Χίλια μύρια κρίματα

Χίλια μύρια κρίματα

Στις βραχονησίδες και τα κύματα μιας ευρύτερης περιοχής που δεν της έφταναν τα χίλια μύρια κρίματα, προστέθηκαν και τα ενεργειακά αποκυήματα εμιρατικών ή και αυτοκρατορικών φαντασιώσεων.

Την ίδια χρονική περίοδο που προετοιμάζονται για να στηθούν καλά λουστραρισμένες φιέστες για τα 200 χρόνια από το 1821 με φαντασμαγορικές αναφορές και χλιδάτες πλαστικοποιημένες δάφνες διορισμένων επιτροπών με ανιστόρητα τα πρώτα δείγματα γραφής, ένας ολόκληρος λαός με “μεγαλωμένα τα γένια του και τη ψυχή του αλλιώτικη”, νιώθει, ακόμη και αν δεν το ομολογεί, πως οι χαμένες πατρίδες του δεν έχουν ολοκληρώσει την ιστορική τους θυσία, δεν έχουν ξεπληρώσει το άδικο μερτικό τους σε μια βάναυσα αδηφάγα κατάρα.

Πίσω από την μοιρολατρία που εκπνέει ακόμη με σκόπιμα στοχευμένο τρόπο από ένα καλοσυντηρημένο διαχρονικά πολιτικό σύστημα, καμιά κακή μοίρα, άδικος Θεός, παρανοϊκός ηγεμόνας δεν μπορεί να χρεωθεί από μόνος του με λογικές διαδικασίες και ιστορικά τεκμήρια την ανασύσταση μιας σχεδόν ξεχασμένης απειλής, αυτής που επιστρέφει για να δέσει ξανά την ψυχή, αρχικά, του λαού μας “πισθάγκωνα στο μεσιανό κατάρτι”. Το αντίθετο, αποτελεί μια απολύτως ρεαλιστική έκφανση όχι απλά της τρέχουσας γεωπολιτικής συγκυρίας, αλλά μιας εφαρμοσμένης στρατηγικής επιλογής ενός τελείως αδίστακτου μηχανισμού ανταγωνισμών που στήθηκε εδώ και χρόνια για να υπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα εντός ενός ακόμη πιο συγκεκριμένου συστήματος και πλαισίου.

Ουραγός διαχρονικών “εξελίξεων”, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της χώρας για πάνω από 60 χρόνια, αφού πρώτα κατηγόρησε, συκοφάντησε, εξόρισε, δολοφόνησε, ντρόπιασε και συχνά εξαέρωσε ή αφομοίωσε τα τμήματα και τις τάξεις εκείνες του λαού μας που πότε με ιδεολογική προσήλωση και πότε τελείως ενστικτωδώς πάλεψαν και θυσιάστηκαν για την εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία, επέλεξε να προσδεθεί με κλειστά τα μάτια στο άρμα των δυνάμεων εκείνων που χθες, σήμερα και αύριο, “εγγυήθηκαν” και θα “εγγυηθούν” την κατά το (συμφεροντολογικό) δοκούν “σταθερότητα” της περιοχής. Της κάθε περιοχής, της κάθε λογής “αποικίας”. Με την ίδια πάντα επωδό, το ίδιο σύνθημα, την ίδια απάτη, την ίδια απειλή.

Και πράγματι, από το 1952 που η κυβέρνηση Πλαστήρα και το Ελληνικό Κοινοβούλιο επικύρωσαν την συμφωνία για την ένταξή μας στο ΝΑΤΟ με τον τότε πρωθυπουργό να αναφωνεί ότι η “Ελλάς αισθάνεται ασφαλεστέραν” μέχρι τα “ευχαριστώ” του Κώστα Σημίτη στην Αμερική στην κρίση των Ιμίων και από εκεί στην πρόσφατη συνάντηση του Κυριάκου Μητοτάκη με τον “πρόεδρο Τραμπ”, προφανέστατα ο λαός μας μπορεί να αισθάνεται “ασφαλής” και… “δικαιολογημένα” να λησμονεί τις ιστορικά μαύρες και σε πραγματικό χρόνο σκοτεινές ζώνες εθνικών καταστροφών, δικτατοριών, υποχωρήσεων, ενδοτισμού, ταπεινώσεων και παραχωρήσεων.

Η σημερινή συγκυρία, μια συγκυρία όξυνσης και κλιμάκωσης των πολυ-επίπεδων ανταγωνισμών, δεν φαίνεται να έχει και τόση σχέση με όσα στοίχειωσαν την νεότερη και σύγχρονη ιστορία μας. Κι ας παραμένει ίδιος και κοινός ο παρανομαστής. Η… επιτάχυνση του δόγματος “ασφάλειας” των εθνικών μας δικαίων και συμφερόντων όπως αυτά ταυτίστηκαν απολύτως με συγκεκριμένες συμμαχίες και στρατηγικές επιλογές “προσκολλήσεων”, οδηγεί με μαθητική ακρίβεια στα… βράχια. Και όχι απλά στα βράχια αδιεξόδων, αλλά στις βραχονησίδες και τα κύματα μιας ευρύτερης περιοχής που δεν της έφταναν τα χίλια μύρια κρίματα, προστέθηκαν και τα ενεργειακά αποκυήματα εμιρατικών ή και αυτοκρατορικών φαντασιώσεων. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την πλήρη αποδόμηση και οριστικά διάλυση κάθε έννοιας δικαίου, λογικής, κεκτημένου και με την απουσία κάποιου “αντίπαλου δέους”, αναμφίβολα οδηγούν σε μια απολύτως κρίσιμη και δυσάρεστη περίοδο. Και μάλιστα σε εποχές που τυχαία ή όχι, με οικονομικούς και κοινωνικούς όρους ο λαός μας έχει χάσει τις ηθικές και πραγματικές του δυνάμεις.

Με τα δεδομένα αυτά, το σενάριο που φέρνει τη χώρα μας σε ένα διαπραγματευτικό τραπέζι κάποιου δικαιοδοτικού μηχανισμού διεθνούς… κύρους, δεν φαντάζει και τόσο… φανταστικό. Μένει οι δυνάμεις εκείνες που “εγγυήθηκαν” διαχρονικά την «σταθερότητα της περιοχής»  να επιλέξουν αν θα προηγηθεί της “λύσης” αυτής ένα θερμό επεισόδιο ή όχι. Η “συσκευασία” δηλαδή. Στα σχέδια αυτά το λαϊκό κίνημα που βρίσκεται για άλλους λόγους σε συνθήκες υποχώρησης, δεν μπορεί και δεν θα το πράξει να γυρίσει αλλού την ματιά του. Κι αν το κατάφερε ήδη να κατακτήσει στο παρελθόν την εθνική ανεξαρτησία, αν πέτυχε με τους αγώνες του να ρίξει δικτατορίες, να κλείσει βάσεις, να παλέψει για την Ειρήνη, αν ανάγκασε ακόμη και τον ίδιο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την πρώτη μεταπολιτευτική οικουμενική κυβέρνηση να βγάλει τη χώρα μας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ μετά τον Αττίλα2, τότε σίγουρα μπορεί και σήμερα με την “χορδή της λίρας να μερέψει” το σκληρό άδικο που βάρβαρα επιστρέφει.