποτελεί ανθρώπινη, ηθική, πολιτισμική, κοινωνική και πολιτική υποχρέωση ολόκληρης της κοινωνίας να σταθεί απέναντι στο ασφαλιστικό αυτό έγκλημα, να αγωνιστεί ενάντια στους ασφαλιστικούς και συνταξιοδοτικούς “Καιάδες” μιας τελείως απάνθρωπης, άδικης, ανήθικης και εν τέλει ρατσιστικής “κανονικότητας”.

 

Η απεργία της 18ης Φεβρουαρίου, ας είναι μόνο η αρχή