«Ναι» στον Τουρισμό, υπό προϋποθέσεις… (Άννα Βότση)

«Ναι» στον Τουρισμό, υπό προϋποθέσεις… (Άννα Βότση)

«Πριν βιαστούμε λοιπόν να θρηνήσουμε θύματα ή το μεροκάματό μας, ας διεκδικήσουμε άμεσα και συλλογικά αυτό που οφείλαμε να κάνουμε τόσα χρόνια, μια σοβαρή και πλήρως στελεχωμένη και εξοπλισμένη δομή υγείας στο νησί αλλά και σε όλη την Ελλάδα.»

Ας ξεκινήσουμε με την παραδοχή ότι όλοι μας θέλουμε να ανοίξει η φετινή τουριστική σεζόν, έστω και καθυστερημένα, παράλληλα όμως, ομολογώντας ότι δεν νοείται τουρισμός χωρίς σοβαρή νοσοκομειακή υποδομή, ειδικά φέτος.

Διαβάζοντας όλα αυτά τα δημοσιεύματα περί ειδικών μέτρων και νέων κανονισμών που θα επιβληθούν προκειμένου να ξεκινήσει η τουριστική σεζόν, εντυπωσιάζομαι τόσο εγώ όσο και αρκετοί συμπολίτες μου που δεν αναφέρεται πουθενά ως πρωταρχική και επιτακτική προϋπόθεση η ενίσχυση του κρατικού συστήματος υγείας. Βρίσκω αδιανόητο να συζητάμε να καλωσορίσουμε επισκέπτες αυτό το καλοκαίρι εφόσον δεν έχει βρεθεί φάρμακο κατά του ιού και με την συγκεκριμένη νοσοκομειακή υποδομή που είναι ελλιπής ακόμα και για τις ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού.

Ο τρομακτικός, κατά την γνώμη μου, όρος της κοινωνικής αποστασιοποίησης (social distancing) που εισέβαλε το τελευταίο διάστημα στην καθημερινότητά μας, προϋποθέτει ολοκληρωτικό επανασχεδιασμό του τουριστικού προϊόντος (άλλος ένας άσχημος όρος), μια δαπανηρή διαδικασία που σε χώρες με αντανακλαστικά και γραφειοκρατία σαν την δική μας, απαιτεί επίσης μεγάλο χρόνο προσαρμογής. Το social distancing, εφαρμόζεται επειδή δεν μπορούμε να εξαλείψουμε το ενδεχόμενο να υπάρχουν ανάμεσά μας φορείς του ιού. Άρα, γνωρίζοντας ότι θα υπάρχουν, αντιλαμβανόμαστε πως είναι πολύ πιθανό να νοσήσει κάποιος σοβαρά.

Ακόμα πιο εφιαλτικό φαντάζει όμως το σενάριο και οι απόψεις ότι σε αυτό το νέο μοντέλο πρέπει να προσαρμοστούμε και να επενδύσουμε όχι μόνο για φέτος αλλά και για το μέλλον (σαν κρυφά να συνομολογούμε και να αποδεχόμαστε – για ποιο λόγο δεν έχω καταλάβει) ότι θα ζούμε και θα κάνουμε διακοπές μόνιμα πια κάτω από αυτόν τον φόβο. Επίσης ακούγεται κάπως οξύμωρο πως 2 μήνες αυστηρής απομόνωσης με τεράστια ψυχολογικά και οικονομικά κόστη αντιστρέφονται σε μια εκ διαμέτρου αντίθετη στάση τού να εισαχθούν μαζικά και απότομα τουρίστες στην χώρα (αν τελικά προκριθεί αυτή η επιλογή). Αναρωτηθήκαμε άραγε πως αυτή η γοητευτική εικόνα του πιο ιδανικού ασφαλούς και “υγειούς” προορισμού της Ευρώπης για τη χώρα μας μπορεί με 2-3, αν όχι περισσότερα σοβαρά κρούσματα, να μετατραπεί σε εφιάλτη;

Προφανώς και δεν αγνοώ τις οικονομικές συνέπειες και γνωρίζω καλά πως πολλοί από εμάς δεν έχουμε τα περιθώρια να χάσουμε τη φετινή σεζόν, όμως ταυτόχρονα με την ελπίδα μας να τα καταφέρουμε πρέπει να αναλογιστούμε και τις υπόλοιπες συνέπειες. Και τούτη τη φορά να θέσουμε το κράτος υπεύθυνο για μια τέτοια απόφαση για να μην κατηγορηθούμε αργότερα για ατομικές ευθύνες.

