ευπαθείς, αναφέρω

ευπαθείς, αναφέρω

Η απειλή μιας τραγωδίας, ανθρώπινης ως το μεδούλι, βγαλμένη λες από τα σπλάχνα κάποιου μεταμοντέρνου Σοφοκλή.

Και ήρθε η απειλή μιας τραγωδίας, ανθρώπινης ως το μεδούλι, βγαλμένη λες από τα σπλάχνα κάποιου μεταμοντέρνου Σοφοκλή, για να δει με άλλο μάτι ένας ολόκληρος ντουνιάς πως κάπου εκεί μεταξύ κίνησης και περιθωρίου, ο άγνωστος ή γνωστός που συναναστράφηκε σε μια κάποια καλημέρα, κουβαλάει πάνω του μια ιδιαίτερη σκιά. Δίδυμη με πλάτη την μελαγχολία, στα πόδια κουρασμένη, στην όψη ενίοτε και γελαστή.

Έμελλε στα στερνά της οικονομικής παγκόσμιας ξετσιπωσιάς το άπληστο γένος των κυβερνώντων, ντόπιων και ξένων κίβδηλων διαχειριστών να ανακαλύψουν σε μια γωνιά κάποιου φρεσκοβαμμένου όψιμου ανθρωπισμού την πιο ευάλωτη πλευρά του. Εκείνη που μετρά τον χρόνο με κάτι κουρασμένες αναπνοές, που βιάζεται στον βηματισμό, συχνά μισό, να βρει ένα απάγκιο να αναθαρρέψει, εκείνη που μετρά τον μέσο όρο μιας μεσαίας προσδοκίας κοιτώντας κάποια ψυχρή φωταγωγημένη ψευδοροφή, κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους μιας συχνής φυλακής.

Όλου του κόσμου οι ευπαθείς δεν είναι μόδα. Είναι άνθρωποι. Κι ας έγιναν τηλεοπτικό σποτ μεγάλης τηλεθέασης. Κι ας τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας, σε μια στιγμή που η τραγικότητα έσπασε την συνήθως ύποπτη πορεία και αποδοχή της. Κι ας μπήκαν της πλάσης οι ευάλωτοι στα δελτία ειδήσεων, στις ανακοινώσεις υπουργείων, στο στόμα απαγορευμένων συναθροίσεων, στις προσευχές και στα τάματα αθώων εκκλησιασμάτων. Ήταν πάντα εκεί, δίπλα, πάνω, κάτω, πίσω, μπροστά, στην ίδια ουρά, στο ίδιο ασανσέρ, στον ίδιο όροφο, στην ίδια κερκίδα, στο ίδιο παγκάκι, στην ίδια πλατεία, σε δρόμους κοινούς αν και συχνά μοναχικούς. Με μια διαφορετικότητα πολύ διακριτική για να είναι εμφανής και πολύ εμφανής για να μην είναι διακριτικά μυστική.

Ήταν όντως πάντα εκεί. Και θα είναι όταν όλα αυτά κοπάσουν, επιστρέφοντας και πάλι στο ίδιο σημείο. Εκείνο που το σύστημα απλώνει πάνω τους προεκλογικές υποσχέσεις, που εκφωνεί επίσημους πανηγυρικούς με αφορμή κάποια παγκόσμια μέρα, που τυπώνει αυτοκόλλητα για τα παρμπρίζ, που μοιράζει γαλαντόμα διακηρύξεις σεβασμού, ισότητας, και ευκαιριών, τόσων όσες χωράει το αστραφτερό φλας μιας επικοινωνιακής καλά κουρδισμένης μηχανής. Και που σε ομαλές συνθήκες, στην ασύντακτη χρονομέτρηση μιας ασφυκτικής ρουτίνας, με τσιγκουνιά σε κάθε αίσθημα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης, τους πετά ανελέητα στα καλάθια ευάλωτων αποθεμάτων, μετρημένων ποσοτικά με δημοσιονομικούς δείκτες περικοπών μιας τάχα κοινωνικής πρόνοιας και φροντίδας.

