Οι Drowning In Sand μας έφεραν κοντά [εικόνες – video]

Οι Drowning In Sand μας έφεραν κοντά [εικόνες – video]

Όταν η μουσική «σπάει» τις αποστάσεις, δίπλα στα μαγευτικά νερά του Κουτάβου.

Και να που φτάσαμε στο να πρέπει να παρακολουθήσουμε μια ροκ συναυλία καθηλωμένοι σε καρέκλες, με αποστάσεις μεταξύ μας, χωρίς αγκαλιές, χωρίς χορό, χωρίς… λικνιζόμενα πηγαδάκια, χωρίς όλα αυτά που δημιουργούν μια ροκ «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» που τόσο ταιριάζει ή και ενισχύει αυτή τη μουσική. Η λέξη «ξενέρωτο» αιωρούνταν πάνω από τα φωτισμένα με το αυγουστιάτικο φεγγάρι, νερά του Κουτάβου, σχεδόν σαν αναπόφευκτη συνθήκη, λίγο πριν η κιθάρα του Βασίλη Λιοσάτου, τα κρουστά του Gareth Hodgson και η φωνή της Μαρίας Δήμα «σπάσουν τον πάγο».

Μόνο που αυτή ακριβώς η συνθήκη έδειξε και τη δύναμη της μουσικής. Γιατί τελικά είναι φορές που δεν χρειάζεται «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», δεν χρειάζεται να έχεις πιει μισό κασόνι μπύρες για να νιώσεις μέσα σου κάτι να ταράζεται. Αρκεί μόνο αυτοί που παίζουν να έχουν πάθος, ταλέντο και κάτι εντελώς δικό τους που τους καίει και που θέλουν να μοιραστούν. Κι αυτά όλα τα είχαν οι που έπαιξαν εχθές στο  ειδυλλιακό Άλσος του Κουτάβου,

Αρκούσαν 2-3 τραγούδια μόνο για να μπουν όλοι στο κλίμα, να ξεχάσουν τους περιορισμούς της πανδημίας και να απολαύσουν ένα γκρουπ, μια… κεφαλληνοβρετανική σύμπραξη, που κάθε χρόνο γίνεται όλο και καλύτερη.

Και ναι, , όπως είπες εχθές, το Love το μάθαμε και το αγαπήσαμε (πολύ) από την Νάνσι Λεγκίτσα, όμως εχθές δεν ήταν λίγα τα τραγούδια που «έσκισες», που πήγες σ’ άλλο επίπεδο, αν ενοχλεί η αργκό. Δικά σας ή άλλων.

Η ερμηνεία της Μαρίας έχει πάντα κάτι το φευγάτο, όσο κι αν η ίδια πολλές φορές «αυτοτρολάρεται» επί σκηνής. Κάτι «φευγάτο» όμως που παραμένει άκρως καλλιτεχνικό. Σε πολλά από τα τραγούδια, η φωνή της αγγίζει αυτή την ευαίσθητη χορδή του τραγουδιού που το μετατρέπει από απλώς ωραίο σε μαγικό. Είτε μιλάμε για σκληρά καταγγελτικά τραγούδια είτε για εσωτερικές μπαλάντες είτε για πιο ποπ επιλογές των 90s.

Προσωπικά νιώθω ότι αυτή η νότα 90s που έφερε και η προσθήκη της Katie Hioni στα πλήκτρα πρόσθεσε κάτι που έλειπε απ’ το γκρουπ, ειδικά στις διασκευές τους. Μια ανάλαφρη και απρόσμενη νότα που ισορροπεί αλλά και γεμίζει τον ροκ ή και μερικές φορές πανκ ήχο τους. Κι αυτό φάνηκε εχθές μετά τα 5-6 πρώτα τραγούδια όταν ανέβηκε η ένταση στο σίνθι της Katie και γέμισαν ακόμη περισσότερο οι αρμονίες του γκρουπ.

Ο Gareth Hodgson δεν έχει και την καλύτερη φωνή στον πλανήτη. Όμως έλα που κάθε τραγούδι που έλεγε ξεσήκωνε όλο και περισσότερο τον κόσμο! Είναι αυτό το πάθος που λέμε κι αυτή η δημιουργική τρέλα που έχει μπόλικη ο Gareth. Πέρα απ’ αυτό όμως, μαζί με τον  «μετρημένο» αλλά εξαιρετικό Roger Ash στο μπάσο, φτιάχνουν ένα στιβαρό ρυθμικό κομμάτι που πάνω του στήνεται όλη η παιχνιδιάρικη αλλά εσωτερική ατμόσφαιρα του γκρουπ. Πάνω σ’ αυτό το στιβαρό ρυθμικό αυτοσχεδιάζει η Δήμα, σολάρει ο Λιοσάτος, «απλώνει» το σίνθι της η Katie.

 

Σε όλο αυτό το πολύχρωμο παιχνίδι που στήνεται επί σκηνής, ο με την κιθάρα του είναι αυτός που στρέφει την ατμόσφαιρα προς το ροκ, πότε κλασσικό και πότε φλερτάροντας με το πανκ. Αν η Δήμα απογειώνει το σκάφος, ο Λιοσάτος μοιάζει να ξεδιπλώνει τους χάρτες των αεροδιαδρόμων αν και το γκρουπ είναι φανερό ότι κινείται συλλογικά.

Και πάνω απ’ όλα, εδώ και αρκετά χρόνια, παρακολουθούμε ένα συγκρότημα που από την πρώτη στιγμή δεν αρκέστηκε στην ευκολία των διασκευών. Γράφει τα δικά του τραγούδια, που με τη σειρά τους γράφουν τη δική τους ιστορία στους μουσικούς χώρους του νησιού, κι ελπίζουμε, αργότερα, και αλλού.

Τέλος, να πούμε ότι παρά τις δύσκολες συνθήκες που περνάμε, η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου αλλά και γενικότερα η πρωτοβουλία του Φάρου, να κάνει τον Κούταβο (επιτέλους) χώρο πολιτισμού μόνο αξιέπαινη είναι. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν σχολιάσει τις προηγούμενες μέρες: «πώς δεν σκέφτηκε κάποιος πριν αυτό το χώρο»; Δίπλα στον Κούταβο, αλλά αρκετά βαθειά για να μην ενοχλεί την πανίδα του υδροβιότοπου, μέσα στην πόλη του Αργοστολίου αλλά ταυτόχρονα μέσα σε δάσος (!), δίπλα στον δρόμο αλλά χωρίς να ενοχλούνται όσοι παίζουν κι όσοι ακούν από αφιονισμένους οδηγούς και… γκαζωμένα παπάκια.

 

Οι διοργανωτές έδειξαν μεγάλη ευαισθησία στα θέματα ασφάλειας και… αποστάσεων αλλά κι ο κόσμος φάνηκε να ανταποκρίνεται.

Οι εκδηλώσεις (ομιλίες, συναυλίες, προβολές κ.α.) γίνονται σε συνδιοργάνωση του Φάρου Τοπική Κίνηση Πολιτών, με την Τοπική Κοινότητα Αργοστολίου και τη βοήθεια της ΚΕΔΗΚΕ.

Κι όλα αυτά σε μία εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη, σχεδόν απαγορευτική.

Αλλά είπαμε.

Μπορεί να μας κράτησαν μακριά εχθές οι απαραίτητες αποστάσεις της πανδημίας, μας έφερε όμως κοντά η ίδια η μουσική.

Λ. Αθανασίου / Κεφαλονίτικα Νέα