Ο Τσίπρας, η Κεφαλονιά, οι εξορύξεις και μια… άγνωστη ιστορία (μη) συγνώμης.

Ο Τσίπρας, η Κεφαλονιά, οι εξορύξεις και μια… άγνωστη ιστορία (μη) συγνώμης.

Μνήμες από το πρόσφατο παρελθόν και μιας άλλης πολιτικής συγκυρίας και τελείως διαφορετικής “αριστεράς”, επανέφερε στο προσκήνιο της τοπικής επικαιρότητας η χθεσινή επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Κεφαλονιά.

Γιατί κατά την χθεσινή (17/7) παρουσία του στο νησί μας, αν όχι όλα, τουλάχιστον συντριπτικά… πολλά ήταν διαφορετικά. Και με μέτρο… σύγκρισης όχι το ταξίδι του στο νησί μας το 2014 αμέσως μετά τους καταστροφικούς σεισμούς που έπληξαν το νησί μας, αλλά το λίγο… μακρινό 2012, ο “Αλέξης Τσίπρας στην Κεφαλονιά” δεν ήταν ο ίδιος. “Ευτυχώς“, ίσως πολλοί να υποστηρίξουν.

Φυσικά, δεν είναι μόνο τα χρόνια που πέρασαν και το χρώμα των μαλλιών του ίδιου και πολλών άλλων που και τότε και τώρα βρίσκονται ακόμη στο πλευρό του. Είναι εκείνος ο συχνά “άγαρμπος” και καθόλου “στημένος” επικοινωνιακά αέρας μιας “αριστεράς” που ερχόταν, ξεκινώντας μια -τότε- μεγαλειώδη πορεία από εδώ στην Κεφαλονιά, όπου και η πρώτη επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα, ακριβώς στο άνοιγμα της προεκλογικής περιόδου. Με το σύνθημα τότε, “να εκλέξει η μονοεδρική Κεφαλονιά τον πρώτο αντιμνημονιακό βουλευτή” για να “τελειώνουμε με τα μνημόνια της υποτέλειας“.

Έχοντας δίπλα του κάποια από τα ίδια πολιτικά στελέχη με χθες, λιγότερους… ΠΑΣΟΚ κι ένα σημαντικό κομμάτι της τοπικής ριζοσπαστικής αριστεράς, εκείνο που χθες (και από το καλοκαίρι του 2015) έλειψε από τα… αριστερά του. Ένας Τσίπρας του 2012, λιγότερο… θεσμικός , … επίσημος και… “φωτογραφικός”, περισσότερο όμως μέσα στην “αγκαλιά” της ίδιας της κοινωνίας και όχι στα γραφεία φορέων και… αντιπροσώπων.

Όλα αυτά γνωστά και οπωσδήποτε επιδέχονται διαφορετικής άποψης και κριτικής. Εξαρτάται από ποια πλευρά το βλέπει κανείς. Γιατί σύμφωνα με μια… άποψη, ο χθεσινός και “σημερινός” Τσίπρας είναι αυτό που χρειάζεται η χώρα, ειδικά όταν στο τιμόνι της ηγεσίας της βρίσκεται μια αντιδραστική, βίαιη και… φονταμελιστική δεξιά. Μια δεξιά που φυσικά ο ίδιος “επανέφερε” στην εξουσία. Ή μήπως όχι…

Αλλά ας έρθουμε στα… δικά μας.

Ήταν Απρίλης του 2012 και ξεκινούσε μια κρίσιμη προεκλογική περίοδος. Στο ξενοδοχείο “Φωκάς” στο Αργοστόλι, σε μια κατάμεστη αίθουσα, ο Αλέξης Τσίπρας ξεκινούσε τον δικό του… ανένδοτο κατά των μνημονίων.

Με το τέλος της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας, ομολογουμένως, ομιλίας και παρουσίας του, στο περιθώριο του ενθουσιασμού όλων εκείνων που έσπευσαν να τον συγχαρούν και να του σφίξουν το χέρι, με λιγότερες πάντως φωτογραφίες σε σχέση με χθες, ένα σοβαρό ζήτημα για το νησί μας και συνολικά για την Κεφαλονιά που αν και σχεδόν… άγνωστο, πλησίαζε…  επιθετικότατα, “έκλεψε” 10 λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο του.

Ήταν οι εξορύξεις στο Ιόνιο. Άγνωστη… απειλή για ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας τότε, χωρίς ένα μαζικό και δυναμικό κίνημα όπως αυτό που αναπτύχθηκε τα δυο τελευταία χρόνια, χαμηλά στην επικαιρότητα της εποχής.

Με το θάρρος ή θράσος μιας ακόμη… παλαιότερης εποχής, παραδόθηκε ένας πλήρες φάκελλος στον μετέπειτα πρωθυπουργό με όλους εκείνους τους λόγους που οι εξορύξεις στην περιοχή μας θα ήταν… καταστροφικές. Ο ίδιος ο Τσίπρας, άκουσε απολύτως… δεκτικά και με κατανόηση έναν “στο πόδι” στημένο “κατάλογο” επιχειρημάτων, συμβούλεψε να “συνεργαστούμε” με το τμήμα Περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ που πολύ αργότερα… αποδεκατίστηκε και έδειξε ο ίδιος πως αποτελεί ένα πρόβλημα πρώτης… προτεραιότητας για το νησί μας και συνολικά το Ιόνιο.

Η… τύχη του φακέλλου που τότε του παραδόθηκε, παρέμεινε… άγνωστη. Η τραγική μνημονιακή κατάσταση στη χώρα μας που ο ίδιος “θα καταργούσε“, προφανώς έβαζε τις δικές της, πιο συνολικές, προτεραιότητες.

Λίγα χρόνια μετά, τα μνημόνια δεν είχαν φύγει και η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έφερνε στη Βουλή και υπερψήφιζε την παραχώρηση θαλασσίων οικοπέδων (το… ολοκλήρωσε η δεξιά κυβέρνηση Μητσοτάκη) στο Ιόνιο. Εν μέσω… θριάμβου, μάλιστα.

Από τότε, ο ίδιος και σίγουρα πολλοί και πολλές συνεργάτες του μπορεί και να άλλαξαν γνώμη. Μια αλλαγή… πορείας, όμως, ειδικά σε έναν αντιπολιτευτικό λόγο στα πλαίσια ενός τελείως αντιπεριβαλλοντικού Νόμου που έφερε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, δεν αρκεί.

Και μια… επιβεβλημένη και δημόσια συγνώμη από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, μέχρι σήμερα δεν έχουμε ακούσει.

Κι ας το οφείλει στην Κεφαλονιά, το οφείλει στο Ιόνιο και τους κατοίκους του κι ας το οφείλει στην ίδια την Ιστορία.

Και χθες, ανάμεσα σε τόσα φλας και σέλφι, έστω κι αυτή η συγνώμη έλαμψε για ακόμη μια φορά δια της… απουσίας της.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα