Το πάρτι… ξεκίνησε.

Το πάρτι… ξεκίνησε.

Η Κεφαλονιά και η Ιθάκη στη δίνη μιας ακόμη απειλής: Έρχεται η χωροθέτηση Περιοχών Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιέργειας στα νησιά μας.

Δύσκολα ξεκίνησε και δύσκολα τελειώνει η εβδομάδα που διανύουμε για τα κρίσιμα περιβαλλοντικά ζητήματα που απασχολούν όλο και περισσότερο τις τοπικές κοινωνίες, κατά συνέπεια και τις δικές μας στα νησιά του Ιονίου. Και μπορεί οι… δυσκολίες αυτές να ήταν  περίπου… αναμενόμενες και σε πρώτο ακόμη, “γραφειοκρατικό”, στάδιο, αποδεικνύουν όμως και δυστυχώς πανηγυρικά πως ο δρόμος για την υπεράσπιση της φυσικής ομορφιάς και της κοινωνικής βιωσιμότητας είναι στρωμένος απολύτως με αιχμηρά και δύσβατα… αγκάθια.

Στον απόηχο, λοιπόν, της ψήφισης του αντι-περιβαλλοντικού εκτρώματος και στο σκοτεινό περιθώριο της κοινοβουλευτικής αποδοχής και έγκρισης (πλην ΚΚΕ και ΜΕΡΑ25) της διακρατικής συμφωνίας για τον “εύφλεκτο” γεωπολιτικά και όχι μόνο αγωγό φυσικού αερίου «East Med», δυο ειδήσεις τις επικαιρότητας έρχονται να αναδείξουν το παντελώς εύθραυστο τοπίο μιας υπό άλλες συνθήκες και πολιτικές αυτονόητης περιβαλλοντικής και κοινωνικής προστασίας.

Η πρώτη είδηση αφορά στην  έκδοση της  υπ’ αριθμ. 961/2020  του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ σε επταμελή σύνθεση που απορρίπτει την Αίτηση Ακυρώσεως περιβαλλοντικών οργανώσεων σχετικά με την έγκριση μελέτης εκτίμησης περιβαλλοντικών επιπτώσεων και για το σχέδιο περιβαλλοντικής δράσης αναφορικά με τις σεισμικές έρευνες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων στα Ιωάννινα. Μια απόφαση που έστω κι αν προέρχεται από ένα τμήμα με αρκετές προστατευτικές για το περιβάλλον προηγούμενες αποφάσεις, καθόλου μη αναμενόμενη δεν μπορεί να θεωρηθεί.

Παραλείποντας για ευνόητους, αρθρογραφικά… χωροταξικούς,  λόγους τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης απόφασης που διατηρεί σε κάποια σημεία ελάχιστες αμυδρές… ελπίδες, η ουσία που προκύπτει είναι αρκετά… αποκαρδιωτική. Εδικά όταν αφορά την πρώτη δικαστική ουσιαστική “γνωμοδότηση” για συμβάσεις παραχώρησης που δεν μετρούν μεγάλο διάστημα ζωής και που ήρθαν λίγο πριν την παραχώρηση θαλασσίων οικοπέδων στο Ιόνιο.

Εδράζοντας το τελικό διατακτικό της η εν λόγω απόφαση στην “αδιαπραγμάτευτα” στεγανή Νομοθεσία που κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες περιορισμένης διορατικότητας και ευαισθησίας θέσπισαν με την κύρωση συμβάσεων παραχώρησης σε ενεργειακούς κερδοσκόπους, καταδεικνύει πως η Δικανική Κρίση, εν τέλει, (αυτο) περιορίζεται  σε όσα η νομοθετική εξουσία αποφασίζει και προστάζει. Όπως ακριβώς έκανε, με τις γνωστές απαράδεκτες διαδικασίες και στον πρόσφατο περιβαλλοντοκτόνο Νόμο.

Και προφανώς, υπό την δεσποτική αυτή επικυριαρχία του Νόμου, όσο άδικου, καταστροφικού ή κοινωνικά μειοψηφικού κι αν είναι, πάνω στην συνταγματική πρόβλεψη μιας ανεξάρτητης δικαιοσύνης, ο δρόμος της δικαστικής διεκδίκησης του δίκαιου των κοινωνιών ή της φύσης, μάλλον… κλειστός δείχνει, παρά… μονόδρομος. Κι ας το λάβουμε αυτό σοβαρά υπ’ όψιν μας όσοι και όσες στα δικά μας νησιά, στην Κεφαλονιά και Ιθάκη, θεωρούμε πως χωρίς έντονες κοινωνικές αντιστάσεις και πολιτικές αντιδράσεις θα καταφέρουμε να υπερασπιστούμε τις ζωές μας στα έδρανα των ανύπαρκτων στην χώρα μας Συνταγματικών Δικαστηρίων. Κι ο νοών, νοείτω.. 