Κι εδώ βέβαια τίθενται μια σειρά ερωτημάτων που ο καθένας από μας έχει σκεφτεί ή θα αντιμετωπίσει αν δεν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα: Ποιος μπορεί να εφαρμόσει αυτά τα μέτρα στα οποία αναφέρονται, πόσα εστιατόρια έχουν το χώρο να κρατήσουν τις απαιτούμενες αποστάσεις μεταξύ των πελατών τους και ταυτόχρονα αντίστοιχη απόσταση για τους εργαζομένους τους στους υπόλοιπους χώρους και την κουζίνα και παράλληλα να μπορέσουν να βγάλουν κάποιο κέρδος; Ποιο κατάλυμα θα προλαβαίνει να απολυμανθεί σωστά και ποιος θα ελέγχει καθημερινά τον υπάλληλο που καθαρίζει και έρχεται σε επαφή με προσωπικά αντικείμενα επισκεπτών, αν είναι φορέας ή όχι; Που θα απευθυνθεί και που θα διαμείνει ο πελάτης που μπορεί να έχει συμπτώματα του ιού, ποιος θα τον εξετάσει και ποιος θα καλύψει τις άμεσες ανάγκες του, κρατώντας τον σε καραντίνα στο κατάλυμά του για 14 μέρες και που θα βάλει τον επόμενο πελάτη που ήταν να φιλοξενηθεί στον ίδιο χώρο; Ποιος αντέχει να κουβαλάει μια δημόσια κριτική για το κατάλυμά του για τα επόμενα χρόνια ότι τέθηκε σε καραντίνα, πως θα αποδοθούν ευθύνες για το ποιος μετέφερε τον ιό σε ποιον και τι νομική ή ασφαλιστική κάλυψη υπάρχει; Και φυσικά σε ποιο κόστος;

Στην περίπτωση ξαφνικής ανόδου των κρουσμάτων και μαζικών ακυρώσεων (μετά το άνοιγμα των μεταφορών και την είσοδο των πρώτων επισκεπτών) ποιοι θα ζημιωθούν, ποιοι θα καλεστούν να επωμιστούν τις συνέπειες, οι τουρ οπερέιτορς και οι αεροπορικές ή οι επισκέπτες και οι επαγγελματίες;

Το κράτος προφανώς δεν μπορεί να πληρώνει επιδόματα επ’ αόριστον, οπότε δρομολογεί το υποθετικό σχέδιο (μιας και ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει κάποιο δεδομένο από τον προηγούμενο μήνα) να ξεκινήσει η σεζόν από τον Ιούλιο. Δημιουργεί έτσι μια ψευδαίσθηση ότι σιγά σιγά ξεκινάμε να προετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε επισκέπτες, γεγονός που σίγουρα λειτουργεί αρχικά θετικά στην ψυχολογία μας. Ταυτόχρονα όμως δεν θα δώσει κι άλλα επιδόματα εφόσον θα έχει επιτρέψει την εργασία.
Όλους εμάς που θέλουμε να δουλέψουμε και αγαπάμε τον τόπο μας αλλά και τη δουλειά που κάνουμε, που θέλουμε να παρέχουμε ανθρώπινες υπηρεσίες και φιλοξενία στους επισκέπτες μας, ποιος θα μας αποζημιώσει αν μπούμε σε καραντίνα και έχουμε ήδη προσλάβει, φιλοξενήσει και πληρώσει τα έξοδα για να ανοίξουμε την επιχείρησή μας φέτος;

Ποιος φορέας θα έχει τη δυνατότητα να μας ελέγχει καθημερινά και μαζικά για να μη κολλήσουμε τους γύρω μας, όταν σε περιόδους σχετικής ηρεμίας δεν δεχόταν κανείς γιατρός να μας εξετάσει, αλλά μας λέγανε να καθίσουμε σπίτι μας; Πως θα κρατηθεί η τρίτη ηλικία σε απομόνωση όταν ο τουρισμός στο νησί στηρίζεται στις οικογενειακές επιχειρήσεις όπου ο παππούς ή η γιαγιά είτε συμβάλει δουλεύοντας σε αυτήν είτε κρατάει τα εγγόνια προκειμένου να δουλέψουν οι γονείς; Δεν είναι ένα σημαντικό μέρος του ντόπιου πληθυσμού ευπαθής ομάδα;

Πως θα στιγματιστούν οι άνθρωποι που θα έχουν συμπτώματα; Πως θα αντιμετωπίζεται μια καθαρίστρια ή μια λαντζιέρα ή πόσο μάλλον μια σερβιτόρα που θα βήξει γιατί μπορεί να έχει αλλεργία; Πως θα αισθανόμαστε όταν θα μπορούν να δουλέψουν οι λίγοι, οι προνομιούχοι που μπορούν να λάβουν τα μέτρα που ζητήθηκαν ενώ όσοι χρωστάνε δεν θα έχουν χρήματα να επενδύσουν ή να συντηρηθούν για άλλη μια χρονιά; Πρέπει να λειτουργήσουμε συλλογικά για να μην φαγωθούμε μεταξύ μας.

