Ράγκα-Παράγκα*

Ράγκα-Παράγκα*

Το πολίτευμα της χώρας είναι το μαντού, ένα σύμβολο στο μπράτσο της, πάνω σε ακρωτηριασμένα άκρα που ζητούν νοσηλεία σε ανύπαρκτα φρέσκο-εγκαινιασμένα νοσοκομεία.

Κάπου εκεί στα χαμένα μιας εποχής αλλοπρόσαλλης, ηττημένης κατά την γενική παραδοχή, αλλά επισήμως θριαμβευτική στις δεξιώσεις των Μεγάρων με ζαρομπασμένους Ιουλιανούς αυτοκράτορες, παραβάτες των ανθρωπίνων δικαίων και αποστάτες της μέσης κοινής συναίσθησης, άτυχες, άτακτες και διασκορπισμένες λέξεις προσπαθούν να γλυτώσουν από πνιγμό στο κέντρο μιας ολόγυρης εσχατιάς.

Σε κάθε γράμμα της αλφαβήτας, μια και περισσότερες ήττες, προσπαθούν να κρύψουν την όψη της ταπείνωσης, πίσω από εισαγόμενες μάσκες που ο τρόμος του θανάτου επιβάλλει. Τσιρότα κρατούν τους ήχους των φωνηέντων ερμητικά κλειστούς, λαστιχένιες χειροπέδες φυλακίζουν τα σύμφωνα σε σιδερένια σφραγίσματα αποστειρωμένων στοματικών κοιλοτήτων.

Όλη μας η εποχή ένα γιγαντιαίο αντισηπτικό. Με γυαλιστερή στρώση, μια περίεργα όμορφη μπόχα, απολύτως στημένη και πανομοιότυπη, επιχειρεί να κρύψει μια μετωπική, εγκάρσια σήψη. Οι δρόμοι άδειοι από εκείνα τα σηκωμένα μανίκια που κάποτε μάτωναν για μια στάλα αέρα, οι γροθιές χαμηλά, εγκλωβισμένες σε καουτσούκ με μια ελαφριά στρώση από πούδρα. Μόνο τα αφτιά στέκουν αδέσμευτα, κουνώντας τα απολύτως γερασμένα πτερύγια κατά την φορά των κυβερνητικών σειρήνων.

Ένας αστυνομικός σε κάθε γωνιά, πιστοποιητικό υγειονομικών φρονημάτων, η πολιτική και κοινωνική ευθύνη εξόριστη στα ξερονήσια των διαγγελμάτων, η ατομική ευθύνη ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης, μετατροπή σε χρηματική στα κιτάπια κάποιας εφορίας. Το πολίτευμα της χώρας είναι το μαντού, ένα σύμβολο στο μπράτσο της, πάνω σε ακρωτηριασμένα άκρα που ζητούν νοσηλεία σε ανύπαρκτα φρέσκο-εγκαινιασμένα νοσοκομεία.

Μια χώρα, μια ηλικία, ένα κούρεμα, ένα επάγγελμα. Απόφοιτη τουριστικών επαγγελμάτων, σερβίρει το δανεικό μέλλον των παιδιών που ακόμη δεν γεννήθηκαν πάνω σε καραβίσιους δίσκους κακόγουστων διαφημιστικών σποτς με ανθρακούχες πορτοκαλάδες από εσπεριδοειδή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού (Υπο-)Στήριξης. Με μια επιτηδευμένα χαλαρωμένη μάσκα, μόνο και μόνο για να ακούγεται μέσα στο αντισηπτικό περιβάλλον η στεντόρεια φωνή της παραγγελίας “μια σαλάτα στα δυο”, υπό το βλέμμα εφοπλιστικών επιφωνημάτων.

Μια εξουσία, μια, δυο, τρεις και βάλε ανεπίσημες κυβερνήσεις, με θερμόμετρα μαϊμού. Ελεύθερα διόδια για πορτοφόλια, καραντίνα για τους απύρετους όχλους. Ένας λαός με δέκατα στο μέτωπο και δεκάρες στην τσέπη, μια ιδεολογία που από την παρανομία των δρόμων και των βιβλίων της Ιστορίας, κείτεται αιμόφυρτη στα κοινωνικά δίχτυα της συνωμοσιολογίας. Σε εθνικό δίκτυο ο Πολιτικής Προστασίας, σε 5G αναμετάδοση ο σωσίας μιας απροστάτευτης ανοσίας. Και στη μέση πάντα μια εμπύρετη οσμή από απροσάρμοστες αγέλες που κουτουλάμε ευθεία βολή σε μια πνιγηρή ανίατη νοσηρότητα.

-Σκύβω έξω από το τζάμι, ελεύθερος από απαγορεύσεις, σε μια γη ψηλή που την κινούν, λες, ανεμόμυλοι και που τα αυτοκίνητα τρέχοντας με σιωπηλούς ελιγμούς δεν σε χαιρετάνε. Ακούω την πιο ζεστή μπαλάντα και σκέφτομαι τον *Ανδρέα Εμπειρίκο: Ράγκα Παράγκα (ή όταν τα συνήθη λόγια δεν αρκούν).