Ήρθε κι έγινε η μάσκα των ημερών, το σύμβολο προστασίας από έναν φονικό ιό. Και σαν μεγάφωνο πραγματικό, κραύγασε την ευθύνη των ατομικών ενοχών, κρύβοντας επιλεκτικά μια διαχρονικά δολοφονική συντεταγμένη υποκρισία. Εκείνη που βουλιάζει κάθε χρόνο χιλιάδες ευάλωτους ανθρώπους σε υγειονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα, εκείνη που στέλνει σε χωματερές ανθρωπισμών την απλή ανθρώπινη ανάγκη για μια ανεκτή επιβίωση και φροντίδα, εκείνη που σπρώχνει στις ουρές της πείνας, αναρίθμητους ευπαθείς ανθρώπους, αυτούς που σήμερα σπεύδει κατεπειγόντως να περισώσει από όσα η ιδιάζουσα αυτή “γενοκτονία” μπορεί και για πάντα να έχει ήδη σκοτώσει.

Στις μασκοφόρες εκστρατείες, οι μάσκες συχνά πέφτουν. Και οι μισθοφόροι μιας παγκόσμιας κερδοσκοπικής αντίληψης, αποκαλύπτονται σε έναν βούρκο που οι ίδιοι εκπόνησαν και δημιούργησαν. Τα σταγονίδια αυτής της μονίμως απάνθρωπης πολιτικής τους, μόλυναν ήδη από καιρό πολλούς περισσότερους από όσους αρέσκονται στα διαγγέλματα, ως σωτήρες, να κρατούν αποστειρωμένους. Γιατί σχεδίασαν εδώ και χρόνια μέσα σε κοινωνικούς θαλάμους αρνητικής πίεσης που σκοτώνει, σκότωνε και θα σκοτώνει κάθε ανθρώπινο όνειρο, κάθε οικογενειακή προσδοκία, κάθε ελπίδα, όχι για τα πολλά, αλλά για τα αυτονόητα απλοϊκά.

Οι ευπαθείς ομάδες, περισσότερες από όσα εσχάτως μάθαμε, όχι, δεν είναι για λύπηση. Ούτε για ελεημοσύνη. Γιατί έχουν μάθει να ζουν έχοντας για καθημερινό ξυπνητήρι τον ήχο ενός οικείου και όχι ξένου υψηλού κινδύνου. Η αναπηρία είναι σε αυτούς, στα ρετιρέ μιας αριστοκρατικής πολιτικής φυλής και είναι πρώτα από όλα, κοινωνική, πολιτική, συστημική, κρατική, πολιτειακή, ευρωπαϊκή και διεθνής. Και προσπαθεί τώρα που η γύμνια της ξηλώθηκε παντού, να κρύψει τα αχαμνά της πίσω από ανθρώπους που αφού τους στιγμάτισε, τους έβαλε μπροστά σαν επίσημο λάβαρο ενός ξηλωμένου πολιτισμού που μεταδίδει χρόνια τώρα την νόσο της ντροπής, του εξευτελισμού, της απανθρωπιάς και του αδίστακτου κέρδους.

Κι ας έχουν, οι απαθείς της γης, στις μέρες μας το πρόσωπο κάποιου μετανιωμένου Οιδίποδα, η τυραννία μπορεί να νικηθεί, σε όποια μάσκα κι αν κρύβεται. Οι γυρολόγοι ανά τον κόσμο μαστροποί, με τα χέρια τους λερωμένα από την σήψη των πολιτικών τους, θα έρθει ο καιρός που δεν θα μπορούν να ξεπλυθούν, όσα αντισηπτικά κι αν κατασκευάσει η βαριά κερδοσκοπική μηχανή τους. Άνθρωποι και λαοί θα ενωθούν κι όλοι μαζί θα αναπνεύσουμε εκείνο το οξυγόνο που ζει ελεύθερο και δεν πωλείται στις αισχροκερδείς αγορές τους.