Τα τελάρα της ανάγκης

Τα τελάρα της ανάγκης

Προβληματισμοί, αναθεωρήσεις, ακόμη και συγνώμες, τίμιες ή προσχηματικές, για το κράτος πρόνοιας, την δημόσια υγεία, την κοινωνική μέριμνα σε σχέση με τα νεο-φιλελεύθερα μοντέλα που έχουν επικρατήσει, στοιβάζονται ήδη στα τελάρα της τρέχουσας συγκυρίας και του δημόσιου διαλόγου.

Σε συσκευασία… αποθήκευσης για μελλοντική, αμέσως μετά την πανδημία, χρήση, τοποθετημένα στην ψύξη για να διατηρηθούν μέχρι η σύγχρονη αυτή τραγωδία να περάσει, επιδέξια μοστραρισμένα κάτω από ένα λεπτό διαφανές νάιλον που κρατά την όψη τους φρέσκια, τα επιχειρήματα αυτού του δημόσιου… αναστοχασμού, αναμένουν  την εποχή του ιδιόμορφου αυτού “ξεπαγιάσματος”, για να πάρουν τη θέση τους στην συνέχεια της ζωής και της… ιστορίας.

Κάπως έτσι, όμως, σε μια πιο ρεαλιστική… εικόνα, στέκουν στις ημέρες μας και οι απολύτως κόκκινες φρέσκες ντομάτες των άτυχων παραγωγών, που αφού συλλέξουν τον καρπό του κόπου τους και τον συσκευάσουν στα τελάρα των διεθνών και ευρωπαϊκών προδιαγραφών, οδηγούνται να τα σκορπίζουν στις αποκρουστικές χωματερές, πότε τσάμπα εντελώς και πότε για κάτι λίγα… ψίχουλα.

Ας μείνουμε, κάτω από τις συνθήκες αυτές, λίγο περισσότερο ειλικρινείς. Τουλάχιστον, μεταξύ μας.

Η πανδημία ασφαλώς θα περάσει. Και μέχρι τότε, ας φροντίσουμε να είμαστε όλοι και όλες… εκεί, έστω με τις μικρότερες απώλειες. Στο σημείο… εκείνο όμως, τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Γιατί είναι με κάθε τρόπο επιβεβαιωμένο, πως ποτέ  η λογική, αλλά  και η…. πολιτική του “ώριμου φρούτου” δεν έφερε κανένα απολύτως αποτέλεσμα, παρά μόνο χιλιάδες ανθρώπους σε κοινωνικές και ανθρωπιστικές χωματερές. Ακριβώς όπως συμβαίνει σήμερα με τα χιλιάδες τελάρα… ντομάτες.

Αντιθέτως, όλα όσα βιώσαμε και μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση, θα επανέλθουν ακόμη πιο… σφιχτά, ακόμη πιο βάναυσα, μόνο και μόνο για να μπορέσουν οι ξιπασμένοι “έμποροι του κέρδους”, να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος, τις χαμένες τους απώλειες. Με στόχο να επανέλθουν τα νούμερα και τα μεγέθη, οι δείκτες και οι αναλύσεις, σε ένα στάδιο ανεκτής ευημερίας. Για τους ίδιους, φυσικά…

Γιατί για τους λαούς και τις κοινωνίες, θα ξεκινήσει μια νέα εποχή, ακόμη πιο σκληρή, ακόμη πιο… ανταγωνιστική. Με την επικίνδυνη πιθανότητα επιπλέον, να έχουν στερηθεί και τα λιγοστά αυτά δικαιώματα, τις ελάχιστες αυτές κατακτήσεις, που μόλις εδώ και λίγο καιρό μπήκαν… συσκευασμένα σε προσωρινή… καραντίνα, με ορατό τον κίνδυνο να οδηγηθούν ακόμη και σε μόνιμες χωματερές.

Υπάρχει, όμως, και ο άλλος δρόμος.

Είναι εκείνος, εξίσου δύσκολος, αλλά τουλάχιστον δίκαιος, που χιλιάδες άνθρωποι θα ξεχυθούν από τα τελάρα της… “τακτοποίησης”, θα σκίσουν τις συσκευασίες… “αποθήκευσης”, θα τινάξουν μαζικά και συντονισμένα τα σάπια φρούτα του νεο-φιλελευθερισμού και θα τα οδηγήσουν στις χωματερές που τους αξίζουν. Στις χωματερές της Ιστορίας…

Μιας Ιστορίας που βλάστησε

όχι από τα στοιβαγμένα τελάρα σάπιων φρούτων

που “έπεσαν” στο τελευταίο στάδιο της εκάστοτε βαρβαρότητας

αλλά

από τους αγώνες και τις θυσίες

ώριμων τέκνων της Ανάγκης και της Οργής“.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα.