Ήταν κάποτε ένα δημοψήφισμα.

Ήταν κάποτε ένα δημοψήφισμα.

Εκείνη την Κυριακή ένας λαός στάθηκε στα πόδια του, έστω για λίγες ώρες, ελεύθερος.

Πέντε ολόκληρα και δύσκολα χρόνια πέρασαν, όταν ακριβώς σαν σήμερα 5 Ιουλίου 2015, ο λαός μας κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και τα… αναμενόμενα, αποφάσισε να “περπατήσει” με περηφάνια… ανάποδα στους χείμαρρους μιας αναγκαστικής  κι απόλυτα εκβιαστικής προσαρμογής.

Από τότε, όλο αυτό το διάστημα, πολλά γράφτηκαν, αναλύθηκαν, αποκαλύφθηκαν και… παρουσιάστηκαν. Γεγονότα, κρίσεις, πληροφορίες, γνώμες και ειδήσεις, τόσο εσωτερικής… κατανάλωσης, όσο και εξωτερικών… διαρροών, για όλα και όλους εκείνους που πρωταγωνίστησαν εκείνο το “αλλιώτικο” και “πρωτόγνωρο” καλοκαίρι του 2015. Και μέχρι τα γεγονότα του Ιουλίου του 2015  να “διασταυρωθούν” στις συμπληγάδες της ίδιας της Ιστορίας, η σημερινή πραγματικότητα στην χώρα και τον λαό μας, είναι από μόνη της η πιο πειστική και αντικειμενική μαρτυρία.

Όσο κι αν  στον κυρίαρχο συστημικό δημόσιο λόγο επικράτησε με την αμέριστη συνδρομή μιας ανελέητης προπαγάνδας η θέση πως όλα όσα τότε συνέβησαν αλλά κι εκείνα που ακολούθησαν αισίως οδήγησαν τελικά στην έξοδο της χώρας από την μνημονιακή περίοδο, οι… αποδείξεις και μάλιστα με όρους μιας… τρέχουσας καθημερινότητας, τελείως άλλα αποδεικνύουν και καταμαρτυρούν.  Από την άλλη, το πολύ-μασημένο επιχείρημα μιας χώρας  απομονωμένης από την “συμμαχική” Ευρώπη “έρμαιο” γεωπολιτικών… αναταράξεων, μόνο ως αστείο μπορεί πλέον να εκληφθεί, καθώς τελικά και τα μνημόνια “φάγαμε” με το κουτάλι και κυριαρχικά μας δικαιώματα  βρίσκονται “ξαπλωμένα” στα τραπέζια “απομονωμένων” κι επίπονων συμβιβασμών.

Επιπροσθέτως, με τα έως τώρα δεδομένα, καμιά πειστική εξήγηση δεν δόθηκε από την ηγεσία εκείνης της περιόδου που διαχειρίστηκε πολλά περισσότερα από μια διαπραγμάτευση, για ποιο λόγο δεν “επιλέχθηκε” η άμεση προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία ακριβώς μετά την “μεγάλη” νύχτα, επιλέγοντας το στενό επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα να αγνοήσει με τον πιο… εκκωφαντικό τρόπο ένα απόλυτα ηχηρό ΟΧΙ του λαού μας. Κι εκεί  ακριβώς έρχεται η πιο επώδυνη και καταστροφική συνέπεια μιας τέτοιας τραγικής επιλογής.

Κι ας μην περιοριστούμε μόνο στα όσα η κυβέρνηση της “πρώτης φοράς αριστερά” προκάλεσε στην ίδια την αριστερά, σπρώχνοντάς την ατιμασμένη, ανυπόληπτη και αδύναμη στο ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικό περιθώριο με ανυπολόγιστες και μακροχρόνιες συνέπειες στις κοινωνικές και λαϊκές κατακτήσεις και διεκδικήσεις. Γιατί πιο τραγικό από όλα είναι πως γκρεμίστηκε με την μια όλη εκείνη η ορμή του λαού μας, ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης, μια ορμή “συμμετοχής”, “αντίστασης”, “διαμόρφωσης” των ίδιων των εξελίξεων. Σπρώχνοντας τον ξανά στον πυθμένα της πολιτικής και κοινωνικής αδράνειας, αποδυναμωμένο, απρόθυμο, αδιάφορο, ένα ράκος που σέρνεται και θα σέρνεται με την πεποίθηση πως πουλήθηκε για ένα κομμάτι… εξουσίας και πως κανένας αγώνας δεν μπορεί να κερδηθεί.

Η βαθιά και ανεξίτηλη “σφραγίδα” εκείνης της “φοβερής” Κυριακής της 5ης Ιουλίου, όσο κι αν “λερώθηκε”, “σπιλώθηκε”, επιχειρήθηκε να ξεχαστεί και τόσα άλλα, από μόνη της παραμένει μια ιδιαίτερη παρακαταθήκη για τον λαό μας. Κι όσο κι σήμερα κάποιοι και κάποιες τρίβουν τα χέρια τους για εκείνη την ιστορική και πολιτική “μετάλλαξη” ενός  “ΟΧΙ που έγινε τελικά ΝΑΙ“,  η μέρα εκείνη πάντα θα τους στοιχειώνει.

Και βαθιά μέσα τους θα ξέρουν πως εκείνη την Κυριακή ένας λαός στάθηκε στα πόδια του, έστω για λίγες ώρες, ελεύθερος. Ξεκινώντας ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της πρόσφατης ιστορίας του με την φράση, “Ήταν κάποτε ένα δημοψήφισμα“, ένα κεφάλαιο που όσο κι να βιάστηκαν να του φορέσουν τίτλους τέλους, –ποιος ξέρει-, ίσως τελικά να είναι η αρχή του…

(φωτό: enikos.gr)