Νοσηρότης… νοσηροτήτων.

Νοσηρότης… νοσηροτήτων.

“Άτυχη”, όχι όμως και… άδικη η πρόσφατη συγκυρία για ένα σημαντικό τμήμα του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, καθώς ήρθε και μάλιστα με… αποδείξεις να φέρει στην επιφάνεια και στην επικαιρότητα αυτό που ο κόσμος είχε… τούμπανο και πολλοί, επιδέξια κρυμμένο… καμάρι.

Φυσικά, μόνο ατυχία δεν είναι το γεγονός ότι συνέπεσε η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες των πολιτικών εκπροσώπων μας σε κάθε επίπεδο, με τις αποκαλύψεις μιας πρώην ανώτατης Εισαγγελικής λειτουργού, της πρώην Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, όχι απλά για την μιαρή σχέση εκτελεστικής με την δικαστική εξουσία, αλλά για το απολύτως νοσηρό περιεχόμενό της. Που μπορεί να αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο τμήμα ή προσωπικό, όταν αυτό όμως είναι επιφορτισμένο Συνταγματικά για τον έλεγχο των πεπραγμένων σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο, τότε η σάπια μυρωδιά του κεφαλιού, προφανώς και κατεβαίνει και (πολύ) προς τα κάτω.

Ελάχιστες, σίγουρα, είναι οι επιφυλάξεις εδώ και καιρό μέσα στην κοινωνία για το εάν τελικά η πολιτική είναι αυτό που εννοεί ή απλά ένα επάγγελμα. Απολύτως επικερδές, μάλιστα, για πολλούς και πολλές που φρόντισαν να αποζημιωθούν έστω και με… νόμιμους τρόπους και με το παραπάνω για την ενασχόλησή τους με τα κοινά. Και που επίσης… νόμιμα, φρόντισαν να επενδύσουν ή να διαφυλάξουν τους καρπούς της προσφοράς τους στον λαό και στην πατρίδα σε επικερδή χαρτοφυλάκια, σε offshore ή και στο real estate, ασχέτως, αρκετές φορές, σημαίας ή… έδρας.

Η ανηθικότητα της νομιμότητας, αν και από μόνη της αποτελεί ένα κρίσιμο μέγεθος επιμέτρησης της τρέχουσας σήψης του πολιτικού μας συστήματος, ναι, ακόμη και αυτή, έρχεται σε δεύτερη μοίρα μπροστά στις αποκαλύψεις για τον τρόπο που έχει το ίδιο σύστημα σε όλους τους πυλώνες του (εκτελεστικό-νομοθετικό-δικαστικό) να διαφεύγει με απόλυτη νοσηρότητα στην σύλληψη και την εκτέλεση, του ελέγχου ακόμη και της ανήθικης και απεχθούς… παρανομίας.

Κι έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο η αποδοχή μιας εντελώς παρασιτικής… εκτροπής, ώστε ακόμη και τέτοιας έκτασης αποκαλύψεις, στο βαθμό φυσικά που ισχύουν κάθε φορά, να περνούν γρήγορα από τα ψιλά της ενημέρωσης, το πολύ να απασχολούν για ένα μικρό χρονικό διάστημα τον δημόσιο λόγο σε καθαρά αντιπολιτευτικό επίπεδο. Εξυπηρετώντας κάποιες φορές απλά και μόνο πολιτικές σκοπιμότητες. Επί της ουσίας, τίποτα δηλαδή…

Με την παραδοχή αυτή, θα ήταν εξαιρετικά εύκολο να επαναδιατυπωθεί η γνωστή και συνήθης ρητορεία περί αυτό-κάθαρσης της νοσηρότητας  από ένα τμήμα, μεσαίο ή μεγάλο δεν έχει σημασία, που παραμένει απολύτως καθαρό και πιστό στην συνταγματική  ιεράρχηση κανόνων, θεσμών, διαδικασιών και αξιών. Ξεπερνώντας ακόμη και τον διαχρονικό αντανακλαστικό “αντίλογο” περί “ποινικοποίησης” της πολιτικής ζωής και του δημόσιου… θεάματος.

Έστω κι έτσι όμως, έστω ότι η υποθετική αυτή επίκληση ξεπεράσει τα πεπραγμένα του πολιτικού συστήματος που διαχρονικά φρόντιζε να καλύπτει τις νοσηρές ακαθαρσίες του, η δομική παρακμή και σήψη, η νοσηρή διασύνδεση της ίδιας της εξουσίας και των τριών πυλώνων της με ομοτράπεζα συμφέροντα, η κερδοσκοπική αντίληψη της προσφοράς στα κοινά και τόσα άλλα, θα έστεκαν ανίκητα ακόμη και στις πιο τίμιες ή φιλόδοξες προσπάθειες. Κι όχι μόνο γιατί το αστικό πολιτικό σύστημα γεννά από μόνο του και αστικά… απόβλητα.

Και είναι κάτι παραπάνω από αναμφίβολο πως ένα σφιχτό “πλέγμα” νοσηρών αντιλήψεων και καταστάσεων έχει αιχμαλωτίσει μεγάλες… εκτάσεις  του πολιτικού μας συστήματος, κατά συνέπεια και της ίδιας της κοινωνίας. Πλημμυρίζοντας με την νοσηρή μυρωδιά τους κάθε τετραγωνικό της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, κατασκευάζοντας είδωλα από χρυσούς Μήδες πάνω στα ερείπια ενός  πτωχευμένου και σιγά-σιγά αποστασιοποιημένου λαού. Ενός λαού που αναγκάστηκε να αναπτύξει ανοσία (ή να κρυφτεί πίσω από αυτήν) στην νοσηρότητα μιας αγέλης συμφερόντων και συμφεροντολόγων, μόνο και μόνο για διασώσει κάτι ελάχιστο.  Ακόμη και μια ελπίδα…

Στην καταστατική αυτή ματαιότητα της… νοσηρότητας και μόνο η δημοσιοποίηση της αγόρευσης μιας “απλής” Εισαγγελέως που προτείνει (μόλις χθες) με λόγια, όπως κοινωνήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως “ανθρώπινα”, “τίμια” και “δίκαια”, όσο και …ξεχασμένα,  την ενοχή των κατηγορουμένων σε ένα απολύτως απεχθές έγκλημα, έρχεται να τύχει μιας σωτήριας αποδοχής στο λαϊκό  και κοινό περί δικαίου αίσθημα. Απόδειξη και αυτό της εικόνας που έχει διαμορφωθεί για την κατάλυση ακόμη και του αυτονόητου.

Ενός αυτονόητου

που πνίγεται καθημερινά

και ματαιώνεται

από την δεσποτική κυριαρχία

μιας συστημικής δυσοσμίας

νοσηρών… νοσηροτήτων.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα