BANK και κάτω: Φόνος σε βαθμό τερατουργήματος.

BANK και κάτω: Φόνος σε βαθμό τερατουργήματος.

Θλιβερό κερασάκι στα απομεινάρια μιας τούρτας που βούτηξαν τα δάχτυλά τους για να κατασπαράξουν ακόμη και την τελευταία ψίχα από ένα ματωμένο "παντεσπάνι", η επίσπευση σε βαθμό... τερατουργήματος (και υπό άλλες συνθήκες κακουργήματος) εκατοντάδων και το αμέσως επόμενο διάστημα χιλιάδων πλειστηριασμών.

Συνθήκες βαθιάς οικονομικής ύφεσης και παράλληλης κοινωνικής κρίσης φαίνεται πως διαμορφώνονται στη χώρα μας εξαιτίας του Covid-19, μιας ύφεσης που σε συνέχεια των όσων βιώσαμε από το 2009 και για 10 χρόνια τώρα, έρχεται να αποτελειώσει όσα, όσους και όσες δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα να σηκώσουν… κεφάλι.

Και εκεί που το παγόβουνο της οικονομίας, χωρίς κανένα θετικό, ορατό, σημείο στον ορίζοντα,  στρίμωξε και τον τελευταίο εκείνον κλάδο του εγχώριου “προϊόντος”, τον τουρισμό, που είχε διαφυλάξει όλο αυτό το διάστημα έστω ένα ελάχιστο παραγωγικό… γόητρο, έρχεται τώρα να συγκρουστεί με μια ολόκληρη χώρα που έμαθε (ή την έμαθαν) να επιβιώνει αποκλειστικά και μόνο με τις ίδιες τις φυσικές ομορφιές της.

Με την διαφαινόμενη ή περίπου σίγουρη –σύμφωνα με τις εκτιμήσεις– αυτή κρίση να  μας χτυπά ήδη την πόρτα, επανήλθε, αν και ουσιαστικά ποτέ δεν έφυγε, και η δεσποτικά αυταρχική παντοκρατορία των τραπεζών, εκείνων που μέσα στις φλόγες μιας αναγνωρισμένης πλέον ανθρωπιστικής κρίσης, ανακεφαλαίωσαν με κρατικές εντολές και λαϊκές αφαιμάξεις τα… ληστρικά τους αποθέματα, συσσωρεύοντας εκτός από ματωμένα κέρδη, δεξαμενές ολόκληρες μιας αντιδραστικής και ανήθικης επιθετικότητας. Που έφτασε μέχρι και τα επίπεδα μιας παρανοϊκής, οικονομικής, παραγωγικής και κοινωνικής…. γενοκτονίας.

Με το πρώτο φως του ήλιου ενός καλοκαιριού που θυμίζει στις τουριστικές περιοχές και όχι μόνο σαν μακρύς παρατεταμένος… χειμώνας, οι συστημικοί τραπεζίτες, νεο-φιλελεύθεροι στην ταμπέλα,  αλλά με τα χρήματα της σωτήριας παρέμβασης ενός κράτους που έβαλε τις τσέπες των χρηματοπιστωτικών “αρπαχτικών” πάνω από τις ανάγκες του ίδιου του λαού, επανήλθαν. Με τις ίδιες τακτικές, τις ίδιες διαθέσεις, τα ίδια πάλι “θύματα”, σε διευρυμένη όμως έκταση, σε ακόμη μεγαλύτερα, αχαρτογράφητα ακόμη, βάθη.

Απόλυτοι κυρίαρχοι οι “ευπατρίδες” των απάτριδων  συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού παιχνιδιού, ασάλευτοι στην θέση του κεντρικού διαχειριστή προγραμμάτων στήριξης της δήθεν πραγματικής οικονομίας των προπληρωμένων διαφημιστικών καταχωρήσεων, εκείνων που εκτός από τα… μάτια δεν θα φτάσουν ποτέ στα άδεια ταμεία των θυμάτων μιας κρίσης ίδιας έντασης αλλά διαφορετικού… υποτιτλισμού, ετοιμάζουν την τσόχα για να κατακρεουργήσουν μικρούς και μεσαίους… διασωθέντες, μιας ήδη μακροχρόνιας ύφεσης που τέλειωσε στα δελτία ειδήσεων, όχι όμως και στην πραγματική ζωή.

Το ίδιο… συστημική και κατοχυρωμένη πλέον με τον πιο πανηγυρικό τρόπο στην λίστα με τις πιο κραυγαλέες ανηθικότητες του νεο-φιλελευθερισμού, αναβιώνει και η παλιά τους τέχνη κόσκινο που αφορά στις ρυθμίσεις ληξιπρόθεσμων οφειλών, ακόμη και αυτών που γεννήθηκαν την περίοδο εκείνη που ο κόσμος μετρούσε τις πληγωμένες αναπνοές του πάνω από τα φέρετρα χιλιάδων αδικοχαμένων και μέσα από τις μάσκες μιας ασφυκτικής αποστασιοποίησης.

Κι επιστρέφουν σήμερα, όσο ποτέ δεν έφυγαν,  με τα ίδια υλικά και τις παλιές συνταγές… κερδοφορίας, να εκβιάσουν με μη βιώσιμες “λύσεις” εκείνους κι εκείνες που  δεν θα μπορέσουν να βγάλουν ούτε ένα μεροκάματο σε ένα καλοκαίρι αλλιώτικο από τα άλλα, ή που θα αναγκαστούν να δουλέψουν με μισθούς… φιλοδωρήματος, σε εκ περιτροπής συνθήκες… πείνας.

Θλιβερό κερασάκι στα απομεινάρια μιας τούρτας που βούτηξαν τα δάχτυλά τους για να κατασπαράξουν ακόμη και την τελευταία ψίχα από ένα ματωμένο “παντεσπάνι”, η επίσπευση σε βαθμό… τερατουργήματος (και υπό άλλες συνθήκες κακουργήματος) εκατοντάδων και στην συνέχεια χιλιάδων πλειστηριασμών, ακόμη και αυτών που μια ολόκληρη πανδημία τραγικών διαστάσεων κατάφερε να παγώσει, όχι όμως και να ακυρώσει.

Τρέχοντας σήμερα να προλάβουν να χωρέσουν στους πρώτους μήνες ενός χειμώνα που η κρίση θα φέρει υγειονομικά… μνημόνια παλαιούς πλειστηριασμούς και ακονίζοντας τα νύχια και τα μαχαίρια τους ακόμη και για πρώτες κατοικίες, εκείνες που μέσα στις επόμενες 90 ημέρες χάνουν έστω και την ελάχιστη… προστασία τους.

Υπό το απάνθρωπο βάρος μιας τόσο δομικής ανηθικότητας, ακόμη και η τελευταία στρώση μαύρης πίσσας στον πάτο του βαρελιού, έχει διαρραγεί. Κι ένα αποκρουστικό μείγμα τραπεζικής μπόχας, απρόσφορα καλυμμένο με τα τεχνικά αρώματα των οβάλ γραφείων των ΔΣ των τραπεζιτών, δημιουργεί καταστάσεις ασφυξίας σε ένα ήδη τελετουργικά αποστειρωμένο περιβάλλον.

Και μπορεί η τεχνική ενός ακόμη εγκλήματος να μην είναι καινούργια, αυτό όμως το τελευταίο BANK και κάτω, είναι ό,τι…πιο κάτω θα έχουμε ζήσει. Ένας κοινωνικός και παραγωγικός φόνος, σε βαθμό τερατουργήματος.