στο γιαλό μην κατεβείς*

στο γιαλό μην κατεβείς*

σήμερα είναι άλλη μια μέρα που πετρώνουμε τη θλίψη και χτιζόμαστε, o λογαριασμός σας γράφει ήδη, κι ας μας πιάνουν κλάματα, ποτάμι η οργή μας για τις εντατικές που ρημάξατε

ποια μέρα είναι αυτή; σταμάτησα να μετράω. κάθε απόγευμα προσκλητήριο νεκρών κι ύστερα ένας ένστολος χωρίς στολή να μου φωνάζει γιατί φταίω για τον θάνατο. ποια μέρα είναι αυτή; πότε θα λογαριαστούμε μ’ αυτούς; πότε είναι το μετά; πότε με αγκάλιασες τελευταία φορά;

τι σημασία έχει ποια μέρα είναι αυτή. είναι μια μέρα που θα πεθάνει κάποιος. όπως συνέβαινε πάντα. μόνο που τώρα ο θάνατος αναμένεται στα μικρόφωνα κάθε μέρα. τώρα περιμένεις να τον ακούσεις από χείλη επίσημα. κι αν είσαι εσύ που θα πεθάνεις ή ο άνθρωπος ο κοντινός σου τότε απαγορεύεται και το κατευόδιο. κίνδυνος μόλυνσης. κίνδυνος διάδοσης. κίνδυνος τρόμου. κίνδυνος θάνατος.

κάθε μέρα με το βλέμμα στραμμένο στην γιατρό. στο νοσηλευτή. στην καθαρίστρια. σ’ αυτούς που ζούνε μέσα στον ιό με χέρια γυμνά, με άδεια τσέπη, με αίσθημα ευθύνης να μην του πεθάνεις πάνω στα γυμνά του χέρια. κι αν πεθάνεις, τότε παίρνει ρόλο εξομολογητή, συγγενή, τελευταίας κουβέντας και αποχαιρετισμού. γιατρέ αντέχεις;

ποια μέρα διανύουμε; είναι ο χρόνος σταματημένος ή απλά εκείνος τρέχει κι εμείς περιμένουμε κάθε απόγευμα να ακούσουμε ότι θα ζήσουμε λίγο ακόμα; πόσους τοίχους έχει το σπίτι σου; έχεις σπίτι ή ζεις στο δρόμο, στη φυλακή, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, φερμένος από πόλεμο και φωτιά; πότε σταματάει ο πόλεμος;

για ποιον ξέμεινα να κάθομαι μέσα; για τους κυβερνήτες, για κείνους που ξεγύμνωσαν την δημόσια υγεία, για αυτούς που τώρα ξεγυμνώθηκαν για τις επιλογές τους, για τους αντιεμβολιαστές που δεν κάνουν εμβόλια στα μωρά τους γιατί η γη είναι επίπεδη και όλα είναι μια συνωμοσία, για τους ανερυθρίαστους που έβγαιναν κάποτε στα ερτζιανά και κάγχαζαν ότι τα δημόσια νοσοκομεία πρέπει να γκρεμιστούν χτες, για αυτούς που θα μας έφερναν αρρώστιες οι μετανάστες ή για αυτούς που θα πάρουνε πίσω την αγιά σοφιά με τρεις τόνους χαρτί υγείας ο καθένας στο πορτ παγκάζ, για αυτούς που τρίβουν τα χέρια τους με την απαγόρευση κυκλοφορίας που δημιουργεί νομολογιακό προηγούμενο σε πάσης μορφής φασίστες; όχι.

για ποιον κλείστηκα ανάμεσα στους τοίχους; για τη μάνα και τον πατέρα, για τους γέρους και τις γριές, για τους κάθε λογής συντρόφους μου, για τον διπλανό μου και τον διπλανό σου, για αυτόν που τρέχει να συνεχίσει τη χημειοθεραπεία για να κρατηθεί στη ζωή, για την γιατρό και τον νοσηλευτή, για την καθαρίστρια που σφουγγαρίζει το νοσοκομείο, για τον οδηγό του εκαβ, για την ταμία του σούπερ μάρκετ και για τον υπάλληλο του φαρμακείου, για τον φτωχό σαν και μένα που δεν έχει λεφτά να πάει να κάνει τεστ, για το παιδί πάνω στο μηχανάκι που κουβαλάει τα ψωμιά του τοστ σου, για κείνον με την αδύναμη καρδιά και με τις χτυπημένες από το ζάχαρο φλέβες, για κείνους που δεν μου επιτρέπεται να αγκαλιάζω πια. πατέρα είσαι καλά σήμερα;

μέχρι να ξαναγκαλιαστούμε όλοι, λαός με λαό, γιατροί και νοσηλευτές με μισθό που να αντικατοπτρίζει όσο γίνεται το θαύμα τους, άρρωστοι με φάρμακα, όλοι ίσοι αλλά όχι ίδιοι, εδώ είμαστε, κρατάμε σημειώσεις για τον κόσμο του αύριο, όχι δεν είναι ο κόσμος μας αυτός, ομοψυχία μόνο με όσους προτάσσουν τον άνθρωπο πριν και πάνω από όλα, κρατάμε την ελευθερία μας γερά καρφωμένη στις σόλες των αλήτικων παπουτσιών μας Κατερίνα, εδώ είμαστε και εδώ θα ‘μαστε κύριοι εξουσιαστές, τα νοσοκομεία και τα σχολεία μας ανήκουν, είναι χτισμένα με τα χέρια μας, η ελευθερία δεν φιμώνεται, όρθιοι θα ξανάρθουμε και θα την κρατάμε γερά, ο λαός σώζει πάντα τον λαό.

ποια μέρα διανύουμε; σήμερα είναι άλλη μια μέρα που πετρώνουμε τη θλίψη και χτιζόμαστε, τούβλινοι κι απόρθητοι, τώρα είναι το μετά, κάνουμε το κορμί μας βάρκα τα χεράκια μας κουπιά, εδώ θα είμαστε και ο λογαριασμός σας γράφει ήδη, κι ας μας πιάνουν κλάματα, ποτάμι η οργή μας για τις εντατικές που ρημάξατε ενώ τα πολεμικά σας αεροπλάνα πετάνε ελαφρᾲ τη καρδίᾳ σκορπώντας την πανάκριβη βενζίνη τους, για τους γιατρούς που διώξατε κακήν κακώς κρατώντας εδώ μόνο τραπεζίτες και συμβούλους πρωθυπουργών, εδώ είμαστε για τους νεκρούς που τους είπανε καθίστε σπίτια σας να πεθάνετε, δεν πεθάναμε ακόμα, μας περιμένει ένας κόσμος να τον ξαναχτίσουμε από την αρχή.

εμείς θα ζήσουμε, ρε.

αθανασοπούλου ελένη

 

*στίχος από παραδοσιακό τραγούδι