“Αγάπη μου, είμαστε ένοχοι”

“Αγάπη μου, είμαστε ένοχοι”

Ένα απόλυτα θλιβερό χρονικό προαναγγελθέντων διώξεων, συλλήψεων και απαγορεύσεων, “εγκαινιάζει” η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο Προστασίας(;) του Πολίτη, με την κατάθεση και μόνο ενός Νομοσχεδίου αντιδραστικού ρεβανσισμού, αλλά και ιστορικής… ύβρεως.

Κι έρχεται μια κυβέρνηση να δείχνει πως θέλει να… εκδικηθεί τον ίδιο τον λαό της, για όσα “τόλμησε” να απαιτήσει και να διεκδικήσει για πάνω από έναν αιώνα, κατακτώντας στους δρόμους και τις πλατείες, στα εργοστάσια, στα σωματεία και τους συλλόγους, το ιστορικό δικαίωμα αγώνων που ποτίστηκαν με αίμα και δάκρυα, αλλά και πολλά περισσότερα.

Η ολική επαναφορά ενός δεξιού κυβερνητικού ρεβανσισμού, όσο κι να “επιδέξια” επιχειρήθηκε να (συγ)καλυφθεί μέσα από τα αναπτυξιακά επιφωνήματα επανόρθωσης μιας τελειωμένης οικονομικά και κοινωνικά μεσαίας τάξης, πλέον καθίσταται όλο και πιο πολύ, ακριβώς με τέτοια νομοθετήματα, απολύτως… αποκαλυπτική.

Αλλά ας μην γελιόμαστε….

Ο αρμόδιος υπουργός, μεγαλοστέλεχος μιας παράταξης που συνάντησε στον τελευταίο κυβερνητικό σύντομο βίο της, είτε κατά την διάρκεια της αυτοδυναμίας της, είτε ως το χρήσιμο χέρι της Σαμαρικής δεξιάς,  έντονες λαϊκές αντιδράσεις, κινητοποιήσεις και μαζικά συλλαλητήρια που οδήγησαν στην ηχηρή πτώση της, “κύλησε” και “βρήκε” μια κυβέρνηση τέτοιων ακριβώς αντιλήψεων και πρακτικών.

Χέρι-χέρι, με ένα νομοθέτημα Χουντικής έμπνευσης στον πυρήνα του, αλλά και με τα μάτια τους στραμμένα στις άθλιες συνθήκες που πλησιάζουν για το συντριπτικό σύνολο του λαού μας και που με απόλυτη βεβαιότητα θα προκαλέσουν ανεξέλεγκτες αντιδράσεις, σπεύδουν πρώιμα και σε ένα παντελώς αποπροσανατολιστικό καλοκαίρι, να χαράξουν στις πλάτες της κοινωνίας με ασβέστη και γύψο έναν στριμωγμένο και στριμωχτό μονόδρομο αυταρχισμών και οπισθοδρόμησης. Με βία, καταστολή, συλλήψεις, απαγορεύσεις και φυσικά, σκοτεινές… μεθοδεύσεις, βγαλμένες από το σκονισμένο χρονοντούλαπο μιας “αλησμόνητης” δεξιάς… παράδοσης.

Ο νομοθετικός αυτός “εφιάλτης”, όσο κι αν προς το παρόν περνάει… ξυστά από το ενδιαφέρον μιας κοινωνίας που βλέπει εξίσου εφιαλτικά τα σενάρια για το φετινό καλοκαίρι, έρχεται για να μείνει. Και θα τον βρούμε μπροστά μας, αρχής γενομένης από τον δύσκολο χειμώνα που πλησιάζει.  Κι όσο κι αν θεωρείται… μακρινή απειλή ακόμη και για την δική μας μικρή κοινωνία, στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη δηλαδή, μια… αναγωγή στο πρόσφατο και μη…. παρελθόν είναι πολλά περισσότερα από ενδεικτική.

Στα μάτια μιας τέτοιας κυβερνητικής  παρανοϊκής “εφεύρεσης”,  προφανώς είμαστε όλοι και όλες εν δυνάμει… εγκληματίες.  Είτε υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα μας για ψωμί, στέγη και εργασία, είτε για καλύτερα σχολεία και νοσοκομεία, είτε προσπαθώντας να κρατήσουμε τη γη, τα βουνά και την θάλασσά μας μακριά από τα εγκληματικά συμφέροντα.

Και ναι, για όλα αυτά, αξίζει πραγματικά να είμαστε… ένοχοι και θα συνεχίσουμε να είμαστε. 

Κόντρα στις… “αθώες” πολιτικές τους, αυτές που μαζί με όλα τα υπόλοιπα τολμούν να “ξεπουλήσουν” ακόμη και τα λίγα εκείνα που περίσσεψαν  από μια δημοκρατία που κατακτήθηκε στους δρόμους από τους πολλούς και “τσιμεντώθηκε” από τους λίγους, τόσες και τόσες φορές.

Όχι πάντως για τόσο, όσο νόμιζαν και προσπάθησαν….

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα

Φωτό “αλιευμένη” από το fb

Ο τίτλος από στίχο της Λίνας Νικολακοπούλου