Σιγά, η Ευρώπη πεθαίνει.

Σιγά, η Ευρώπη πεθαίνει.

Ούτε ο ίδιος ο θάνατος και μάλιστα στην πιο μαζικά τραγική μορφή του, ούτε οι θλιβερές εκατόμβες και οι χιλιάδες στριμωγμένοι άνθρωποι σε χώρους που έχουν μετατραπεί σε πρόχειρα νοσοκομεία, δεν στέκονται ικανά να “ξυπνήσουν” από τον απάνθρωπο λήθαργο τα αφεντικά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Κι αποτελεί, ακόμη και η χθεσινοβραδυνή  Σύνοδος Κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών, μια σύγχρονη ανθρωπιστική ντροπή, ένα πολιτισμικό όνειδος, καθώς την ίδια στιγμή που λαοί ολόκληροι στενάζουν με την ανάσα του θανάτου πάνω από το κεφάλι τους, οι γενίτσαροι του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, μετρούν τα οικονομικά αποθέματα των θυσιών των ίδιων των λαών. Με αποκλειστικό γνώμονα τις απώλειες του μεγάλου κερδοσκοπικού κεφαλαίου της γηραιάς, ετοιμοθάνατης, ηπείρου. Λες και μαζί με τον παρά που τους χαρίστηκε, τους δόθηκαν και οι ίδιες οι ζωές μας.

Ντροπή τους!

Η κατάντια τους σε κάθε επίπεδο, η πολιτική και κοινωνική κατρακύλα τους, δεν έχει προηγούμενο. Η ιστορική αμορφωσιά τους, επίσης. Η “ολοκλήρωσή” που σχεδίασαν και υλοποίησαν, κουφάρι άδειο, ρουφά μέσα του, όλα όσα κατακτήθηκαν σε μια μακρά πορεία με αγώνες, θυσίες, νίκες και ήττες. Καταπίνει κοινωνίες ολόκληρες, ρουφά το αίμα τους, ασελγώντας  πάνω στο ταλαιπωρημένο κορμί τους.

Ο απάνθρωπος κυνισμός τους, το φτηνό παζάρι τους στο οποίο “ζυγίζουν” τις ίδιες τις ανθρώπινες ζωές και το μέλλον εκατομμυρίων Ευρωπαίων με τα χρηματικά τους πλεονάσματα και τα λογιστικά τους διαθέσιμα, εκτός από προκλητικό, τείνει σε διαστάσεις μιας σύγχρονης γενοκτονίας. Χωρίς ίχνος ευαισθησίας.

Δοκιμασμένα τα μοντέλα τους. Καθόλου πρωτόγνωρη η τεχνική τους, μια τεχνική… ασφυξίας. Τα δοκίμασαν πολύ πρόσφατα στις φτωχές και… χρεωμένες χώρες, όπως η δική μας. Τώρα, όμως, είναι όλα αλλιώς. Πιο… μεγάλα και πιο… πρόδηλα.  Πιο… θανατερά…

Ίσως, μόλις σε λίγο καιρό από σήμερα, αναγκαστούν να αλλάξουν την πολιτική  τους. Και να ανοίξουν τα σταγονόμετρα των διαθέσιμων. Ελεγχόμενα, περιορισμένα και φυσικά, στοχευμένα. Όχι στις πραγματικές ανάγκες των λαών, αλλά σε εκείνους που τους κρατούν αιχμάλωτους. Όχι για την ανθρωπιά, αλλά για την…. ανάπτυξη.

Κι είναι να απορεί κανείς, πως είναι δυνατόν την ίδια στιγμή που η ανθρωπότητα στενάζει, η Ευρώπη καταρρέει και οι λαοί της οδηγούνται μετά την υγειονομική, σε μια τρισδιάστατη κρίση, οι ηγέτες της Ε.Ε να βρίσκουν το θράσος να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι, να εκδίδουν κοινή και απολύτως άσφαιρη ανακοίνωση και να διαφωνούν ακόμη και για τα χρηματοπιστωτικά εργαλεία.

Κι είναι να απορούμε,

πώς είναι δυνατόν οι λαοί να πεθαίνουν σιωπηλά

κι εκείνοι να κοιμούνται φωναχτά,

όρθιοι, ακόμη.

Ψιθυρίζοντας ο ένας στον άλλο,

Σιγά, η Ευρώπη πεθαίνει“.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα