Τα παιδιά του Παραδείσου*

Τα παιδιά του Παραδείσου*

Τα παιδιά του Παραδείσου μέσα στα μαύρα κολασμένα βάθη της πείνας και της αδικίας. 

Στα 1997, από τα “ανυπόληπτα” πολιτισμικά βάθη της Μέσης Ανατολής, το μακρινό Ιράν και τον άγνωστο για το ευρύ κοινό Ιρανικό κινηματογράφο,  η κινηματογραφική ιστορία δυο μικρών αδελφών που ζουν σε μια φτωχογειτονιά της Τεχεράνης και που από… ατυχία αναγκάζονται να μοιραστούν το ίδιο σκισμένο ζευγάρι παπούτσια στο δρόμο γα το σχολείο, έρχεται να ταρακουνήσει τις επαναπαυμένες συνειδήσεις της “πολιτισμένης” Δύσης. Εκείνης που στο δρόμο για την επόμενη χιλιετία, πίστευε πως είχε ξεχάσει τους ιστορικούς λογαριασμούς της ίδιας με την πείνα και τη φτώχεια.

Οι γεμάτες συναισθηματική ένταση εικόνες του ταλαντούχου κινηματογραφιστή και σκηνοθέτη της ταινίας Ματζιντ Ματζιντι, αν και σε επίπεδο προβολής και εισιτηρίων δεν φάνηκε να συγκινεί ιδιαίτερα ένα μεγαλύτερο από το “συνηθισμένο” πλήθος κινηματογραφόφιλων, αποτύπωνε απόλυτα το γκρίζο χρώμα της παιδικής φτώχειας και εξαθλίωσης στην “πικρή” Ανατολή, αυτό που επιδέξια και διαχρονικά στην “γλυκιά” Δύση, κρυβόταν κάτω από τα φανταχτερά χρώματα ενός λαμπερού “πολιτισμού” με λάμψεις από διαφημίσεις σαμπουάν και διακοποδάνεια.

Μόλις 20 χρόνια στην δική μας, σύγχρονη, χιλιετία, ο –ποτέ δικός μας στην ουσία-πολιτισμός του πλούτου και της ευημερίας, χωρίς και τόσο μεγάλη προσπάθεια, έδωσε την θέση του όχι απλά σε κάποιες εικόνες θλίψης, αλλά σε ένα ολόκληρο σκηνικό… φρίκης. Μετατρέποντας τα τρόπαια ετοιμοπαράδοτων αφηγημάτων οικονομικής και κοινωνικής ανέλιξης  σε διασκορπισμένα ερείπια, όμοια των φτωχών συνοικιών της Νοτιοδυτικής Ασίας, για να μην πούμε και της ίδιας της Αφρικής.

Και φτάσαμε, καθόλου αισίως μάλιστα, στο 2020, για να αντικρίσουμε κυριολεκτικά έκπληκτοι ένα μικρό κορίτσι στην χώρα μας να καταρρέει από πείνα μέσα σε έναν φούρνο, από την μυρωδιά μιας τυρόπιτας και κάτω ακριβώς από τη μύτη μιας κοινωνίας που έβλεπε και βλέπει ξεκάθαρα τους δείκτες των αριθμών να μηδενίζονται και κυβερνήσεις και εξουσίες να κρύβουν κάτω από το χαλί,  με τακτικές παραπλάνησης, μια πραγματικότητα τελείως οδυνηρή.

Το δραματικό αυτό περιστατικό στο νησί της Ρόδου, δεν είναι μεμονωμένο. Κι ούτε –δυστυχώς– το τελευταίο.  Δεν είναι καν το μοναδικό σε μια χώρα που βλέπει, ειδικά φέτος, την βαριά, όπως την διαφήμιζαν, “βιομηχανία του τουρισμό”, να πέφτει καταρρέοντας πάνω στα κεφάλια ανθρώπων και οικογενειών που σύρθηκαν σκόπιμα και μαζικά  στο όραμα μιας Μεγάλης Ελλάδας… παραλίας. Και που τώρα, στις ημέρες αυτές, το πρώτο φτέρνισμα χιλιάδες μίλια μακριά, τινάζει την άμμο της μοναδικής παραγωγικής μας διαδικασίας και μαζί της και τα επιπόλαια και ανερμάτιστα χτισμένα… παλάτια της.

Προφανώς, το φετινό δράμα της πανδημίας και οι επιπτώσεις της στον τουρισμό, την οικονομία και την κοινωνία, όπως και οι αδέξιοι χειρισμοί μιας κυβέρνησης που “ανοιγοκλείνει” τις ΚΥΑ τουλάχιστον… ασυγκρότητα, είναι μόνο η μία όψη ενός νομίσματος που δεν φτάνει να χορτάσει τα πεινασμένα στόματα, πολύ πριν και πολύ πιο πέρα από την σημερινή υγειονομική κρίση. Ενός… νομίσματος που “τυπώθηκε” στα σαλόνια των ισχυρών, που πωλείται και αγοράζεται εξευτελιστικά  φτηνά σε πολυτελή παζάρια συμφερόντων, που αδιαφορεί πλήρως για τα παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα και τους γονείς που ζουν με πενιχρά βοηθήματα και από τα περισσεύματα… ψυχής μιας διασωθείσας (για πόσο ακόμη άραγε) αλληλεγγύης.

Είναι πλέον ολοφάνερο, πως ο σύγχρονος κόσμος σε όλες τις γειτονιές του, στα ανατολικά και δυτικά, βόρεια και νότια μήκη και πλάτη, οδεύει με ασταμάτητο αυτοματισμό, χωρίς… φρένο, σε μια πραγματικότητα που θυμίζει μεσαιωνικό κολαστήριο.  Ανατρέφοντας  παιδιά που δικαιούνται έναν ανθρώπινο και δίκαιο “Παράδεισο”, μέσα στα μαύρα κολασμένα  βάθη της πείνας και της αδικίας.

Κι έγινε ένας ολόκληρος ντουνιάς, ένα τεράστιο μαραμένο αγκάθι, ένα αγκάθι που μπήζει την πικρή αδικία, βαθιά πολύ βαθιά, στην καρδιά κάθε κολασμένου σε αυτή τη γη και που παράλληλα κοπρίζει για να βλαστήσουν δηλητηριώδη συμφέροντα. Επιστρέφοντας τον δείκτη ξοφλημένων πολιτικών, τότε που τα παιδιά ονειρεύονταν ένα ζευγάρι παπούτσια και οι γονείς τους θυσιάζονταν για ένα καρβέλι ψωμί.

Τα Παιδιά του Παραδείσου”

Ιρανική ταινία σε σκηνοθεσία Ματζίντ Ματζιντί 

με τους: Μιρ Φαρόχ Χαζεμιάν, Μπαχάρι Σεντίκι, Αμίρ Νάζι