Επιστροφή στο… ΄12.

Επιστροφή στο… ΄12.

Σε… ασφαλή περιοχή δείχνει πως επιστρέφει η πολιτική ζωή της χώρας μας, με την ελληνική κοινωνία δειλά στην αρχή αλλά σταθερά, να αποκόβεται από τον ομφάλιο λώρο της καθημερινής ενημέρωσης του φόβου. Μια “περιοχή” που πιστή στη μοίρα των τελευταίων κυβερνήσεων, γεννά ακριβώς μετά τον εγκλεισμό μας λόγω της πανδημίας, την μια ανασφάλεια μετά την άλλη.

Όλα δείχνουν πως επιστρέφουν σε μια… κανονικότητα. Ποια κανονικότητα, όμως! Γιατί μπορεί το αναγκαστικό διάλειμμα που επέβαλλε η επιστήμη για τον Covid-19, να περιόρισε για ένα κρίσιμο χρονικό διάστημα την έκθεση της κυβέρνησης στις δικές της πολιτικές επιλογές και ιδεολογικές αγκυλώσεις, επομένως και την έκθεσή της στην λαϊκή κρίση και κριτική, όμως ήδη το μείγμα των πολιτικών πρωτοβουλιών της,  κάνει δυναμικά και πάλι την εμφάνισή του, αυτή τη φορά χωρίς το άλλοθι των πρώτων 100 ή 200 ημερών.

Η κανονικότητα αυτή, σε επίπεδο τουλάχιστον κοινωνικής αντίληψης και πολιτικού κλίματος, δείχνει “δανεισμένη” από το όχι και τόσο μακρινό 2012. Ή κάπου εκεί… Τότε που μια κυβέρνηση και πάλι της Νέας Δημοκρατίας με την συνέργεια μιας νεο-φιλελεύθερης κεντροαριστεράς χαμηλής απήχησης, προκαλούσε με κοινοβουλευτικό και όχι μόνο αυταρχισμό το κοινό λαϊκό αίσθημα. Με πολιτικές αστοχίες, σκόπιμες μεθοδεύσεις και υπαγορευμένα νομοθετήματα, που οδήγησαν, όχι πολύ μετά, στην ίδια την ανατροπή της.

Το μόνο που δείχνει να αλλάζει σε σχέση με την περίοδο εκείνη, δεν είναι τόσο τα voucher του κυρίου Βρούτση, ούτε τα φιλικά επιχειρηματικά συμφέροντα, ούτε η λογική του Big Brother στις σχολικές αίθουσες. Όσο κι αν έχουν και αυτά τα δικά τους βάρη και την δική τους πολιτική απαξία, σε μια κυβέρνηση που αποφάσισε ερήμην όλων των άλλων, ακόμη και του ίδιου του λαού της, να καταστρέψει ό,τι απέμεινε από τον φυσικό πλούτο της χώρας και να μετατρέψει τα σχολεία των παιδιών μας σε θαλάμους μαζικής… παρακολούθησης.

Εκείνο που δείχνει να λείπει σε σχέση με την καρδιά της μνημονιακής περιόδου, είναι η αίσθηση πως υπάρχει κάπου… εκεί, μια άλλη εναλλακτική πολιτικής και ιδεολογικής διαχείρισης, μιας αμιγώς σκληρής νεο-φιλελεύθερης κατάστασης. Εκείνο το… άρωμα μιας νέας πολιτικής  διεξόδου, που… εντός ολίγου  θα γκρεμίσει από τις καρέκλες της εξουσίας τους υποτελείς των μνημονίων και θα κηρύξει την έναρξη μιας άλλου είδους… μεταπολίτευσης. Εκείνη η αίσθηση που έσπρωχνε τον κόσμο στους δρόμους, που δημιουργούσε μαζικά πρωτόγνωρες πορείες, που “έντυνε” τις λαϊκές απογοητεύσεις με το δυναμικό όραμα  μιας κυβέρνησης της αριστεράς και του λαού.

Φυσικά, όσο λάθος κι αν αποδείχτηκε σε πολιτικό, ιδεολογικό (ακόμη) και διαχειριστικό επίπεδο ένα τέτοιο… όραμα, όσο κι αν διαψεύστηκε με τον πιο επώδυνο τρόπο το όνειρο μιας νέας μεταπολίτευσης κι όσο κι αν η αίσθηση μιας άλλης κυβέρνησης μαράθηκε μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ιστορικά και όχι μόνο καταγράφεται πως το κλίμα αυτό αποτέλεσε κινητήρια δύναμη για έναν ολόκληρο λαό.  Ειδικά σήμερα που δείχνει πολύ πιο αμήχανος, απογοητευμένος, στάσιμος σε σχέση με την δική του θέση στο πολιτικό “γίγνεσθαι” και πιθανόν αδιάφορος (προς στιγμή) να “ρίξει” μια ακόμη ενδοτική και απογοητευτική κυβέρνηση. Όσο πρόωρο κι αν φαίνεται.

Γιατί με τα πρώτα ξεκάθαρα δείγματα της κυβερνητικής… γραφής, ακάλυπτη πλέον από τις ανοχές του… πρωτάρη και τις εκλογικές αναθέσεις μιας βαρετής διαδικασίας που έβγαλε σχεδόν μηχανικά και πολύ πιθανόν… τιμωρητικά μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία, η λογική του ώριμου φρούτου που θα πέσει από μόνο του και από την δική του… σήψη, μάλλον έχει αντικαταστήσει το κλίμα εκείνης της περιόδου. Ένα κλίμα που κατέληξε σε…. ματαίωση, διάψευση  και απογοήτευση, υποκίνησε όμως -τότε-αρκετές εξελίξεις.

Η συγκριτική αυτή ανάγνωση των δυο περιόδων, αυτής του 2012 και της σημερινής, φαντάζει αρκετά… απογοητευτική. Και σε μια πρώτη ανάλυση, ίσως και να είναι.

Από την άλλη όμως, όσο χρόνο κι αν πάρει στην ίδια την κοινωνία να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της, ίσως είναι και αρκετά χρήσιμη. Για να μην επαναλάβει τις ίδιες… ψευδαισθήσεις. Και τις ίδιες… αναθέσεις.

Και μπορεί πλέον να αρχίζουν όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας να βλέπουν ποιους έχουν απέναντί τους και με ποιες πολιτικές οδηγούν τον λαό μας στις ίδιες, γνωστές… ξέρες,

μπορεί να ξεπηδούν όλο και περισσότερες αντιδράσεις, αργότερα ίσως και αντιστάσεις,

κάποια στιγμή όμως θα γίνει αρκετά πιο ξεκάθαρο

και τι βρίσκεται στο πλευρό τους.

 

Και τότε η μελαγχολία και η… μοναξιά

που σήμερα παρακολουθεί το δεξί κλαδί της εξουσίας να ωριμάζει τους καρπούς του

ίσως και να γίνει το λίπασμα

που θα θεριέψει…  Εκείνο

που ακριβώς μετά το 2012 και λίγο μετά

“έφυγε” αποκαρδιωτικά

ανεκπλήρωτο.

Στ.Αντ./Κεφαλονίτικα Νέα