«Ξε-μείναμε» κάπως;

«Ξε-μείναμε» κάπως;

Απίστευτοι συνειρμοί σε μια απίστευτη εποχή. Στη κλεψύδρα του χρόνου, η άμμος βγαλμένη από μια περίεργη «έρημο», τρελαμένη,  μπερδεύει εικόνες, μνήμες, γεγονότα από ένα ξεχασμένο χθες σε ένα σήμερα που σύντομα θέλουμε να λησμονηθεί. Και να ξεπεραστεί.

Δεν είναι μόνο η απαγόρευση της κυκλοφορίας, ή πιο σωστά η ελεγχόμενη επιτήρησή της. Δεν είναι η αναγκαστική καραντίνα, ούτε ο ρόλος της αστυνομίας σε αυτές τις περιοριστικές καταστάσεις, που γυρίζουν τον χρόνο στην κλεψύδρα τελείως… ανάποδα.

Είναι και κάτι, μικρότερης σημασίας πιθανόν, που επιστρέφει το σήμερα, στο λίγο πιο πριν, χθες. Είναι το «Μένουμε Σπίτι» που μόλις κάποια χρόνια πριν, ήταν «Μένουμε Ευρώπη«. Ένα… «Μένουμε» που ήρθε ξαφνικά κάποτε στις ζωές μας ως πολιτικό αίτημα μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής αντίληψης, για να φτάσουμε σήμερα να… μικρύνει ακόμη περισσότερο, να ελαχιστοποιηθεί. Τόσο, όσο χωράει στους τέσσερις τοίχους, όχι μιας ολόκληρης οικονομικής και πολιτικής… τάξης, αλλά ενός σπιτιού.

Τι φοβηθήκαμε άραγε τότε, κάπου εκεί πριν και λίγο μετά το 2015; Τι μας τρόμαξε, τελικά, και τι μας… επιβλήθηκε;

Ανόμοια πράγματα, προφανώς και δεν μπορούν να συγκριθούν. Άλλο η πανδημία στην κυριολεκτική της διάσταση και άλλο η οικονομική και κοινωνική… λαίλαπα. Σύμφωνοι…

Μήπως όμως σήμερα ζούμε και μάλιστα αναγκαστικά, όσα θελήσαμε να αποφύγουμε τότε; Τι επικαλέστηκε τότε το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και η τρέχουσα ευρωπαϊκή… συγκυρία;

Την έλλειψη φαρμάκων;

Την διάλυση της υγείας;

Το σταμάτημα της παραγωγικής ζωής;

Την οικονομική καταστροφή;

Τον κοινωνικό μαρασμό; 

Και πως, άραγε, εκείνα που τότε δεν θα αντέχαμε, τώρα τα… προσπαθούμε και όχι και τόσο αποτυχημένα; Πως τώρα μας επιβάλλει το ίδιο κυρίαρχο σύστημα, εγχώριο και ευρωπαϊκό, αυτά από τα οποία ήθελε -τότε- να μας σώσει;

Και τα χρήματα, τα… «εργαλεία», πως τώρα βρέθηκαν και τότε ήταν… ανύπαρκτα;

Μια γρήγορη απάντηση θα έβρισκε στήριγμα στην… προσωρινότητα αυτής της κατάστασης, της τωρινής δηλαδή, υπό τον όρο ότι θα μείνει πράγματι… προσωρινή!

Κι όμως η αντίθετη άποψη και τότε, ο αντίλογος στα μνημόνια ήταν μια… προσωρινά δύσκολη κατάσταση, που με τις κρίσιμες παρεμβάσεις θα οδηγούσε σε…. ομαλοποίηση.

Δύσκολα θέματα.

Αλλά έχουμε αρκετό χρόνο «Μένοντας Σπίτι» να σκεφτούμε αν καλά κάναμε και «Μείναμε Ευρώπη«. Σε αυτήν την… Ευρώπη που και η αλληλεγγύη, ακόμη και συμμάχων στην ίδια αντίληψη, δεν προέρχεται από τον… παρόντα χρόνο, αλλά από τους χρόνους και τους… κόσμους εκείνους που τόσο σκληρές νεοφιλελεύθερες σκέψεις, αντιλήψεις και πρακτικές «ξε-έμεναν» εκεί που οι λαοί τις είχαν κλειδώσει:

στην ίδια την ανυπαρξία τους.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα