Της κοντής μνήμης (δεν) της φταίνε οι δημοσκοπήσεις.

Της κοντής μνήμης (δεν) της φταίνε οι δημοσκοπήσεις.

Όσο κι αν οι δημοσκοπήσεις αποτελούν ένα αναμφισβήτητο επιστημονική εργαλείο εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων για το τρέχον μέσο όρο της κοινωνικής στάσης και άποψης, τα αποτελέσματά τους δεν ανταποκρίνονται πάντοτε ρεαλιστικά στην πραγματική εικόνα της μέσης κοινωνικής συνείδησης.

Κάτι που, όπως θυμόμαστε,  έχει αποδειχθεί… επαρκώς αρκετά συχνά τα τελευταία χρόνια, όταν κυβερνήσεις και πρωθυπουργοί… δημοσκοπήσεων, την κρίσιμη εκλογική Κυριακή, βρίσκονταν στα κοινοβουλευτικά έδρανα της αντιπολίτευσης.

Σε αυτό, πάντως, που ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί των δημοσκόπων θα συμφωνούσαν και μάλιστα με υψηλά… ποσοστά, είναι ότι καταλυτική  σημασία σε αυτές παίζουν τα μέσα ή τα πολιτικά κόμματα που τις “παραγγέλνουν”, για ποιο λόγο και σε ποια ακριβώς χρονική συγκυρία.

Αλλά ας πάρουμε ως… σωστά και τεκμηριωμένα, μαθηματικά, τα αποτελέσματα των δυο δημοσκοπήσεων που είδαν μόλις χθες το φως της δημοσιότητας (δείτε τα εδώ και εδώ). Κι… “εδώ”, στην περίπτωση αυτή, η απορία γεννιέται σχεδόν… αυτόματα!

Περίπου, αρκετά ή πολύ ευχαριστημένο, δηλώνει ένα πολύ σημαντικό πλειοψηφικό ρεύμα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, με την γενική εικόνα της δημόσιας υγείας σε συνάρτηση με τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης και πιο ειδικά, του αρμόδιου υπουργού.

Και είναι η εικόνα αυτή… επαρκής, όταν ως βάση της στατιστικής αυτής προσέγγισης, είναι η τηλεοπτική ενημέρωση, που δίκαια σε αυτές τις συνθήκες, κρατά τους τηλεθεατές σε πλήρη… εγρήγορση στα δελτία ειδήσεων και στα τηλεοπτικά magazino έκτακτης επικαιρότητας και… ενημέρωσης.

Που πήγαν, όμως, που βρίσκονται και σε ποιον ακριβώς… πλανήτη “ταξιδεύουν” οι σοβαρές καταγγελίες ενός όλο και αυξανόμενου αριθμού υγειονομικών που δίνει μάχες χωρίς “όπλα”, σώμα με σώμα, στις διαλυμένες δομές υγείας με τον “αόρατο εχθρό”, όπως ανακήρυξε την πανδημία ο ίδιος ο πρωθυπουργός;

Που… κρύβονται οι σημαντικές αναφορές καθηγητών πανεπιστημίων, που για παράδειγμα στα περιστατικά εμφραγμάτων κάνουν λόγο για παραμονή των ασθενών στο σπίτι τους σε ποσοστό 75% από τον φόβο μην τους μεταδοθεί ο κορωνοιός στο νοσοκομείο, κάτι όμως που σύμφωνα με τους ίδιους αυτούς καθηγητές συνιστά μια επικίνδυνη συμπεριφορά ασθενών που κινδυνεύουν να “φύγουν” αβοήθητοι στο σπίτι τους;

Πως… εξοστρακίζεται από την νωπή… μνήμη, το γεγονός ότι εξαφανίζονται από τις μονάδες ΜΕΘ περιστατικά εγκεφαλικών και καρκίνων, για να “αδειάσουν“, έτσι απλά, κρεβάτια και να μην εκτεθεί η διαχρονική εθνική πολιτική “κλεισίματος” ΜΕΘ;

Που ακριβώς “συχνάζει” ο “προσωπικός  μας γιατρός” που επαναλαμβανόμενα κάθε απόγευμα συνιστάται η “άμεση” επικοινωνία μας, όταν κάποια συμπτώματα μας χτυπήσουν την… πόρτα;

Και επιτέλους, διάολε, πόσο ανεκτικό μπορεί να είναι το μέσο όρο του δημοσκοπικού δείγματος, σε όσα τα δελτία ειδήσεων, ακόμη και της δημόσιας τηλεόρασης, παρουσιάζουν;

Και μήπως τελικά

της κοντής μνήμης

δεν της φταίνε μόνο…

… οι δημοσκοπήσεις;

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα