Μάκης Πετράτος: Κουρδίζοντας έναν ξεκούρδιστο κόσμο

Μάκης Πετράτος: Κουρδίζοντας έναν ξεκούρδιστο κόσμο

«Και πάνω απ' όλα, ο Πετράτος ανεβαίνει στη σκηνή και τολμά να μιλήσει γι' αυτά που, ειδικά σ' αυτόν τον περίκλειστο τόπο, δεν τολμούν να μιλήσουν άλλοι.»

Η υγρασία ήταν αρκετή στο, κατά τ’ άλλα, ειδυλλιακό Άλσος του Κουτάβου. Γι’ αυτό και η κιθάρα ξεκουρδιζόταν συνεχώς και ο σχεδόν μετά από κάθε τραγούδι, αναγκαζόταν να την κουρδίσει. Ζήτησε μάλιστα από τον τεχνικό, εκτός από την ένταση του ήχου να μειώσει λίγο και την… υγρασία.

Κάπως έτσι όμως λειτουργεί κι ο ίδιος. Πότε μόνος του πάνω στη σκηνή, πότε παρέα με το «Τρελό Κοτόπουλο», ο Κεφαλονίτης τραγουδοποιός και, γιατί όχι, σταντ απ κωμικός, μοιάζει σε κάθε λάιβ του να προσπαθεί να κουρδίσει έναν διαρκώς ξεκούρδιστο κόσμο. Έναν κόσμο γεμάτο βία, αδικία, χαζομάρα και υποκρισία. Άλλες φορές πάλι μοιάζει να ξεκουρδίζει διαρκώς έναν φαινομενικά «καλοκουρδισμένο» κόσμο, γεμάτο σοβαροφάνεια, «αριστεία» της πλάκας, επίπλαστη προγονο- και πατριδο-λατρεία και θρησκοληψία που παρασάγγες απέχει από το ίδιος το νόημα της θρησκείας.

Πότε με πρόζα και πότε με τα τραγούδια του, πότε σμίγοντας τις Τρύπες με τον Σαββόπουλο (πόσο «βλάσφημο» αλήθεια θα θεωρήσουν οι φαν και των δύο το μιξάρισμα του «Άγγελος Εξάγγελος» με το «Τρένο») και πότε διασκευάζοντας το Beat It του Μάικλ Τσάκσον, ο Πετράτος μοιάζει σαν να βαράει γροθιές σε όλα όσα ενοχλούν αλλά κανείς δεν τολμάει να μιλήσει γι’ αυτά.

Ζώντας σε ένα περίκλειστο τόπο, ένα νησί που μοιάζει εγκλωβισμένο σε πολλά απ’ αυτά που αποτελούν και τη γοητεία του, ο Πετράτος ακολουθεί τον δικό του μοναχικό δρόμο (υπάρχει και το τρελό κοτόπουλο, βέβαια), βγάζει τη γλώσσα στην υποκρισία, κλωτσάει τις… «κολώνες του πολιτισμού μας», που στην ουσία δεν αποτελούν τίποτε άλλο από επιφάσεις του πραγματικού πολιτισμού μας, γράφει τραγούδια, απαγγέλλει ποιήματα, διασκευάζει και διασκεδάζει (ή για να ακριβολογούμε ψυχαγωγεί) τον δικό του κόσμο. Αυτούς που αποτελούν τον πραγματικό «εθνικό κορμό» μιας πατρίδας ξεχαρβαλωμένης. Τους διαφορετικούς, τους μοναχικούς, τους ανήσυχους και τους ευαίσθητους ανθρώπους της και όχι τους φωνακλάδες, συνήθως αγράμματους και ανιστόρητους υπερασπιστές μιας Ελλάδας δήθεν, που την βουλιάζουν μέσα στο μίζερο «κλέος» τους.

Ο Πετράτος έχει σαφείς επιρροές απ’ τον Πανούση. Στο χιούμορ, στον τρόπο που στήνεται στη σκηνή, στο ότι γράφει κι αυτός ποιήματα, στη θεματολογία. Όμως δεν τον αντιγράφει. Βάζει τους δικούς του όρους, έχει τα δικά του βίτσια (το διαδίκτυο είναι απ’ τ’ αγαπημένα του), τα δικά του προτάγματα. Είναι σαν ν’ αποτίει φόρο τιμής στον αιώνιο Τζιμάκο.

Ζει κι αυτός, βλέπετε, στην ίδια χώρα του «υπαρκτού σουρεαλισμού», αντιμετωπίζει τις ίδιες παράνοιες, τις ίδιες αντιφάσεις, τις ίδιες τραγωδίες.

Μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τραγουδιστής του κόσμου, δεν είναι αυτός ο στόχος του άλλωστε, όμως τα τραγούδια που λέει σε συγκινούν, γιατί τα λέει ένας καλλιτέχνης που ό,τι κάνει, το κάνει από ανάγκη, από πάθος και όχι από πόζα.

Και πάνω απ’ όλα, ο Πετράτος ανεβαίνει στη σκηνή και τολμά να μιλήσει γι’ αυτά που, ειδικά σ’ αυτόν τον περίκλειστο τόπο, δεν τολμούν να μιλήσουν άλλοι. Χωρίς να εγκλωβίζεται σε «αριστερά» ή «προοδευτικά» κλουβιά, χωρίς να φοβάται το αυτοτρολάρισμα, χωρίς να χαϊδεύει αυτιά αλλά χωρίς και να κραυγάζει. Σιγανά και ταπεινά, με τον δικό του τρόπο, μ’ αυτόν δηλαδή που συνήθως μας ξεκουνάει απ’ τις «θέσεις» μας, δηλαδή απ’ τα βολέματά μας.

Ακούστε αποσπάσματα από την εμφάνιση του Μάκη Πετράτου στο Άλσος Κουτάβου, στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Φάρος, η Τοπική Κοινότητα Αργοστολίου, με τη βοήθεια της ΚΕΔΗΚΕ.

/ Κεφαλονίτικα Νέα