Πόσο θα πέσουν οι τιμές λόγω προσφοράς και ποιος θα τις αντέχει; Γιατί μιλάμε για μεγάλες αλλαγές στους όρους λειτουργίας και ήδη αναφερόμαστε στις απαιτήσεις των επισκεπτών στις νέες συνθήκες, σαν να πρόκειται να ήρθε και να μείνει αυτή η κατάσταση; Μήπως κάποιοι βολεύονται και βιάζονται να ανακοινώσουν αυτά τα νέα μέτρα για να πετάξουν έξω τις μικρομεσαίες τουριστικές επιχειρήσεις που δεν θα μπορούν να υποστηρίξουν οικονομικά τις αλλαγές αυτές; Η Κίνα άλλωστε ήδη επέκτεινε τις αγορές της και στην κοντινή μας Ιταλία εκμεταλλευόμενη την οικονομική καταστροφή που επέφερε ο ιός.

Πως μιλάμε για υγειονομικά πρωτόκολλα όταν δεν υπάρχει κανένας έλεγχος για τον πως γίνεται ο καθαρισμός στα καταλύματα, εκτός των ξενοδοχειακών μονάδων, και ελάχιστος στα καταστήματα εστίασης; Και για ποιους νέους κανόνες/εγχειρίδια λειτουργίας μιλάμε όταν στην πράξη ο μεγαλύτερος αριθμός καταλυμάτων, εκτός των ξενοδοχείων, δεν έχει αντίστοιχα εγχειρίδια για τα προηγούμενα χρόνια λειτουργίας τους (οδηγίες για τους σεισμούς, περίπτωση πυρκαγιάς κτλ).

Είναι πολλά τα ερωτήματα, μα το βασικότερο παραμένει ότι δεν θα πρέπει να μιλάμε για τουρισμό αν δεν εξασφαλίσουμε μια σωστή νοσοκομειακή κάλυψη στο νησί τόσο για τους ντόπιους όσο και για τους τουρίστες που θέλουμε να μας προτιμήσουν φέτος αλλά και τα επόμενα καλοκαίρια, όχι μόνο για την ομορφιά του νησιού μας αλλά και για την ασφάλεια και τη υγιεινή που οφείλουμε και δικαιούμαστε να προσφέρουμε τόσο στις οικογένειές μας όσο και στους επισκέπτες μας. Εάν δεν διεκδικήσουμε αυτή τη στιγμή, έστω και καθυστερημένα την στελέχωση και την υποδομή του νοσοκομείου μας και των κέντρων υγείας ας μην συζητάμε για τίποτε άλλο. Το ίδιο ισχύει και για το αμφιλεγόμενο υγειονομικό διαβατήριο-πιστοποιητικό υγείας των εισερχόμενων τουριστών, μέτρο το οποίο δεν φαίνεται αρκετά αξιόπιστο βάσει των στοιχείων που έχουμε αυτή τη στιγμή τόσο για την ανίχνευση όσο και για την ανοσία στον ιό. Και που σκοντάφτει στα προσωπικά δεδομένα και οδηγεί στον επιλεκτικό τουριστικό “ρατσισμό”.

Το τοπίο δεν είναι ξεκάθαρο μιας και σήμερα που μιλάμε γίνεται αναφορά σε σύνδρομα που συνδέονται με τον κορονοϊο, μεταλλάξεις και χίλια τόσα που μας αφήνουν σε μια αβεβαιότητα για το πως θα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια απότομη και όχι σταδιακή μαζική είσοδο επισκεπτών.

Ο Τουρισμός δεν είναι αρπαχτή με όποιο κόστος, όπως δυστυχώς πολύ γύρω μας το αντιμετωπίζουν. Δεν έχει νόημα για κανέναν να μπουν 5 δραχμές στην τσέπη μας σήμερα αλλά να χαθούν ζωές και ταυτόχρονα να ζημιωθεί η εικόνα του τόπου άρα και η οικονομία μας στο μέλλον.
Προβλήματα που δεν αντιμετωπίστηκαν σοβαρά στο παρελθόν τώρα φαντάζουν ανυπέρβλητα και δυσχεραίνουν και την όποια προσαρμογή στα νέα δεδομένα (απουσία ενεργών σωματείων, κανονισμών, εκπαίδευσης, σχεδιασμού κτλ).

Πριν βιαστούμε λοιπόν να θρηνήσουμε θύματα ή το μεροκάματό μας, ας διεκδικήσουμε άμεσα και συλλογικά αυτό που οφείλαμε να κάνουμε τόσα χρόνια, μια σοβαρή και πλήρως στελεχωμένη και εξοπλισμένη δομή υγείας στο νησί αλλά και σε όλη την Ελλάδα.

(kefaloniabyanna.com)