Δικαιοσύνη: Από το… απόσπασμα, στο… ταμείο.

Δικαιοσύνη: Από το… απόσπασμα, στο… ταμείο.

Καθόλου… αλώβητη δεν βγήκε η Δικαιοσύνη από την δεκαετή τώρα επιβολή σκληρών μέτρων οικονομικής και δημοσιονομικής προσαρμογής. Κι ασχέτως με το ποια είναι η γενική αίσθηση, τα μνημόνια ήρθαν και… ακούμπησαν και τα έδρανα στις Δικαστικές αίθουσες.

Η απονομή της Δικαιοσύνης στη χώρα μας, με όλα τα… δομικά, θεσμικά και λειτουργικά της ζητήματα, αρκετές φορές βρέθηκε στο απόσπασμα. Από αυτές, κρίσιμες ήταν και οι… στιγμές εκείνες που κόντρα σε μια γενική αντίληψη… αδίκου, νομιμοποίησε ακόμη και τους ίδιους τους διώκτες της: Τα σκληρά κι αδιέξοδα προγράμματα κοινωνικών και οικονομικών… αφαιμάξεων. Άλλοτε πάλι, επέμεινε σε έναν καθαρά… ταξικό προσανατολισμό, καθόλου… απρόσμενο αφού οφείλει να υπακούει σε ένα σύστημα Νόμων και Διαταγμάτων που εκδίδονται σε συγκεκριμένες πολιτικές και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες.

Δυστυχώς όμως, η φάση που διαδέχεται τα χρόνια της κρίσης, έναν τίτλο μπορεί να έχει. Και η Δικαιοσύνη, από το απόσπασμα, οδηγείται πλέον στο… ταμείο. Γιατί χωρίς ούτε κατά διάνοια την σύμφωνη γνώμη της, χωρίς τον απαραίτητο θεσμικό διάλογο, οδηγείται από μια κυβέρνηση που αγαπά τα νούμερα  όχι όμως και την ουσία, σε μια λειτουργία με καθαρά… ταμειακά κριτήρια.

Για την σχεδιαζόμενη “αξιολόγηση” των Εισαγγελικών και Δικαστικών λειτουργών που σύμφωνα με την έγκυρη “Καθημερινή” και την πάντα… ενημερωμένη Ιωάννα Μάνδρου επίκειται, προφανώς άλλοι και από άλλες… θέσεις είναι πιο… κατάλληλοι να μιλήσουν. Έστω κι αν από τη θέση του απλού πολίτη, ο καθένας και η κάθε μια μπορούν να αντιληφθούν με ποια και τι είδους και ύφους κριτήρια θα θεσμοθετηθεί μια τέτοια αξιολόγηση. Όπως και τι σκοπό, ειλικρινά, θα έχει, καθώς η ίδια η Δικαιοσύνη, όχι πάντα… αλάνθαστα, έχει πάντως τις δικές της “ελεγκτικές” και πειθαρχικές διαδικασίες.

Πέρα από αυτό, όμως, καταλύοντας κάθε έννοια που έχει απομείνει θεσμικής ανεξαρτησίας για τον κρίσιμο αυτό και Συνταγματικό πυλώνα της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, αυτό που διαφαίνεται ως νέο θεσμικό καθεστώς λειτουργίας της Δικαιοσύνης, δυστυχώς, εκτός από ανιστόρητο είναι και καθαρά… μεροληπτικά συμφεροντολογικό.

Γιατί πρόθεση της κυβέρνησης που φάνηκε ήδη μόλις πριν λίγες ώρες με την ψήφιση του Νόμου για το Ελεγκτικό Συνέδριο, είναι η δημιουργία μιας Δικαιοσύνης με δυο ταχύτητες: Αυτής που θα σπεύδει με υψηλές και πολύ πιθανόν επιπόλαιες ταχύτητες να εξυπηρετήσει τις προθέσεις της κυβέρνησης για τα μεγάλα ταμεία (και τσέπες) των επενδυτών και με τους λειτουργούς της υπό την απειλή μιας “αλλιώτικης” αξιολόγησης και της άλλης, μιας Δικαιοσύνης για την (ας μας επιτραπεί λόγω του επικείμενου σχεδιασμού) “πλέμπα” της κοινωνίας, εκείνης που προσφεύγει εξ ανάγκης στην Κρίση της, για να βρει το δίκιο της. Ασχέτως αν, σε τι χρόνο και με ποιο νομοθετικό “οπλοστάσιο” το… βρίσκει.

Κι επειδή κάθε μεταρρύθμιση, ασχέτως του αντιδραστικού και συχνά αυταρχικού χαρακτήρα της αρέσκεται σε πηγαίους τίτλους, από τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου, δεν λείπει και μια γεύση από… Καλλικράτη.

Γιατί είναι περίπου βέβαιο (κι όχι μόνο γιατί το υπονόησε η ίδια εφημερίδα και η ίδια δημοσιογράφος) ότι δεκάδες Ειρηνοδικεία και άλλα τόσα Πρωτοδικεία της χώρας οδηγούνται σε κλείσιμο, όχι γιατί μειώθηκαν οι… επίδικες ανάγκες τοπικών περιφερειακών κοινωνιών, αλλά γιατί στις νέες συνθήκες αγοράς που εγκαθίσταται σε κάθε σπιθαμή γης αυτής της χώρας, κάποια Δικαστήρια δεν αποδίδουν ταμειακά τόσο όσο, ώστε να εξασφαλιστεί η… επιβίωσή τους.

Λογαριάζοντας δηλαδή ο κυβερνητικός σχεδιασμός τα Δικαστήρια ως “καταστήματα” με λογικές κερδοφορίας και όχι ως πυρήνες μιας ζωντανής κοινωνίας που κατέκτησε το δικαίωμα μιας “κοντινής” και σύμφωνης με τις πραγματικές συνθήκες, απονομής Δικαιοσύνης.

Στο ανιστόρητο (επιμένουμε) και εξίσου σίγουρα νεο-φιλελεύθερο αυτό…σενάριο, τα ήδη πολύπαθα νησιά μας που είδαν να χάνονται ερήμην τους Ειρηνοδικεία και Συνεδριάσεις Πρωτοδικείων μέσα σε μια (μνημονιακή) νύχτα,  πιθανόν να μην… εξαιρεθούν. Κι από το αποτυχημένο μοντέλο κάθε νησί ένας δήμος, να φτάσουμε σε μια λογική κανένα τοπικό Δικαστήριο που κοστίζει περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για να μείνει. Ή που θα διατηρήσει αυστηρά και μόνο την “ύλη” που μπορεί να διαχειριστεί. Πάντα με λογικές… ταμείου.

Και τότε, το μόνο που θα χει απομείνει σε μια κοινωνία που… ξέμεινε από Νοσοκομείο, σχολεία και δομές, θα είναι να μετατραπεί κι επίσημα, με τη βούλα του κράτους δηλαδή και σε μια απέραντη… ζούγκλα. Απροστάτευτη και… επιρρεπή…

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα