Τελειώνουν με βασανισμό (και) την πρωτογενή παραγωγή.

Τελειώνουν με βασανισμό (και) την πρωτογενή παραγωγή.

Από το lock down στο νοκ αουτ. Ακόμη πιο... "πέτρινα" τα χρόνια που έρχονται για τον πρωτογενή τομέα.

Την ίδια στιγμή που τα αδίστακτα γεράκια της Ευρώπης στήνουν μια καλοστημένη “παράσταση” δυσκολιών και διαφωνιών σχετικά με τα μέτρα οικονομικής σωτηρίας από τις τραγικές συνέπειες της πανδημίας του Covid-19, ένα ακόμη θέατρο… παραλόγου εξελίσσεται από τους ισχυρούς “συμμάχους” μας στην Ευρώπη.

Έτσι, στην Σύνοδο Κορυφής που εξελίσσεται τις τελευταίες ώρες με ένα “υποχρεωτικό” διάλειμμα μέχρι να βρεθεί κοινά αποδεκτή λύση για τα πακέτα μιας (μη) σωτηρίας της ευρωπαϊκής οικονομίας και κυρίως των χωρών που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη, απολύτως αποκαρδιωτική είναι η εικόνα για το μέλλον του πρωτογενούς τομέα και της αγροκτηνοτροφικής παραγωγής.

Καμιά έκπληξη, φυσικά! Οι προθέσεις μιας (αντι)-παραγωγικής Ευρώπης που στοχεύει σε ακόμη περισσότερη συρρίκνωση των συγκεκριμένου κλάδου της οικονομίας, είχαν διαφανεί εδώ και καιρό. Με την δική μας κυβέρνηση, αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη, να δείχνει πως στέκεται εκτός από… προσκολλημένη και αρκετά… αμήχανη. Κι ας πρόκειται ο ελληνικός παραγωγικός τομέας, η ελληνική επαρχία και οι τοπικές κοινωνίες με αγροκτηνοτροφικό χαρακτήρα να υποστούν σοβαρή ζημιά. Με σοβαρές επιπτώσεις στο σύνολο της χώρας μας που αγγίζουν μέχρι και το διατροφικό κομμάτι.

Τα νούμερα είναι όντως…. αδιέξοδα. Ειδικά για τη χώρα μας που έχει διαφορετική και… ιδιόμορφη διαμόρφωση στην αγροτική  της δραστηριότητα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. Γιατί αυτή ακριβώς την στιγμή, στο τραπέζι της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, παρά τις αυξημένες υποχρεώσεις και τις ειδικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, η πρόταση που μέχρι στιγμής υπερισχύει, κατατείνει σε μείωση του προϋπολογισμού για την περίοδο 2020-2027 πάνω από 10% σε σχέση με την περίοδο 2014-2020.

Και μπορεί στο τέλος της διαπραγμάτευσης οι Ευρωπαίοι εταίροι αλλά και η δική μας κυβέρνηση να “πανηγυρίσουν” τελικά για τα χρηματικά πακέτα βοήθειας λόγω Covid-19 εκτός των άλλων και για την πρωτογενή παραγωγή, με συνέπειες και συνθήκες όμως απροσδιόριστης έκτασης και διάρκειας, οι πληγές πολύ πιθανόν να μην μπορέσουν να κλείσουν.

Και το κυριότερο, με έναν προϋπολογισμό “κουτσουρεμένο”  και με αντικατάσταση σημαντικών κύριων οριζόντιων πόρων με αναπτυξιακά πακέτα για τους “λίγους” και “εκλεχτούς”, τα επόμενα χρόνια για την ελληνική παραγωγή και συνολικά οικονομία μας θα είναι απολύτως… πέτρινα. Και με την απειλή “λουκέτου” σε ήδη υπερχρεωμένους από τις μνημονιακές πολιτικές παραγωγούς, που όσο κι αν είναι μια άλλη συζήτηση, έχουν κάνει και τα δικά τους… λάθη.

Ο… τίτλος του “θεάτρου” του “παραλόγου” καθόλου άδικος ή άμετρος δεν είναι, από την στιγμή που οι ήδη ταλαιπωρημένοι παραγωγοί στη χώρα μας  αλλά και στην νότια, φτωχή,  Ευρώπη και με τον επόμενο… προϋπολογισμό να κινδυνεύει με δραματικό “ψαλίδι”, έχουν την υποχρέωση να… συμμορφωθούν με υψηλά μάλιστα κόστη, στις απαιτήσεις που η ίδια η Ευρώπη θέτει για την κλιματική αλλαγή και την “πράσινη” οικονομία.

Το διπλό αυτό “χτύπημα”, αυτή ακριβώς τη στιγμή και με τις κοινωνίες “γονατισμένες” από το βάρος μιας πολιτικής μεγάλων συμφερόντων που στρώνεται στα τραπέζια, κρυφά και φανερά, της Συνόδου Κορυφής, είναι αναμφισβήτητα χτύπημα νοκ άουτ, πολύ πιο… τραγικό ακόμη και από το πρόσφατο lock down.  Και η χώρα μας, θα είναι από τα πρώτα θύματα, ένα οικονομικό και κοινωνικό θύμα χωρίς παραγωγή, που θα καταναλώνει τα σάπια περιττώματα της Ευρώπης των ισχυρών και των δανειστών.