Είναι κανείς εδώ;

Είναι κανείς εδώ;

Τρέχει και δεν φτάνει, σε συνθήκες «πολέμου» μάλιστα, το υπουργείο Υγείας για να μαζέψει τα… ασυμμάζευτα της στελέχωσης των δημοσίων Νοσοκομείων, ενόψει της διαφαινόμενης και επιστημονικά τεκμηριωμένης ως εξαιρετικά πιθανή, αύξησης των κρουσμάτων της πανδημίας που θα χρειαστούν ένα κρεββάτι σε μια δημόσια δομή υγείας.

Η… «γύμνια» του συστήματος είναι εμφανής και αυτό επιβεβαιώνεται από τους ανθρώπους που την ζουν: Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, αυτό που σήμερα στην πρώτη γραμμή καλείται να υπερασπισθεί πολλά περισσότερα από τη ίδια την δημόσια υγεία.

Η αποκαλυπτική αυτή «γύμνια» προφανώς και δεν είναι καινούργια. Κι αν κάπου θα συμφωνούσαμε με τον αρμόδιο υπουργό και όσα χθες το απόγευμα ανέφερε στην καθιερωμένη ενημέρωση δίπλα στον κ. Τσιόδρα, είναι ακριβώς αυτό, ότι αυτή την «γύμνια» «παραλάβαμε από τους προηγούμενους και οι προηγούμενοι από τους προ-προηγούμενους«. Τους ίδιους δηλαδή.

Είναι, σίγουρα, όλο αυτό, αλήθεια. Είναι, όμως, η μισή ομολογία της. Γιατί σωστά οι τωρινοί, οι προηγούμενοι και οι προ… προ… προ… προηγούμενοι ευθύνονται για την κατάσταση αυτή, δύσκολα όμως ομολογούν τα όσα οι δικές τους πολιτικές προκάλεσαν εδώ και 10 χρόνια.

Όπως και οι δικές τους… αρνήσεις,  ότι τα χρόνια αυτά η κρίση είχε εκτός των άλλων και τραγικές ανθρωπιστικές διαστάσεις για το ίδιο το μέλλον, όταν  έσπρωχναν το μέλλον αυτής της χώρας, νέα παιδιά, επιστήμονες και όχι μόνο, να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να αναζητήσουν μια ευκαιρία στο εξωτερικό. Αυτή την ευκαιρία που τους έκλεψαν όλοι αυτοί οι… τωρινοί και οι… προηγούμενοι, καταλήγοντας σήμερα να μην μπορεί ένα ολόκληρο κράτος να στελεχώσει τα νοσοκομεία και να το ρίχνει στο…. φιλότιμο και την αυτο-προσφορά των εθελοντών.

Πού ήταν, λοιπόν, όλο αυτό το… διαχρονικό πολιτικό σύστημα, όταν ειδικά για το ζήτημα των γιατρών, άδειαζαν οι λίστες των ειδικευόμενων γιατρών, που στρέφονταν στα Νοσοκομεία του εξωτερικού; Πού ήταν όλοι αυτοί, όταν έπαιρναν πίσω ακόμη και τα ελάχιστα κίνητρα που χρειαζόταν ένας νέος γιατρός για να δουλέψει διπλό-βάρδιες στις σακατεμένες δομές υγείας; Πώς ανέχτηκαν να δημιουργηθεί ένα σύστημα γερασμένο, χωρίς το αναγκαίο «οξυγόνο» των νέων επιστημόνων;

Και τώρα, πώς νιώθουν, που βλέπουν αυτά τα νέα μυαλά να δίνουν συνεντεύξεις από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Ευρώπης και όχι μόνο;

Που καλούν, συνταξιούχους, να επανδρώσουν εθελοντικά την πρώτη γραμμή της μάχης στα δημόσια νοσοκομεία;

Που επιμένουν να καλούν σε προσλήψεις, μπροστά από μια τέτοια κατάσταση, μόνο και μόνο για την αντιμετώπισή της και όχι επ’ αόριστον; Χωρίς καν τα απαραίτητα -πρόσθετα- κίνητρα;

Ναι! Αυτές τις κρίσιμες ώρες το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, έστω κι έτσι, θα δώσουν την μάχη που όλο και πιο αποφασιστικά και δυναμικά τάσσονται. Και είμαστε ευγνώμονες για αυτό…

Πίσω από αυτούς, την πρώτη γραμμή κρούσης, είναι άραγε κανείς; 

Οι τωρινοί, οι προηγούμενοι και οι προ-προηγούμενοι ας απαντήσουν.

Εμείς ξέρουμε:

στην χώρα αυτή πάντα, αναγκαστικά μας… έμπλεκαν και… «εθελοντές» μας ξέμπλεκαν.

(υγ. Σύμφωνα με στοιχεία του Σεπτεμβρίου 2019 του Ιατρικού Συλλόγου της Αθήνας, περισσότεροι από 17.500 Ελληνες γιατροί εργάζονται στο εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα αποτελεί τη δεύτερη χώρα προέλευσης μεταναστών γιατρών που απασχολούνται στη Γερμανία).

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα