ἔστιν οὖν τραγῳδία, μίμησις

ἔστιν οὖν τραγῳδία, μίμησις

H ανθρώπινη τραγωδία, ο θάνατος, η καταστροφή, ο κοινωνικός ή ακόμη και ο περιβαλλοντικός “ακρωτηριασμός” και οι φυσικές καταστροφές, δεν είναι συγκρίσιμα μεγέθη. Και μια πολιτεία που μπαίνει, τουλάχιστον στους δυο κυρίαρχους πόλους της, να συγκρίνει την τραγικότητα “επί των ημερών” της, είναι μια βυθισμένη πολιτεία και μάλιστα στον πιο απεχθή βούρκο.

Καθόλου αναμενόμενο και καθόλου αυτονόητο δεν μπορεί να είναι, πως συνέχεια μιας νοσηρής έως και αποκρουστικής “δυσωδίας” που αναβλύζει το κυρίαρχο πολιτικό μας σύστημα το τελευταίο διάστημα, θα ερχόταν το έσχατο ηθικά, ανθρώπινα, πολιτικά και κοινωνικά επιχείρημα μιας ανήκουστης και ανίερης σύγκρισης της ίδιας της τραγικότητας.

Ειδικά όταν πίσω από αυτήν, κρύβονται τόσες και τόσες ανθρώπινες δυστυχίες, οικογενειακοί πόνοι, απώλειες και δραματικές αναμνήσεις, εκατοντάδες κατεστραμμένες ζωές, χιλιάδες στρέμματα φυσικής καταστροφής.

Μια τέτοια πολιτική “εργαλειοποίηση”, εκτός από ανόητη, απαράδεκτη, υποτιμητική και –ναι– υβριστική, είναι και τελείως προσχηματική. Κι όχι μόνο γιατί εξυπηρετεί εφήμερες αντιπαραθέσεις ή έναν εφεδρικό πολιτικό λόγο στην τρέχουσα αντιπαράθεση κορυφής.

Είναι προσχηματική, γιατί εκτός πολλών άλλων, αγνοεί και τα βαθιά αίτια στη βάση του ίδιου του πολιτικού μας συστήματος, κατά συνέπεια και στην ίδια την κοινωνία, επιχειρώντας να αποκρύψει την βαθιά σήψη του, μια σήψη που εκτείνεται τόσο σε βάθος χρόνου, όσο και σε βάθος… έκτασης επιπέδων, χαρακτηριστικών (και χαρακτήρων) και φυσικά φαινομένων.

Γιατί στον πάτο ενός τέτοιου πολιτικού βούρκου, οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί “χρωμάτων”, σημάτων και συνθημάτων, χάνονται στην ίδια την λάσπη του. Τόσο που κανένα φερόμενο ως πολιτικό ανάστημα, κανένα ηθικό -επικοινωνιακό-επιχείρημα δεν μπορεί να διαφύγει της μιας και μοναδικής πραγματικότητας:

Ότι η αναμφισβήτητη νοσηρότητα, ακόμη και ως χαρακτηριστικός επιθετικός προσδιορισμός, έχει και πολιτικό υποκείμενο. Και δεν είναι ένα, δεν είναι μόνο δυο, ίσως να μην είναι καν… μετρήσιμα.

Είναι τα κάθε λογής πολιτικά υποκείμενα ενός κοινού πολιτικού και εξουσιαστικού συστήματος που οδήγησαν και οδηγούν μια κοινωνία κι έναν λαό, όλο και πιο χαμηλά, όλο και πιο βαθιά σε τραγικά αδιέξοδα. Και εκπαιδεύονται γι αυτό. Και που επιχειρούν να εκπαιδεύσουν μέσα από έναν κυρίαρχο πολιτικό λόγο, με στημένους διαύλους τα για πάντα “ημέτερα” τους, ΜΜΕ.

Πίσω από την χειριστική αυτή εκτροπή, ο χαμένος έλεγχος των δικών τους αφηγημάτων, παράγει όλο και περισσότερες τραγωδίες. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που όταν μια φυσική ή αναπάντεχη τραγωδία προκαλέσει σε πραγματικές συνθήκες ανθρώπινο πόνο, καταστροφή και δυστυχία, στέκουν αμήχανοι, αδύναμοι, χαμερπείς.

Και τότε, το μόνο που τους απομένει, να στρέψουν τον καθρέφτη στην αντίστροφη φορά και να “περηφανευτούν” πως η δική μας τραγωδία, ήταν έστω και κατά τι, μικρότερη από την “δική σας”.

-ἔστιν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως, καθόλου σπουδαία, καθόλου τελεία-

το αντίθετο,  απολύτως απάνθρωπη.

Στ.Αντ/Κεφαλονίτικα Νέα