μιλάω για τα λουλούδια*

 *along the fields there is hunger even with abundant plantations

and in the streets, streams of doubtful people

who still take a flower as the strongest symbol of their convictions

people who still believe that flowers can put down the rage of guns

 

 

μιλάω για τα λουλούδια. τα λουλούδια που δεν άνθισαν και φέτος. τα λουλούδια που γεννιούνται, ευωδιάζουν και μαραίνονται κάθε τέλος του καλοκαιριού. τα λουλούδια που πάντα θα ανθίζουν, πάντα θα υπάρχουν, πάντα θα διατηρούν τον αέναο κύκλο της ζωής είτε υπάρχουμε η ανθρωπότητα είτε όχι.

μιλάω για τα λουλούδια. για να μιλήσω για όλα τα υπόλοιπα που μας ρουφάνε τη ζωή μέσα από τα πνευμόνια μόλις ξυπνάμε. πού πήγαν όλα; πότε δεν πραγματοποιήσαμε κανένα όνειρο; ποια ακριβώς χρονική στιγμή γκρεμίστηκε ο κόσμος μας χωρίς να τον ξαναχτίσουμε από την αρχή όπως ονειρευτήκαμε;

μιλάω για τα λουλούδια σήμερα. για να μην μου λένε ότι μιλάω συνέχεια για τα ίδια ανέφικτα πράγματα. λουλούδι ίσον άνοιξη. κι εμείς μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά στον αξημέρωτο χειμώνα. άνοιξη σημαίνει άνοιγμα. κι εμείς όλο και κλεινόμαστε μέσα μας, μέσα στο σπίτι μας, πίσω από τις οθόνες υψηλής αναλύσεως, πίσω από τη σιωπή, πίσω από τη μάσκα, πίσω από τα ηλεκτρονικά συστήματα του κράτους δικαίου που δεν μοιράζει επιδόματα φτωχοποίησης σε έναν λαό χτυπημένο πολλάκις από πολλών λογιών κρίσεις.

θα σας μιλήσω για τα λουλούδια. για να μην σας μιλήσω για τη βία. όχι τη βία που μας δείχνουν τα πληρωμένα από την εξουσία κανάλια. τη βία του άδειου πορτοφολιού. τη βία του κατασχεμένου τραπεζικού λογαριασμού. τη βία την καλά κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού που ανήκει σε κάποιο ίδρυμα τραπεζικό. μιλάω για τα λουλούδια για να αλλάξω θεματολογία. για να μην μιλήσω για τους ένστολους που σκοτώνουν εν ψυχρῴ εκεί στη χώρα των ευκαιριών. δεν θέλω να μιλήσω για τους ένστολους που ποτέ δεν σταμάτησαν να κάνουν κουμάντο εδώ. που τρώνε, πίνουν, ψωνίζουν στα μαγαζιά της επαρχίας χωρίς να πληρώνουν δεκάρα τσακιστή με κείνο το σιχαμένο βλέμμα που καρφώνει ίσια στην καρδιά όποτε γουστάρω στο κλείνω το μαγαζάκι. θα σας πω για τα λουλούδια για να μην μιλήσω για τους απεργούς πείνας που πεθαίνουν κάθε μέρα στη διπλανή αδερφική μας χώρα ζητώντας το αυτονόητο. , δημοκρατία, ανάσα. δεν επιθυμώ σήμερα να σας πω ότι η εξουσία των άριστων επιθυμεί τη μετατροπή των δομών φιλοξενίας σε κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης για το καλό μας. από πότε έγιναν η τάξη και η ασφάλεια το ζητούμενο των έτσι κι αλλιώς ελλειμματικών ζωών μας;

γι’ αυτό θέλω να μιλήσω μόνο για τα λουλούδια. για τα παιδιά σας που δεν έχουμε δικαίωμα να τα καταδικάσουμε σε μια ζωή τρεμάμενη που θα επιζητά μόνο το νοίκι, το ρεύμα και μια καλή κλειδαριά ασφάλειας. γιατί η ζωή είναι κάτι άλλο. κάτι άπιαστο. και κυνηγώντας αυτό το άπιαστο, ονειρευόμενοι ότι το κατακτάμε, κάνουμε μικρά βήματα μπροστά. δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε πίσω ούτε και να μείνουμε ακίνητοι από φόβο μήπως τα ανύπαρκτα κατά τα άλλα κεκτημένα μας χαθούν. γιατί η ζωή θα συνεχίσει να ανθίζει είτε είμαστε παρόντες είτε όχι.

σας μιλάω για τα λουλούδια. μ’ ακούτε; μιλήστε μου κι εσείς. ας μην μείνουμε άλλο κλεισμένοι στον φοβισμένο μας εαυτό. ας μιλήσουμε. ας γράψουμε. ας κλάψουμε. ας γελάσουμε. ας τραγουδήσουμε. ας χορέψουμε. γιατί από τη μια μέρα στην άλλη ένας ή και παραπάνω θανατηφόροι ιοί δίνουν πάτημα σε αυτούς που πάντα θα χαίρονται στην αναμπουμπούλα να μας πετσοκόψουν κι άλλο τις ζωές. γιατί το μόνο δεδομένο από την ώρα που γεννιόμαστε είναι ότι θα πεθάνουμε.

σας μιλάω για τα λουλούδια. γιατί all we have to decide is what to do with the time that is given us. ας σπείρουμε. και σίγουρα κάποτε η σοδειά μας θα θεριέψει. είτε είμαστε είτε δεν είμαστε εδώ, κάποιος θα θερίσει, θα φάει, θα ερωτευτεί, θα γεννήσει ένα παιδί και μια επανάσταση, θα μυρίσει ένα λουλούδι, θα κοιτάξει ένα σύννεφο και θα εξεγερθεί.

γι’ αυτό σας μιλάω σήμερα για τα λουλούδια. γιατί είμαστε η αυριανή . και γιατί οι άνθρωποι που ακόμα ίσως δεν γεννήθηκαν έχουν δικαίωμα όταν έρθουν να βρουν το χώμα οργωμένο, τους σπόρους φυτεμένους βαθιά ακόμα και με τη βία στη γη, έχουν δικαίωμα να βρουν έναν κόσμο έτοιμο να ξαναχτιστεί από την αρχή.

 

ελένη αθανασοπούλου

 

*στίχοι από το πορτογαλικό τραγούδιpra não dizer que não falei de flores” (για να μην πείτε ότι ποτέ δεν τραγούδησα για τα λουλούδια), που λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε κατά τη διάρκεια της βραζιλιάνικης δικτατορίας, η οποία διήρκεσε από το 1964 έως το 1985