Ένα είναι το πιο επικίνδυνο κρούσμα: Η νοσηρή απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας.

Ένα είναι το πιο επικίνδυνο κρούσμα: Η νοσηρή απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας.

Μαθηματικά ήταν… συντριπτικά πιθανό. Βέβαιο δηλαδή. Το πρώτο επιβεβαιωμένο, θετικό στον κορωνοιό, κρούσμα στην Κεφαλονιά, δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά είναι ο ίδιος ο κανόνας. Γι’ αυτό, άλλωστε, λέγεται και πανδημία. Μόνο σε ένα απολύτως θεωρητικό σενάριο, μιας εξίσου απόλυτης κοινωνικής αποστασιοποίησης και νησιωτικής… απομόνωσης, η πιθανότητα ενός κρούσματος  στο νησί μας θα ήταν η… εξαίρεση.  Αλλά αυτά γίνονται στα… εργαστήρια και όχι σε πραγματικό χρόνο και… τόπο, φυσικά.

Στις μικρότερες υποδιαιρέσεις της κοινωνίας, σε μια επαρχία ή ένα νησί, τα πράγματα είναι διαφορετικά από ένα μεγαλύτερο οικιστικό ή κοινωνικό περιβάλλον. Και είναι λογικό. Οι άνθρωποι, οι ζωές, οι οικογένειες και οι δραστηριότητές τους, δεν χάνονται στα αχανή όρια κάποιας ανωνυμίας, αλλά φέρουν την δική τους, αναγνωριστική, ταυτότητα.

Στην επιστήμη, ως κρούσμα, αναφέρεται κάθε περίπτωση προσβολής από μολυσματική ασθένεια που μπορεί μάλιστα να εξαπλωθεί. Σε μια άλλη ανάγνωση, με αρκετή κοινωνιολογική και ιστορική τεκμηρίωση, εξίσου… μολυσματικός και εξίσου μεταδοτικός, είναι και ο φόβος.  Όπως και εξίσου… επικίνδυνος. Πόσο μάλλον, όταν το κρούσμα δεν αποτελεί κάποια απροσδιόριστη αναφορά σε ένα δελτίο ειδήσεων, αλλά έχει την πολύ… κοντινή, “αναγνωριστική ταυτότητα“.

Ακόμη και ο φόβος όμως, ως κρούσμα, έχει τα χαρακτηριστικά και τα όρια του. Προσδιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον και οφείλει να υπακούει σε ένα αναγκαίο όριο: Να παραμένει ανθρώπινος και να μην μετατρέπεται σε ένα ανεξέλεγκτο κρούσμα μιας κυριολεκτικής… αγέλης.

Προφανώς ο κάθε… φόβος, έχει και τις δικαιολογίες του. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, στην δική μας μικρή κοινωνία, έχει και στέρεη βάση. Γιατί ποιος αλήθεια μπορεί να αισθάνεται ασφαλής σε ένα σύστημα δημόσιας υγείας αποδεκατισμένο, με τις δομές της υποστελεχωμένες και χωρίς τα απαραίτητα “όπλα”. Χωρίς καν, μια μονάδα Μ.Ε.Θ, όπως η διπλανή μας Ζάκυνθος, που… φρόντισε για να έχει. Κι έτσι, όσο κι αν γνωρίζεις την ετοιμότητα και την επιστημονική ή τεχνική επάρκεια ενός “γνώριμου” στις μικρές κοινωνίες υγειονομικού προσωπικού, την πρόθεση και τη διάθεσή προσφοράς τους, δεν μπορείς παρά να μην φοβηθείς την ανεπάρκεια του “οπλοστασίου” που η επίσημη πολιτεία τους έχει αναθέσει. Αφήνοντάς τους σε αρκετές περιπτώσεις, στην δική τους μοίρα, στην δική τους… ευθύνη.

Εκεί κάπου θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η οργή που εκδηλώθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μόλις επισημοποιήθηκε το πρώτο θετικό κρούσμα. Και σε κάθε περίπτωση, όχι στον άνθρωπο που ασθένησε και που δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα από τα εκατομμύρια κρούσματα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ασθενής, –ελπίζουμε ελαφρά και του ευχόμαστε περαστικά– οικογενειάρχης και που σίγουρα κουβαλά αυτές τις ώρες τον δικό του σταυρό αγωνίας, έναν σταυρό αρκετά βαρύ για να σηκώνει και όσα ένα ολόκληρο σύστημα, με τον τρόπο του,  “στοχοποίησε” στις δικές του πλάτες.

Δεν χρειάζονται, επομένως, στις συνθήκες αυτές, συμπεριφορές… αγέλης, ούτε καν σχόλια τέτοιου… ύφους. Δεν είναι, όμως, “απαραίτητη” και η σιωπή. Ειδικά όταν ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο…κρούσμα, αυτό της πολιτικής απαξίωσης του δημόσιου συστήματος υγείας που οδήγησε στην διάλυσή του, μετέδωσε στην καρδιά της ίδιας της κοινωνίας, της δικής μας αλλά και σε τόσες άλλες, ένα υψηλό αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Εκεί ναι, να μιλήσουμε, να οργιστούμε, να καταδείξουμε, να υπογραμμίσουμε και γιατί όχι να στοχοποιήσουμε και την επόμενη μέρα να παλέψουμε για να… εξοστρακιστεί.

Προς το παρόν, τις ώρες αυτές, μαίνεται η ανθρώπινη μάχη. Η κοινωνική. Και εκεί οφείλουμε όλοι να υπακούσουμε όχι αποκλειστικά την πολιτική ηγεσία και την όψιμη για τους δικούς της λόγους αγωνία (που θα κριθεί… σύντομα), αλλά την ίδια την επιστήμη. Τις δικές της συστάσεις και οδηγίες.

Έχοντας, επιπροσθέτως, εδώ στην Κεφαλονιά,

εκτός από κρίση

νωπές τις σκέψεις και τις μνήμες

πως ξαναχτίσαμε μαζί το νησί από την αρχή όταν έπρεπε

ο ένας δίπλα στον άλλο

και όχι χώρια

σαν σύνολο

και όχι σαν αγέλη.

Κι αυτό, κανείς δεν μπορεί να μας το… πάρει.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα