Τραγικοί & Ειρωνεία

Τραγικοί & Ειρωνεία

Τίτλοι… τέλους για τον μοναδικό και διεθνώς αναγνωρισμένο φυσικό πλούτο της χώρας μας μπήκαν μόλις χθες, με την ψήφιση ενός παντελώς περιβαλλοντοκτόνου νόμου, με την… βούλα της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Μια τραγική πλειοψηφία 158 “ναι” που παραδίδουν την φυσική και περιβαλλοντική ιδιαιτερότητα μιας ολόκληρης χώρας στα εκλεκτά  συμφέροντα που σύμφωνα με την χθεσινή ψηφοφορία εκλέχτηκαν… ομοιογενώς για να… εξυπηρετούν.

Είναι αρκετά πιθανό, μια σημαντικά κρίσιμη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, ακόμη και από εκείνους κι εκείνες που έχουν συνδέσει την βιοποριστική τους επιβίωση με τον σπάνια χαρίσματα της ελληνικής φύσης, να μην έχουν αντιληφθεί πλήρως τι σημαίνει αυτός ο νέος, νομοθετικά εξασφαλισμένος, οδικός χάρτης καταλήστευσης και καταστροφής του περιβάλλοντος. Και αυτό δεν μπορεί να προκαλέσει καμία απολύτως έκπληξη,  σε μια χώρα που το τελευταίο που την ενδιαφέρει για να περιφρουρήσει την 158η αντίληψή της για…δημοκρατία, είναι η σωστή, πλήρης και αντικειμενική ενημέρωση των… υπηκόων της. Γιατί έτσι μας αντιμετωπίζουν…

Η χώρα που ξέραμε μέχρι και σήμερα, από χθες δεν (θα) υπάρχει. Δυστυχώς στην ίδια μοίρα βρίσκονται και τα νησιά μας, Κεφαλονιά και Ιθάκη και μάλιστα με την (συν) υπογραφή του τοπικού βουλευτή, αλλά και υπό την (υφ-) υπουργία ενός.. συμπατριώτη  αρμόδιου υφυπουργού. Όσο για τον περιφερειακό… θεσμό της αυτοδιοίκησης και την ηγετική ομάδα που την διαχειρίζεται, την κρίσιμη στιγμή της ψηφοφορίας ακόμη… συνεδρίαζε, με παντελώς ορατή την διάθεση κηδεμονικής… ειρωνείας μπροστά στις τοπικές κοινωνίες που σε λίγο θα κληθούν να ζήσουν “φιλοξενούμενοι” ακόμη και μέσα στο ίδιο το χωριό τους.

Μέσα σε όλα αυτά, προσωπικά, δεν μπορώ να διαχωρίσω τι είναι το πιο τραγικό.  Αναμφίβολα τρομακτική είναι εκείνη η αλαζονική έπαρση κυβερνητικών στελεχών και βουλευτών της πλειοψηφίας, αυτό το θριαμβευτικό καρδινάλιο χαμόγελο της κοινοβουλευτικής “νίκης” τους, που κόντρα σε περιβαλλοντικές εμπεριστατωμένες απόψεις, απέναντι σε συστάσεις αντισυνταγματικότητας και δημοκρατικού αυταρχισμού, νομοθέτησαν εις βάρος ενός ολόκληρου λαού, την βίαιη μετατροπή μιας χώρας που επιβίωσε και παλεύει δίπλα ή εξαιτίας της σπάνιας ομορφιάς της, σε ένα απέραντο “λατομείο” συμφερόντων. Με ένα τίμημα που θα καταβληθεί από γενιές που δεν ευθύνονται και που ακόμη δεν έχουν ακόμη… γεννηθεί.

Για την επόμενη μέρα της περιβαλλοντικής αυτής “ταφόπλακας”, πολλά και πιθανόν “αναστάσιμα” θα γραφτούν και θα ακουστούν. Και προφανώς, όπως και στο παρελθόν, νόμοι που ψηφίστηκαν κι αστυνόμοι που επιστρατεύτηκαν, συνάντησαν αρκετή αντίδραση ή και αντίσταση στους δρόμους, στις γειτονιές και στα χωριά. Κάτι που θα κληθούμε να… προκαλέσουμε και στα δικά μας μέρη, όταν οι μπουλντόζες των μεγάλων ενεργειακών λόμπι βάλουν μπροστά τους “περιβαλλοντοστρωτήρες” της καταστροφής. Όταν πολλαπλασιαστούν οι πλημμύρες και δεν χωράνε ή είναι δραματικά… αχρείαστες άλλες παιδικές χαρές των γυαλιστερών ανταποδοτικών.

Σε μια χώρα, ένα νησί, μια πόλη, ένα χωριό που…  “ψηφίστηκε” να πεθάνει όμως και που κάποιοι νομοθέτησαν γι αυτό ή και το ανέχτηκαν με την χλιαρή στάση τους ακόμη και μέσα στην τοπική αυτοδιοίκηση των “φιλόδημων” πολιτικών και προγραμμάτων,  είναι ελάχιστα εκείνα που μπορούν να κρατήσουν έστω και μια αίσθηση αισιοδοξίας… ζωηρή.

Κι αποτελεί αναμφίβολα τραγική ειρωνεία

ότι την ίδια στιγμή που συζητείται

πως θα ανοίξουν οι πύλες της ομορφιάς αυτής της χώρας

για να διασωθεί το φετινό ΑΕΠ της

την ίδια στιγμή

θεσμοθετήθηκε το πιο τραγικά αισχρό  λουκέτο της.

Ένα λουκέτο πνιγηρής αιχμαλωσίας

σε ό,τι είχε απομείνει ελεύθερα όμορφο

κι ελπιδοφόρο…

Στ.Αντ./Κεφαλονίτικα Νέα