Παιδιά ενός… απώτερου δήμου.

Παιδιά ενός… απώτερου δήμου.

Συνηθίζεται μετά από κάποια επιτυχία, βράβευση ή μετάλλιο, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί, περιφερειάρχες, δήμαρχοι κι ένα σωρό άλλοι εκπρόσωποι θεσμών, οργάνων και… θώκων, να αποστέλλουν δημόσια τις ευχές και τα συγχαρητήρια τους, ως ευγενική επιβράβευση των κόπων και των προσπαθειών των ανθρώπων εκείνων που πέτυχαν μια σημαντική διάκριση. Είτε αθλητική, είτε στον χώρο του πολιτισμού, των γραμμάτων και των τεχνών ή και των δεξιοτήτων.

Η δημόσια αυτή έκφραση ευχών και συγχαρητηρίων, είναι από μόνη της, εκτός των άλλων και μια απόδοση τιμών στα τιμώμενα πρόσωπα. Και ως τέτοια, καθίσταται απολύτως αποδεκτή, με ευχάριστο τρόπο από ένα μεγαλύτερο κοινωνικό σύνολο, πολύ πέρα από τους ίδιους τους αποδέκτες της.

Μέχρι εδώ όλα… καλά, σωστά και εθιμοτυπικά. Τι σημαίνει όμως μια τέτοια ενέργεια τιμητικής επιβράβευσης από θεσμικά… αρμόδιους, όταν οι… συντάκτες και εκφραστές δημόσιων “συγχαρητηρίων“, είναι θεσμικά… απόντες καθ’ όλη την διάρκεια μιας προετοιμασίας (πχ ενός αγώνα), με τα φώτα της δημοσιότητας να μένουν… σβηστά και μακριά από τους κόπους, τις αγωνίες, τις δυσκολίες όλων εκείνων που τις περισσότερες φορές φέρνουν μια επιτυχία μέσα σε αποκαρδιωτικές συνθήκες απόλυτης… μοναξιάς;

Η… σκέψη αυτή, αντλεί το περιεχόμενό της από την μόλις προ ολίγων ωρών επιτυχία της ομάδας Κ18 του τοπικού στίβου της Κεφαλονιάς, με κορυφαία εκείνη του αθλητή από την Πύλαρο της Γ.Ε.Κ Πάνου Αλυσανδράτου, που “ανέβασε” την γενέτειρά του και ολόκληρο το νησί, στο πρώτο, χρυσό, σκαλοπάτι του βάθρου. Για να επακολουθήσουν επάξια για τον ίδιο τα δημόσια συγχαρητήρια, ακόμη και από τον ίδιο τον δήμαρχο της περιοχής.

Προφανώς η επιτυχία αυτή δεν ήρθε τυχαία. Κι από όσο μπορώ να γνωρίζω, εδώ και κάποια χρόνια, μια… χούφτα άνθρωποι, με μεράκι, αγάπη, αφοσίωση και σκληρή δουλειά, πήραν τον τοπικό κλασσικό αθλητισμό της Κεφαλονιάς και από την αθλητική και κοινωνική ανυποληψία τον ώθησαν σε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Όχι μόνο σε επίπεδο μεταλλίων, αλλά κυρίως γιατί έδωσαν στα παιδιά και τις οικογένειές τους σε μια μικρή κοινωνία σαν τη δική μας, μια απόλυτα ουσιαστική διέξοδο. Με ό,τι αυτό σημαίνει…

Επίσης προφανώς, μιας και μιλάμε για ένα αθλητή από την απομακρυσμένη Πύλαρο που ακολουθεί τον δρόμο που επιθυμεί -πολύ πιθανόν- μόνο με την βοήθεια των δικών του και της ομάδας του, ο σημερινός δήμαρχος Σάμης δεν μπορεί να χρεωθεί τις δομικές ελλείψεις του νέου δήμου στον αθλητισμό ή και τις… υπόλοιπες δυνατότητες που ΔΕΝ υπάρχουν σε έναν ολόκληρο δήμο, έναν μόνο χρόνο μετά τις εκλογές. Εκλογές που ανέδειξαν έναν συνδυασμό και ένα πρόγραμμα με σαφείς… προτεραιότητες καθημερινότητας, μέσα στις οποίες και τα παιδιά και οι νέοι της περιοχής.

