Το… απαγορεύειν εστί φιλοσοφείν.

Το… απαγορεύειν εστί φιλοσοφείν.

Μια εθιστική κουλτούρα απαγορεύσεων, καθόλου καινούργια και καθόλου ασυνήθιστη στις σύγχρονες και νεότερες μνήμες του λαού μας, τείνει να εξαπλωθεί το τελευταίο διάστημα με ρυθμούς… επιδημίας.

Η αφετηρία της, ένας σουρεαλιστικός ψυχαναγκασμός ατομικών ευθυνών, μπροστά στην ρεαλιστική αποσύνθεση, μιας οργανωμένης υπεύθυνα -τάχα- Πολιτείας που διαλύεται κομμάτι-κομμάτι εδώ και αρκετά χρόνια και που θυμήθηκε με την απειλή των πρώτων κρουσμάτων, να επιτάξει με τον χειρότερο τρόπο τον φόβο που η ίδια με τις επιλογές της έσπειρε. Μετατρέποντας το διαρκώς αδιάφορο σφύριγμά της, σε έναν πάνδημο και… σωτήριο, όπως η ίδια αναγγέλλει,  συναγερμό.

Η ίδια Πολιτεία, στην πιο απόλυτη εκδοχή εξουσίας, αφού έριξε τα δίχτυα της τραβώντας στην επιφάνεια όλα τα δικαιολογημένα αγχωτικά σύνδρομα των υπηκόων/ψηφοφόρων της, άνοιξε τους ασκούς οριζόντιων απαγορεύσεων κι ένα σμήνος από άγριες… σφίγγες, περιπολεί πλέον την περί πολλού υπακοή τους.

Με προσήλωση στην ελκυστικότητα των μέτρων μπροστά στον κίνδυνο να τιναχθεί στον αέρα μια χώρα που κάθεται πάνω σε μια έτοιμη να “αρπάξει” υγειονομική βόμβα (ή που καίει στην άκρη στο φιτίλι της), οι απαγορεύσεις, δεν χρειάζεται να αποκτήσουν άλλο, διάφορο, νόημα.

Αρκεί και μόνο που επικαλύπτουν μια άλλη επικίνδυνη βόμβα, αρκετά κοντά και αυτή στην ανάφλεξη, η βόμβα των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Γιατί σε μια πολιορκία “ατομικών ευθυνών”,  η επίταξη με την διαδικασία της έκτακτης ανάγκης των δικαιωμάτων, μεμονωμένων και συλλογικών, φαντάζει δικαιολογημένη και αποτελεσματική.

Αλίμονο, όμως, στην Πολιτεία εκείνη που αδύναμη να πείσει και ανίκανη να πειστεί για τα διαχρονικά λάθη της, απαγορεύει…

Μήπως, λοιπόν η καθόλα ελκυστική σε κάποιους “κουλτούρα” των απαγορεύσεων ήρθε και θα αργήσει να φύγει;

Μήπως δεν είναι απλά το αναγκαίο μέτρο επιβράδυνσης μιας ανθρωπιστικής και κοινωνικής, ασύντακτης μάλιστα, έκρηξης, αλλά παράλληλα και το νέο φιλοσοφικό δόγμα μιας πολιτευομένης “Βασιλείας”, αφήνοντας η κρίση αυτή αυταρχικά κατάλοιπα νεόκοπων στην όψη  “Χαρδαλιάδων” που από δήμαρχοι αναγορεύτηκαν σε…  διαγγελματικούς μονάρχες;

Απάντηση εκ των προτέρων δεν μπορούμε να έχουμε. Όσο κι αν πάμπολλες “Μοναρχίες Απαγορεύσεων” σημάδεψαν την πορεία μας στο χρόνο.

Και μιας και μιλάμε για… χρόνο, -ίσως- αν ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος  ευτυχούσε να παρακολουθήσει ένα από τα διαγγέλματα της 6ης εκάστης απογευματινής, θα συμφωνούσε τελικά πως πίσω από κάθε απαγόρευση κρύβεται μια ολόκληρη πολιτική φιλοσοφία

και πως η σύγχρονη (αρνητική) εκδοχή

του σοφού γνωμικού που μας… χάρισε

θα ήταν,

το “απαγορεύειν εστί φιλοσοφείν“.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα