OXI! Αυτά δεν είναι… Κεφαλονιά.

OXI! Αυτά δεν είναι… Κεφαλονιά.

Εξορύξεις-Υδατοκαλλιέργειες-Σκουπίδια-Αιολικά

ΟΧΙ!

Αυτά δεν είναι… Κεφαλονιά.

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος σήμερα, 5 Ιουνίου 2020 και το πλούσιο και μοναδικά όμορφο φυσικό περιβάλλον που μας περιβάλλει, μαζί και η ίδια η κοινωνία φυσικά που ζει… δίπλα και μέσα σε αυτό, βρίσκεται σε μια πρωτόγνωρη… δίνη.

Όχι φυσικά πως δεν είχαν προηγηθεί για δεκαετίες ολόκληρες νομοθετικές αλλά και… παράνομες αποψιλώσεις και λεηλασίες ενός πλούτου που γεννήθηκε για να ζει ελεύθερος και προς όφελος όχι απλά μιας τοπικής κοινωνίας ή ενός ολόκληρου λαού, αλλά για γενιές που ακόμη δεν έχουν δει το απέραντο φως αυτής της ομορφιάς.

Η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, σε συνέχεια πολλών προηγούμενων, έρχεται με σταθερά βήματα να προκαλέσει με τον πιο εμφατικό και βίαιο τρόπο όλα μα όλα τα στοιχεία της φύσης. Ξεπουλώντας τα πάντα, καταστρέφοντας ζωές, όνειρα, προσδοκίες, μα κυρίως στερώντας στους χρόνους που έρχονται την δυνατότητα να αναθρέψουν τις δικές τους ζωές, τις δικές τους ευκαιρίες.  Εγκλωβίζοντας τοπία σπάνιας ομορφιάς και ανεξάντλητες πηγές ζωής, δημιουργίας και πολιτισμού, σε εξαντλητικές συμβάσεις παραχώρησης, απολύτως πνιγηρές και αδιέξοδες, όσο και κερδοφόρες. Για τους λίγους κι εκλεχτούς φυσικά, μέχρι και αυτοί να ξεμείνουν από οξυγόνο που οι ίδιοι θα έχουν… μοσχοπουλήσει.

Στον εφιάλτη μιας ζωής, ενός λαού, αμέτρητων γενεών και πολλών τοπικών κοινωνιών, μια μέρα παγκόσμιας αναγνώρισης και… γιορτής, δεν αρκεί ούτε στο ελάχιστο να περιορίσει ή να πολεμήσει τις απειλές που στοχευμένα επιτίθενται στις όχι πια και τόσο ανυποψίαστες κοινωνίες. Κι ακόμη, αμέτρητα λόγια επισήμων και μη, πανηγυρικές εκφωνήσεις διακηρύξεων και συνθήματα εθελοντικής…. εθελοτυφλίας, δεν μπορούν να παράξουν κανένα ουσιαστικό ανάχωμα στην υποκρισία ενός συστήματος, πλανήτη, εξουσίας, κυβέρνησης, υπουργείου, που στήνει τα λόγια τόσο εύκολα, όσο και τα παζάρια που “παίζονται” τα βασικά αυτά αγαθά που δίνει απλόχερα η φύση στη ζωή κι όχι στις μετοχικές υπεραξίες ή στα δημοσιονομικά πλεονάσματα. Το αντίθετο, απαιτείται αγώνας, μάχη, πόλεμος, κάθε στιγμή, σε κάθε μέρος του γνωστού και… αγνώστου κόσμου, για να  μείνουν τα αυτονόητα… αυτονόητα. Εκεί, φτάσαμε!

Κι ας μην πάμε… μακριά. Στα δικά μας μέρη, στους δικούς μας τόπους και τα δικά μας νερά, ένα πρωτόγνωρο σκηνικό στήνεται με ταχύτατες, όσο και συνοπτικές… διαδικασίες. Και απειλούμαστε, όσο άμεσα δεν έχει συμβεί ποτέ ως τώρα, με μια εικόνα όχι απλά αντίθετη στην σημερινή με τις αμέτρητες ομορφιές τριγύρω μας, αλλά απολύτως πνιγηρή, καταδικαστική (και μάλιστα ερήμην μας) και τόσο… αβίωτη.

Εξορύξεις-Υδατοκαλλιέργειες-Σκουπίδια-Αιολικά, όχι αυτά δεν είναι και δεν μπορούν να είναι… Κεφαλονιά. Όπως δεν είναι και δεν μπορεί να είναι και κανένας άλλος τόπος που από έναν μικρό Παράδεισο, απειλείται τόσο βάναυσα να μετατραπεί σε μια ολόκληρη έρημο. Χωρίς φύση, χωρίς περιβάλλον, χωρίς ζωή. Γιατί χωρίς αυτά, κανένας τόπος, καμιά κοινωνία και κατά συνέπεια καμιά οικονομία δεν θα μπορεί να υπάρξει, πόσο μάλλον να αντέξει.

Φυσικά, Κεφαλονιά δεν είναι και δεν μπορεί να είναι και η… αδράνεια. Είναι εκτός των άλλων ανεπίτρεπτο και από όσα εξίσου πλούσια μας κληροδοτήθηκαν. Από την τόσο σπουδαία Ιστορία μας. Κι είναι πράγματι, απογοητευτικό, να γεμίζει σήμερα ολόκληρη η χώρα και ο κόσμος  από συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και δράσεις και το δικό μας νησί να λείπει… απογοητευτικά… επιδεικτικά…. Ή (και) επιδεικτικά… απογοητευτικά.

Με την ανάθεση και τον εφησυχασμό τίποτα δεν κερδήθηκε.  Ούτε ασφαλώς με τα δελτία τύπου. Κι όταν τα πράγματα φτάνουν στο σημείο που τώρα έχουν φτάσει, απαιτούνται πολλά… περισσότερα.

Όχι σε μια μέρα, σαν την σημερινά… επετειακή, ούτε με ένα μόνο σκοπό (όπως πχ οι εξορύξεις).

Αλλά με την συνειδητοποίηση πρώτα από όλα ότι ο αγώνας για το περιβάλλον και την ίδια τη ζωή

είναι ο αγώνας που οφείλουμε να ξεκινήσουμε σήμερα

για να κερδίσουμε το αύριο.

Για να πάρουμε τις ζωές και τα όνειρά μας πίσω

από τους μαυραγορίτες της καταστροφής.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα