Δημοκρατία για… Θερμοκήπια.

Δημοκρατία για… Θερμοκήπια.

Δεν υπάρχει κρίση, οικονομική, κοινωνική, πολεμική, προφανώς πλέον και υγειονομική, χωρίς η κρίση αυτή να διαχέεται και να συνταράσσει τον βασικό πυλώνα του πολιτεύματος, την ίδια την δημοκρατία. Μια αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία που παραδίδει το πνεύμα της, αρκετά συχνά με αρκετή προθυμία,  μόλις το υπηρετικό πολιτικό προσωπικό της επιστρατευτεί για να κρατήσει μακριά και σε απόσταση ασφαλείας εκείνους που ορκίστηκε σε λαμπερές τελετές να αντιπροσωπεύει και να προστατεύει.

Το πολίτευμα της χώρας, σε τέτοιες συνθήκες, προφανώς και παραμένει… δημοκρατικό. Και η επίμονη αναφορά στους τίτλους και τις λεζάντες της επίσημης μαρκίζας, αυτό τον σκοπό έχει, να το υπενθυμίζει. Κι ας σφάζονται στα… φώτα της, δικαιώματα και κατακτήσεις, ας καταποντίζεται η βούληση των λαών και των κοινωνιών, ας αγνοείται ένα κρίσιμο μέγεθος αιτημάτων και δικαίων, το… βουλοκέρι με την στρογγυλή σφραγίδα της πολιτειακής νομιμότητας, σφραγίζει και επικυρώνει την copy-paste κατάλυσή της.

Το πολίτευμα της χώρας είναι ο… Νόμος. Είναι οι 10 χιλιάδες και βάλε εντολές, όπως παραδίδονται σε τακτική περιοδική βάση από τους στενογράφους των κοινοβουλευτικών πρακτικών, σε ένα άμοιρο πλήθος ψηφοφόρων που ψάχνοντας τον δρόμο για τη γη μιας έστω σύντομης επαγγελίας (υπόσχεσης), καταλήγει να ακολουθεί το δάχτυλο μιας ελέω (ή μήπως έλεος) σωτηρίας, πειθαρχίας. Με την συνοδεία, αρκετά συχνά, διμοιριών από… “Φρουρούς της Αριστείας”, υπό τον ήχο της κόρνας διάφορων ΝΟΔΕ, ΤΟΔΕ, ΤΑΔΕ…

Ας μην πάμε και πολύ… μακριά. Από το 2009 έως και σήμερα, 11 χρόνια τώρα, η δημοκρατία, ναι αυτή που επέστρεψε με το αεροπλάνο για να χάσουν την…πτήση τους οράματα και θυσίες που δεν αναζήτησαν διαβατήρια, βιώνει στην κατάψυξη την επεξεργασία της κρυογονικής, μέσα σε τάπερ που αποθηκεύονται με τάξη και… νόμο το ένα μετά το άλλο τα επικίνδυνα υλικά που δεν χώρεσαν στις επίσημες δεξιώσεις ετήσιων εορτασμών. Αυτά που γεννήθηκαν στους αγώνες ενός λαού για πραγματική δημοκρατία, που ενηλικιώθηκαν ανεκπλήρωτα, που εγκλωβίστηκαν στα θησαυροφυλάκια ενός συστήματος που κράτησε την αφιλοκερδώς… δημοκρατία για την έμμισθη… πάρτη του.

Σε βαθιά αποδρομή η σχέση κοινωνίας-πολιτεύματος-εξουσίας, ακόμη και για εκείνους που ιδεολογικά ή πολιτικά εναπόθεσαν τα θεμέλια του κόσμου στις κορυφές πολιτειακών πυραμίδων, απόδειξη και αυτή μιας μεγάλης ήττας που παρασιτικά πλέον μολύνει τον ιστό πάνω στον οποίο υφαίνονται οι κακοτυχίες του μέλλοντος. Και δεν θα είναι και… λίγες. Με την ιστορία να καταγράφει για κάθε μια από αυτές,  μια υπογραφή, μια ψήφο, μια φωνή, ένα επιχείρημα, ακόμη και μια ανοχή, που αυτο-προβάλλεται σήμερα ως πράξη δημοκρατικής, εθνικής, πολιτικής, κοινοβουλευτικής, κομματικής και τόσα άλλα, ευθύνης.

Αυτή ακριβώς η υπεύθυνη… ανευθυνότητα για το παρόν και το μέλλον, αυτός ο δόλιος και… δόλιος κατακερματισμός ακόμη και του ίδιου του αστικού Συντάγματος, αυτές οι τρύπιες επαφές κορυφής που… μπάζουν από το παράθυρο την αποκρουστική δυσοσμία μιας δημοκρατίας που έχει σαπίσει από τα αντισηπτικά μιας πολυ-διαφημιζόμενης “καθαρότητας”, αυτή η πνιγηρή εξάντληση της εθνικής και τοπικής προσφοράς σε φωτογραφήσεις με πλαστικά χαμόγελα διορισμένων να υπηρετούν άραγε τι, υπουργών, αυτή η  “ταγερίσια” αυτοκρατορική ρητορεία περί του μοναδικά ορθού έναντι του μαζικά λαϊκού, είναι το 4ετές και πάλι από την αρχή, πολίτευμα της χώρας.

Ένα πολίτευμα… Νόμων

που κουβαλιέται

στις καρότσες επιχορηγούμενων απορριματοφόρων

για να αδειάσει στις χωματαρές

ό,τι απέμεινε

από μια χώρα

που ξεπουλά ακόμη και τον ελεύθερο αέρα της

για λίγα τετραγωνικά

ενός ετοιμόρροπου

θερμοκηπίου.

 

Στ.Αντ./Κεφαλονίτικα Νέα