Έστω κι αν δεχτούμε και συμφωνήσουμε οι δημότες της Σάμης ότι ένα.. κάρο προβλημάτων, ατυχιών, κρατικής αδιαφορίας και νομοθετικής προχειρότητας, μέχρι στιγμής δεν εκπλήρωσαν τις προσδοκίες για ένα “δήμο… από την αρχή“-όπως το προεκλογικό σύνθημα της παράταξης του Μάκη Μονιά-, ωστόσο η… αναζήτηση ευκαιριών και δυνατοτήτων για αυτές τις… “ανυπαίτιες” ηλικιακές κατηγορίες, είναι μάλλον… απογοητευτική. Ειδικά αυτό το τόσο δύσκολο καλοκαίρι, με μόνη έως τώρα λαμπερή εξαίρεση την επαναλειτουργία της Φιλαρμονικής του δήμου.

Από την Έρισο έως την Πύλαρο (με το άθλιο γήπεδο που ακόμη περιμένουμε τον εργολάβο να ξεκινήσει και με ένα σκουριασμένο τέρμα να βρίσκεται στην… σέντρα του γηπέδου) και μέχρι την ίδια τη Σάμη, αυτό το καλοκαίρι για τα παιδιά και τους νέους, όπως και για τις οικογένειές τους, δεν παρέχει σε… αθλητικό επίπεδο, εντελώς… τίποτα. Καμιά δηλαδή υπηρεσία δημιουργικής απασχόλησης, άθλησης κοκ. Και μπορεί στην… Διαύγεια να έχουν αναρτηθεί αρκετές υποδομές και προθέσεις για τον μέλλοντα χρόνο, για το δύσκολο αυτό… παρόν, όμως, αναζητούνται ακόμη… δυνατότητες, πιθανότητες και ευκαιρίες.

Όχι φυσικά ότι είναι εύκολο. Ειδικά σε τέτοιες συνθήκες οικονομικής και λειτουργικής ασφυξίας, με τα ταμεία να μην αποδίδουν τα αναμενόμενα και με τους  εργαζόμενους και υπαλλήλους στον υποστελεχωμένο δήμο, να τρέχουν να καλύψουν τόσες πολλές αρμοδιότητες και άλλες, πολλαπλάσιες, ευθύνες. Το ερώτημα όμως έρχεται… εύλογα: Φρόντισε η δημοτική Αρχή να έρθει σε μια μορφή προγραμματικής…. συνεργασίας πχ με ποδοσφαιρικούς συλλόγους της περιοχής (Πυλαριακό , ΑΟ Σάμης, Έρισο ) και αθλητικά σωματεία όπως ο Ναυαταθλητικός Όμιλος Σάμης ή με την εκτός δήμου Γυμναστική Εταιρεία Κεφαλονιάς, αλλά και τόσα άλλα και καλύπτοντας κάποιες δαπάνες τους να προσφέρουν στα παιδιά του δήμου κάτι πιο… δημιουργικό από το να κάθονται στα παγκάκια ή στα… καφενεία αυτό το καλοκαίρι;

Στο καλοπροαίρετο αυτό ερώτημα ως συνέχεια της ανακοίνωσης του δημάρχου που “εκφράζει τη χαρά του Δήμου μας για την ενεργή συμμετοχή των νέων στον αθλητισμό”  δεν μπορεί να είναι μόνο μια προτεραιότητα…  ανέλκυσης ενός αρχαίου ναυαγίου ή η ανάδειξη ενός ρωμαϊκού μνημείου, όσο σημαντική και για πολλούς λόγους αναγκαία κι αν είναι. Γιατί αν συνεχιστεί μια τέτοια… προτεραιότητα σε έναν δήμο που δεν έχει και πολλές… πολυτέλειες σήμερα, τότε οι επόμενες γενιές αντί για “ενεργείς συμμετοχές στον αθλητισμό”, θα στέκουν κι αυτές… μνημειακά… απολιθώματα.

Με έναν τόπο χωρίς παιδικές αναμνήσεις και εφηβικές αναπολήσεις, με έναν τόπο που αντί να κρατά τα ίδια τα παιδιά του εκεί που… αξίζουν και δικαιούνται, θα μετρά τις χαμένες ευκαιρίες που δεν δόθηκαν σε παιδιά ενός… απώτερου δήμου.

Ενός δήμου με πολλά αρχαία, αλλά με καθόλου νιάτα και παιδιά.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα