Προκόπης Μπίχτας: Ο γελωτοποιός

Ο Γελωτοποιός σκοτώνει ανθρώπους. Στήνει ενέδρες τις νύχτες και σκοτώνει αδιάκριτα, συσσωρεύοντας ενοχές στην ήδη βαριά συνείδησή του. Γιατί το κάνει; Είναι ένας διεστραμμένος εγκληματίας ή μήπως επιδιώκει κάτι;

Σε μια από τις πολλές εκκαθαρίσεις της βιβλιοθήκης μου, βρήκα τουλάχιστον δύο αδιάβαστα βιβλία (και ομολογώ ότι δεν είναι τα μόνα) που θα έπρεπε να έχω διαβάσει παλιότερα, όταν τα αγόρασα ή μου τα δώρισαν αλλά δεν… Τέλος πάντων, αυτή τη φορά, έπεσα πάνω σε ένα μικρό διαμάντι. Πρόκειται για το βιβλίο «Ο γελωτοποιός» του Προκόπη Μπίχτα.

Το μαύρο εξώφυλλο με το τραπουλόχαρτο που απεικονίζει τον Γελωτοποιό του βασιλιά ή αλλιώς Τρελό της αυλής, του οποίου η μορφή πέρασε στα tarocchi, τις πρώτες μεσαιωνικές τράπουλες με καταγωγή από την Ιταλία, κι έφτασε στην εποχή μας ως Τζόκερ, ήταν αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο, η περιέργειά μου κεντρίστηκε ακόμα περισσότερο: Ο Γελωτοποιός σκοτώνει ανθρώπους. Στήνει ενέδρες τις νύχτες και σκοτώνει αδιάκριτα, συσσωρεύοντας ενοχές στην ήδη βαριά συνείδησή του. Γιατί το κάνει; Είναι ένας διεστραμμένος εγκληματίας ή μήπως επιδιώκει κάτι; Θαυμάσια, σκέφτηκα, ένα ελληνικό λογοτεχνικό dejá vu σε σχέση με την κινηματογραφική ταινία Joker που είδαμε πέρυσι το χειμώνα στις αίθουσες. Και στρώθηκα αμέσως στο διάβασμα.

Ο «Γελωτοποιός» του Προκόπη Μπίχτα αποδείχθηκε εξίσου ενδιαφέρων με τον πρόσφατο κινηματογραφικό Τζόκερ του Τοντ Φίλιπς. Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου δολοφονεί αδιακρίτως, άντρες και γυναίκες, πάντοτε με μία ξυραφιά στο λαιμό και δίχως να παίρνει ποτέ ένα «τρόπαιο», ένα κομμάτι δηλαδή από το θύμα του καταπώς συνηθίζουν οι μανιακοί ναρκισσιστές δολοφόνοι. Στο κατόπι του ξεχύνονται ο αδίστακτος συνταγματάρχης Περικλής Ζήκος, το δεξί του χέρι αστυνόμος Χρήστος Πετρόπουλος και ο τελευταίος ίσως έντιμος υπαστυνόμος Νίκος Λυμπέρης. Η ομάδα σύντομα πλαισιώνεται από την Ηλέκτρα Κομνηνού, μια αδυσώπητη, σκληρή και επίμονη αξιωματικό που έχει πάθει εμμονή με τη σύλληψη του Γελωτοποιού. Το κυνήγι θα είναι ανελέητο και τα αποτελέσματά του αποκαλυπτικά και σχεδόν συντριπτικά, τόσο για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας όσο και για τον αναγνώστη.

Γράφοντας για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα 360 σελίδων γεμάτο σασπένς, ένταση και ανατροπές, δεν θα ήθελα να δώσω περισσότερα στοιχεία για την πλοκή για να μην χαλάσω το τέλος σε όσους το αναζητήσουν και το διαβάσουν. Ήταν ένα μυθιστόρημα που μου άρεσε γιατί στηρίζεται περισσότερο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και στην εξερεύνηση των κινήτρων και των επιθυμιών τους, ένα βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας παρουσιάζει ομαλά και πειστικά την εμπλοκή των προσώπων στην ιστορία χωρίς να τσιτώνει τη λογική του αναγνώστη. Ο Προκόπης Μπίχτας δεν χρησιμοποιεί τον εύκολο τρόμο της σπλατεριάς αν και το θέμα του, ένας μανιακός κατά συρροήν δολοφόνος, προσφέρεται για κάτι τέτοιο μάλλον γιατί δεν το χρειάζεται: γράφει καλά, παραδόξως λυρικά κάποιες φορές, και φτιάχνει με την πένα του ορισμένους αξέχαστους χαρακτήρες.

Ο «Γελωτοποιός» του Προκόπη Μπίχτα κυκλοφόρησε το 2000 από τις εκδόσεις Οδυσσέας. Ήταν το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα (ένα χρόνο νωρίτερα είχε εκδώσει το επίσης αστυνομικό με τίτλο Ο Πέτρος στην αυλή των θαυμάτων από τις ίδιες εκδόσεις) και έκτοτε, δεν φαίνεται να έχει κυκλοφορήσει κάτι καινούριο. Στους παλιότερους αναγνώστες, το βιβλίο θα θυμίσει αρκετά πράγματα στο ύφος της δεκαετίας των 90’s αλλά βεβαίως ένα καλό βιβλίο δεν έχει ηλικία. Το απόλαυσα και το συστήνω σε όσους αγαπούν τα αστυνομικά.

Μικρό υστερόγραφο: Τι κρίμα που δεν είδαμε ένα ακόμα βιβλίο με τον υπαστυνόμο Λυμπέρη ή έστω με την εξέλιξη της Ηλέκτρας!

Σταυρίδου Δήμητρα, μεταφράστρια