Η δεύτερη είδηση, καθόλου έκπληξη (και αυτή) δεν αποτελεί. Με… φόρα από την πρόσφατη νομοθέτηση δήθεν “εκσυγχρονιστικών” περιβαλλοντικών διατάξεων, οι επιτελείς του υπουργείου Περιβάλλοντος με πρώτη την… γνωστή μας από την παρουσία της στο Περιφερειακό Συμβούλιο για τις εξορύξεις στο Αργοστόλι, Γ.Γ, αλλά και τον κεφαλονίτη υφυπουργό  του ίδιου υπουργείου, ξεκινούν τα… επιτελικά καταστροφικά σχέδια ακόμη και για προστατευόμενες περιοχές, πατώντας ακριβώς πάνω στην Νομοθεσία που πρόσφατα θεσπίστηκε.

Επόμενο.. βήμα τους, η γρήγορη και άνευ άλλης πρόνοιας ή πρόβλεψης, αδειοδότηση κολοσσιαίων Α.Π.Ε, με συνοπτικές διαδικασίες και περιορισμένες εγκρίσεις και αδειοδοτήσεις. Τρέχουν δηλαδή να φέρουν ένα ακόμη… εκσυγχρονιστικό Νομοσχέδιο, συνέχεια του εδώ και λίγες ημέρες ψηφισμένου, που θα καταστήσει την εγκατάσταση φαραωνικών ενεργειακών έργων ακόμη και μέσα σε σπάνια οικοσυστήματα,  μια νομοθετική και… εφαρμοστική παιδική χαρά. Με απλούστευση των διαδικασιών “κούνια-μπέλα” που μέχρι τώρα προβλέπονταν και σε ρυθμούς…  “γύρω γύρω όλοι”.

Σε όλα αυτά, για τα νησιά μας και όχι μόνο αυτά φυσικά, το επόμενο χρονικό διάστημα καθόλου αισιόδοξο δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί. Κι ας υπάρχει η αίσθηση πως απέχουμε θάλασσες ολόκληρες από τους βούρκους που ετοιμάζονται να στηθούν. Και προφανώς οι πρώτες αντιδράσεις μας για το ένα θέμα, αυτό των σκουπιδιών, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για την τελική έκβαση μιας μάχης που προσωπικά νιώθω πως ακόμη δεν έχει δοθεί.

Μια ακόμη απειλή για τα νησιά μας:

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και κάτι ακόμη, εξίσου σοβαρό: Πρόκειται για τα σχέδια Προεδρικών Διαταγμάτων και πάλι από το υπουργείο Περιβάλλοντος και το συναρμόδιο Αγροτικής Ανάπτυξης για τη χωροθέτηση τριών Περιοχών Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιέργειας (ΠΟΑΥ), σε Οξειά, Κεφαλονιά και Χαλκιδική.

Τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι ΠΟΑΥ;  Πρόκειται πολύ απλά  για περισσότερες και με συνοπτικές διαδικασίες μαζικές αδειοδοτήσεις νέων υδατοκαλλιεργειών, μέσα από ένα σχέδιο που ήδη έχει ολοκληρωθεί και αναμένει απλά την τελική του έκδοση και εφαρμογή.  Εντός ολίγου, δηλαδή.  Και που φυσικά θα φέρει και πάλι την Κεφαλονιά και τις τοπικές μας κοινωνίες μπροστά σε έναν ακόμη κίνδυνο με απρόβλεπτες περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

Η νέα αυτή συγκυρία επομένως, μόνο ως εχθρική μπορεί να χαρακτηριστεί. Και είναι πλέον πέρα κάθε άλλης υποψίας ή ανάγνωσης, πως το… πάρτι μόλις ξεκίνησε. Το ερώτημα είναι πως θα το αντιμετωπίσουμε, αν δηλαδή θα δεχθούμε τον ρόλο του σιωπηλού παρατηρητή ή θα σπεύσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να το… σταματήσουμε. Στην κατεύθυνση αυτή, η δικαστική οδός δεν μπορεί και πάλι να είναι η μοναδική μας αντίδραση. Ας τολμήσουμε πρώτοι για να μην τολμήσουν άλλοι να μας… αποτελειώσουν. Ο χρόνος στενεύει….