Ο… βασιλιάς είναι (πάλι) γυμνός.

Ο… βασιλιάς είναι (πάλι) γυμνός.

Μόνο στα παραμύθια, αλλά κι εκεί για την εξυπηρέτηση του μύθου, θα μπορούσε να θεωρηθεί αναμενόμενο ή δικαιολογημένο, μπροστά στη θέα ενός γυμνού άρχοντα βασιλιά, το πλήθος των…. υπηκόων να χειροκροτεί τη νέα του, αυτάρεσκη, εμφάνιση. Ή να κάνει πως… χειροκροτεί.

Στην αληθινή ζωή φυσικά, κάτι τέτοιο θα ήταν πέρα για πέρα, παράλογο.  Με εξαίρεση, ίσως, ένα μικρό σύνολο δημοσκόπων κι ένα μεγαλύτερο μιας απόλυτα πειθαρχημένης εκλογικής πελατείας, που όχι μόνο θα ενθουσιαζόταν με τα καινούργια ρούχα ενός απολύτως γυμνού κυβερνήτη, αλλά θα τα… ακουμπούσε κιόλας.

Ο… μύθος του σήμερα, δεν αφήνει τέτοια περιθώρια αυταπάτης. Κι όσο κι αν ο πρωθυπουργός της χώρας επιχαίρει δημόσια για την ευπαρουσίαστη “προνοητικότητα” του να επιβάλει έγκαιρα περιοριστικά μέτρα κατά της πανδημίας, ο ίδιος γνωρίζει και προφανώς πάρα πολύ καλά, ότι δεν έκανε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από όσα η επιστήμη και μάλιστα εκείνη που υπηρετεί άξια τον “εχθρικό” για την ιδεολογία του δημόσιο τομέα, καθόρισε, σύστησε και τελικά με ακράδαντα επιχειρήματα… έπεισε.

Κι εκείνος, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι μια άλλη γύμνια, μια γύμνια αδύνατον να “ντυθεί” την ύστατη στιγμή μπροστά στα μάτια ενός ολόκληρου λαού, τη γύμνια του δημόσιου συστήματος υγείας που πολιτικές σαν τη δική του προκάλεσαν, δεν είχε κανένα άλλο δρόμο, καμία επιλογή εκτός της απόλυτης συμμόρφωσης με το επιστημονικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης.

Γυμνός ή ντυμένος, ένας άρχοντας ή κυβερνήτης δεν δικαιούται να θριαμβολογεί. Άλλωστε η έννοια της πολιτικής και κυβερνητικής ευθύνης σε μια συντεταγμένη χώρα (ασχέτως της οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης του λαού της), αποκρούει κάθε “αυτάρεσκη” υποψία αυτοκρατορικής ή μοναρχικής αλαζονείας, πολιτικά αξιοποιήσιμης. Ειδικά σε συνθήκες κρίσης…

Για να είμαστε δίκαιοι, η αναφορά αυτή δεν αφορά μόνο τον… εκλεγμένο αρχηγό μιας χώρας, αλλά ένα ολόκληρο πολιτικό προσωπικό ενός πολύ συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος που διαχρονικά και διακομματικά υπηρέτησαν από θέση… ευθύνης, επιδεικνύοντας… στολισμένη μια άγαρμπα γυμνή… προνοητικότητα και φυσικά, πραγματικότητα.

Γιατί αν όντως το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, εδώ και δεκαετίες μάλιστα, ήταν όντως προνοητικό και όχι τόσο… προβλέψιμο, αν επίσης είχε βαθιά γνώση της ιστορικής “νομοτέλειας” που φέρνει με σχετική περιοδικότητα τις κοινωνίες και τους λαούς να δοκιμάζονται για μια τουλάχιστον μεγάλη κρίση με τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, θα είχε ήδη “υφάνει” προστατευτικά… ρούχα έκτακτης ανάγκης, όχι μόνο για το υγειονομικό προσωπικό, αλλά για το σύνολο του λαού.

Θα είχε… προνοήσει δηλαδή,  κι όχι μόνο για εδικές συνθήκες όπως αυτή που βιώνουμε, να μην διαλυθεί ο κοινωνικός και παραγωγικός ιστός της χώρας, να μην  έχει εγκαταλειφθεί η πρωτογενής παραγωγή στην κακή και επιδοματική της τύχη, να μην έχει ξεπουληθεί το συντριπτικό σύνολο του δημόσιου πλούτου, να μην είχαν αφεθεί  παραδοσιακοί κλάδοι της ελληνικής οικονομίας στα χέρια κάποιων ελάχιστων ολιγαρχών που αλλάζουν φορολογικές έδρες σαν τα πουκάμισα, να μην είχε οδηγηθεί το εργατικό, υπαλληλικό και επιστημονικό προσωπικό της χώρας μας σε τριτοκοσμικές συνθήκες, στην ανεργία και την μετανάστευση.

Θα είχε προνοήσει ώστε ο τουρισμός να μην είναι η αποκλειστική κερδοφόρα “βιομηχανία” μας, αλλά να “μοιραζόταν” την σημαντική συνεισφορά της στο δοκιμαζόμενο σήμερα ΑΕΠ, με άλλους εξίσου κρίσιμους και πλέον ανύπαρκτους κλάδους.

Τότε, ναι!

Το χειροκρότημα στον… γυμνό βασιλιά θα ήταν τουλάχιστον δικαιολογημένο.

Πολύ απλά,

γιατί ο… βασιλιάς

θα είχε καλύψει

έστω τα… απαραίτητα.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα