Μέρες Αδέσποτες

Μέρες Αδέσποτες

(ή αλλιώς, τους ζυγούς διαλύσατε)

Μόλις πριν λίγες ώρες, στην Φρανκφούρτη, ο γερμανικός κολοσσός στην κατοχή του οποίου βρίσκεται η εκμετάλλευση μεγάλων και μικρών αεροδρομίων της Ευρώπης, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να στείλει προς το παρόν προσωρινά σπίτι τους 10.000 εργαζόμενους επικαλούμενος την ραγδαία πτώση της κίνησης λόγω της επιδημίας του κορονοϊού, έχοντας παρόλα αυτά αποθεματικό μαξιλάρι 1,1δις ευρώ και την πρόθεση να συνεχίσει τις εργασίες κατασκευής ενός ακόμη τερματικού σταθμού, που όταν η κρίση περάσει και ξεχαστεί θα του αποδώσει ακόμη ένα σημαντικό μερίδιο κέρδους.

Την ίδια στιγμή, σε ένα νοσοκομείο της ελληνικής νησιωτικής επαρχίας, ο τοποθετημένος διοικητής που διορίστηκε να διαχειριστεί με λογιστικό τρόπο την αναλογία των τοπικών κοινωνικών και ανθρώπινων αναγκών με τις διαλυμένες και απαξιωμένες δομές υγείας, με ύφος χωροφύλακα άλλων εποχών και αρκετή έπαρση, κουνούσε το δάχτυλο στους εκπροσώπους του ΚΚΕ, που “τόλμησαν” να διαμαρτυρηθούν επειδή το κράτος που δέκα χρόνια τώρα με αγοραίες πολιτικές φρόντισε να διαλύσει τα πάντα στην υγεία, έφτασε στο σημείο την κρίσιμη στιγμή (που κανείς και καμιά δεν αρνείται) να επιλέξει μεταφερόμενα και δανεικά μπαλώματα για να αντιμετωπίσει την επικίνδυνη στην μετάδοση επιδημία.

Το ίδιο βράδυ, ο αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης, εκείνος που διατηρείται ακόμη στην θέση του σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης μολονότι πριν λίγα χρόνια πριν, από άλλο κυβερνητικό θώκο, αυτό της υγείας, πανηγύριζε, διαφήμιζε και προωθούσε την καταστροφική οικονομική πολιτική του “αν χρειαστεί θα κλείσω ακόμη και νοσοκομεία, προανήγγειλε σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση καταβολές επιδομάτων πείνας. Επιδόματα για εκείνους που υπό τον φόβο διασποράς του κορονοϊού και συσσώρευσης ασθενών στα νοσοκομεία που ο ίδιος ήθελε να κλείσει και τελικά απαξίωσε, θα στερηθούν την εργασία, την επιχείρησή τους και τελικά ένα κομμάτι ψωμί. Αυτό που περίσσευε από όσα υπουργοί και βουλευτές της ίδιας γραμμής πλεύσης και του ίδιου πολιτικού συστήματος, με διατάγματα της κακιάς συμφοράς, “αποφάσιζαν” πως δικαιούνται σε αντίθεση με όσα “υποχρεώνονταν” να καταβάλλουν, έτσι ώστε να σωθεί το τραπεζικό, ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα που το ίδιο σύστημα λεηλάτησε.

Κανείς και καμιά σε ολόκληρο τον πλανήτη δεν μπορεί να αρνηθεί ότι βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις κρίσης. Και όχι φυσικά γιατί το πλαστικό ομοίωμα κέρινης απόχρωσης “Πλανητάρχη” κήρυξε τις ΗΠΑ σε κατάσταση ανάγκης, ενώ παράλληλα ο δείκτης της Γουόλ Στρητ επέφερε κέρδη στους επενδυτές της μαυρίλας και αρκετά εκατομμύρια δολάρια για την αγορά φτηνού-αυτή τη στιγμή-μαύρου χρυσού. Ομοίως, κανείς και καμιά στην δική μας χώρα και συνολικά στην Ευρώπη δεν μπορεί να παραβλέψει ότι η ανθρωπιστική κρίση που επίσημα αναγνωρίστηκε από χώρα σε χώρα, είναι συνέχεια μιας άλλης κρίσης, εξίσου ανθρωπιστικής, που ένα ολόκληρο κυρίαρχο σύστημα έκρυβε κάτω από το χαλί αιματοβαμμένων πλεονασμάτων και δικτατορικών δημοσιονομικών προσαρμογών. Αυτών που έκλειναν δομές υγείας, που απαξίωναν τις ΜΕΘ, που “γονάτιζαν” τα παιδιά στο σχολείο, συνταξιούχους σε συντάξεις πείνας, ΑμΕΑ στα κοινωνικά περιθώρια, εργαζόμενους και εργαζόμενες στις λαίμαργες διαθέσεις μεγάλων και μεσαίων κερδοσκόπων.

Προφανώς, η ώρα αυτή δεν είναι κατάλληλη για τέτοιου είδους προσεγγίσεις. Και δεν αποκλείεται μόλις η μπόρα κοπάσει, να δώσουν για μια ακόμη φορά “άλλοθι” σε εκείνους τους κρυφούς χρήσιμους στυλοβάτες αυτής της βάρβαρης και συνάμα ανόητης κυρίαρχης αντίληψης των μνημονίων και των περικοπών, να βγουν από τις κρυψώνες τους πίσω από τα ράφια των αγορών με τα “σπαγγέτι” εθνικιστικών, πατριδοκάπηλων, φανατικών, μισαλλόδοξων κραυγών και ψιθύρων για να επαναλάβουν τους χλευασμούς για τους χιλιάδες εκείνους ανθρώπους που μέσα στην οικονομική κρίση που (ακόμη δεν) περάσαμε, προσπάθησαν ανεπιτυχώς -δυστυχώς- να ανατρέψουν τις πολιτικές εκείνες του “αν χρειαστεί θα κλείσω ακόμη και νοσοκομεία”. Εκείνους κι εκείνες που μίλησαν για την ανθρωπιστική κρίση και δεν εξαγόρασαν την μιλιά τους με ένα κυβερνητικό ή άλλο θώκο, αυτούς και αυτές που δυνάμεις καταστολής τους κούνησαν απειλητικά το γκλομπ, με την ίδια έπαρση και τον ίδιο αυταρχισμό που μόλις χθες ένας κάποιος διορισμένος διαχειριστής δημόσιας δομής κούνησε το δάχτυλο.

Αυτό όμως που είναι σίγουρο, το ίδιο σίγουρο με την επιβεβλημένη τήρηση των μέτρων προφύλαξης κατά της επιδημίας του κορονοϊού που συνιστά η επιστημονική κοινότητα, είναι πως όταν οι αδέσποτες μέρες περάσουν, ο λαός μας, οι λαοί γενικότερα, πιο έμπειροι και πιο σοφοί, δεν δικαιούμαστε να κάνουμε τα ίδια λάθη ή τις ίδιες επιλογές. Στο απάνθρωπο βλέμμα του κέρδους, η ανθρωπιά οφείλει να κερδίσει το χαμένο της έδαφος. Στην αδιέξοδη πολιτική, κοινωνική, οικονομική και ανθρωπιστική ασφυξία, το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι ελλειπτικό. Ας πορευτούμε διαλύοντας τους ζυγούς από εκείνους που μας κράτησαν και μας κρατούν το οξυγόνο, κλειστό.

Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου

μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου